ந.பச்சைபாலன்

கால மகளே!

2012-01-01T00:58:00.000-08:00

கால மகளே

உன் காலடியில்

உதிர்ந்து கிடக்கின்றன

முன்னூற்றுச் சொச்சம் பூக்கள்

மீண்டும் வசந்தம்

உன் கூந்தலை

வருட வருகிறது

புத்தாண்டு புனைந்து

புன்னகைக்கிறாய் நீ

நீ நடக்கையில்

காலச்சக்கரம் சுழல்கிறது

காலமகளே உன்றன்

வயதறியோம் நாங்கள்

எங்கள் வசதிக்காகவே

உன் நாமம்

நீ நடந்த பாதையில்

பயங்கரவாதத்தின்

இரத்த வாந்தி

தின்று செரித்த

தீவிரவாதத்தின் ஏப்பம்

காதுகளுக்குக் கேட்கிறது

ஏவுகணைகளை ஏற்றிக்கொண்டு

வெள்ளைப் புறாக்களை

வானில் விடும்

வல்லரசுகள்

பசிக்கு இரை தேடி

இரையான

பட்டினி மனிதர்கள்

வன்முறையை விளக்கென்று

விரும்பி விழுந்த

இளம் விட்டில்கள்

சினிமாக் கனவுகளில்

சிக்கிச் சிக்கித் தொலைந்த

நல்லவர்கள்

காலமகளே நீ

கண் கலங்குகிறாய்

உன் கடைவிழி திரள்கின்றன

கண்ணீர்ப் பூக்கள்

உன் வருகை பார்த்து

உலகப் பந்தைப் பற்றுகிறது

பரபரப்புக் காய்ச்சல்

எங்கும் இறைந்து கிடக்கிறது

வெளிச்ச வெள்ளம்

இதோ எங்கள்

கைநிறைய கவிதைகள்

வாய் நிறைய வாழ்த்துகள்

மனம் நிறைய

பிரார்த்தனைகள்

நிலாவும் சில ஹைக்கூக்களும்

2011-12-31T08:00:00.001-08:00

நிலா.

வானம் எழுதும் வெள்ளைக் கவிதை நிலா.

கவிஞர்களுக்குப் பாடுபொருளாகவும் காதலுக்குச் சாட்சியாகவும் வருவது நிலா.

இத்தனைப் பெரிய பிரபஞ்சத்தில் மனிதனின் கண்களுக்குச் சின்னதாய்த் தெரியும் பெரிய அற்புதம் அதே நிலாதான்.

ஹைக்கூவுக்கும் அதுதானே நிலை. ஹைக்கூ சின்னதாய் இருக்கும் பெரிய அற்புதம். பார்க்கத்தான் அது மூன்று வரி கவிதை வடிவம். அந்த எளிய வடிவத்தில் ஊறிவரும் நுண்ணிய உணர்வுகள் படிப்பாரைப் பிணிக்கும் தன்மை கொண்டவை.

ஹைக்கூ கவிதைகளின் இறுக்கம், சொற்களின் சுருக்கம், அர்த்தத்தின் பெருக்கம் அதனை அனுபவிப்போரை ஒரு கவிதானுபவத்தில் தள்ளிவிடும்.

ஹைக்கூ கவிஞர்கள் இயற்கையில் தம் மனத்தைப் பறிகொடுத்து இயற்கையைக் கவிதையாக்கி அதில் மனம் தோய்பவர்கள். எனவே இயற்கையைப் பாடும் அவர்களுக்கு நிலா தவிர்க்க முடியாத ஒரு பாடுபொருளாகிறது.

மசாஹிடேவின் வீடு தீவிபத்தில் எரிந்து சாம்பலாகிறது. நாமாக இருந்தால் துன்பத்தில் துவண்டுபோவோம். நம் நம்பிக்கை நசிந்து போகும். குறைந்த பட்சம் மனத்துக்குள்ளாக இரங்கற்பா இயற்றி ஆறுதல்கொள்வோம்.

ஆனால், மசாஹிடே வீடு எரிந்துபோனாலும் இடிந்துபோகாமல் நிற்கிறார். அவநம்பிக்கை கிஞ்சிற்றும் அவர் மனத்தை நெருங்கவில்லை. எரிந்துபோன வீட்டைப் பார்க்கப் போனவர் நிலாவைப் பார்த்து உற்சாகமாகிறார். “பரவாயில்லையே, வீடு எரிந்துபோனதுகூட ஒரு வகையில் நல்லதுதான்” என நிலாவை ரசிக்கத் தொடங்குகிறார்.

என் வீடு எரிந்துபோனதால்

நன்றாகப் பார்க்க முடிகிறது

உதிக்கும் நிலாவை

வெளியே போய்விட்டு வாசலுக்கு வந்து, கதவைத் திறக்க முயன்றபோது சாவி தொலைந்துவிட்டதை உணர்ந்து திண்ணையில் அமர்ந்த கவிஞன் கண்களில் நிலா தென்படுகிறது. நிலாவை ரசிக்கக் கிடைத்த வாய்ப்பாக அதைக் கருதுகிறான்.

தொலந்தது வீட்டுச்சாவி

திண்ணையிலிருந்து

நிலவை ரசிப்போம்

-ராஜ முருகுபாண்டியன்

மார்கழி மாதம். இருள் இன்னும் விலகாத காலைப்பொழுது. வாசலில் தண்ணீர் தெளித்த மித்ராவுக்கு ஆச்சரியமாயிருக்கிறது. சிந்தி விழுந்த நீர்த்துளிகளில் முகம் காட்டும் நிலா அழகிய கோலத்தைப் போடுவதைக் கண்டு ரசிக்கிறோம். கோலம் போட வந்தவர் இயற்கைக் கோலத்தில் இதயம் இழக்கிறார்.

மார்கழிக் கருக்கல்

வாசலில் தண்ணீர் தெளித்தேன்

கோலம் போட்டது....நிலா

-மித்ரா

ஒரு நிலா இராத்திரி. படகேறிப் பயணம் போகவேண்டிய நிலை. ஆனாலும் துடுப்பைத் தொட கவிஞருக்கு மனம் வரவில்லை. ஏன் தெரியுமா? நீரைப் பார்க்கிறார். அங்கே அழகிய நிலா அமைதித் துயில் கொண்டிருந்தது.

துப்பைத் தொட மாட்டேன்

அக்கரைக்கென்ன அவசரம்

நிலவின் தூக்கம்

-மித்ரா

நிலாவை அண்ணாந்து பார்த்து ரசிப்பதைவிட, அதனைப் பக்கத்தில் வரவழைத்து ரசிக்க உத்தி சொல்கிறார் கவிஞர். அதுவும் குளிக்கும் நிலாதான் கண்ணுக்கு அழகாக இருக்கும் என்பதால் குளத்துக்கும் அதில் நீருக்கும் ஏற்பாடு செய்யச் சொல்கிறார்.

குளமொன்றை வெட்டு

குறைவின்றி நீரை நிரப்பு

குளிக்க வரும் நிலவு

-அமுதபாரதி

ஒருமுறை ஆங்கில இதழொன்றைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு நிலாப் படம் கண்ணில் விழுந்து என் இதயத்தைக் கௌவிக்கொண்டது. நீரில் உடைந்து கிடந்தது நிலா. அந்த உடைந்த நிலாவைத் தன் மடியில் ஏந்தித் தாலாட்டிக்கொண்டிருந்தது தண்ணீர்.

நிலா உடையாது. ஆனாலும் உடைந்து கிடந்தது. காட்சி பொய்தான். ஆனாலும் அழகான பொய் அல்லவா? இப்படித்தான் அழகான பொய்களால் நாம் கவரப்படுகிறோம். ஒரு வகையில் பார்த்தால் அப்படி உடைந்துகிடப்பதே நிலாவுக்குத் தனி அழகாகத் தெரிந்தது.

உடைந்தால் என்ன?

இதுவும் அழகுதான்

குளத்தில் நிலவு

நான் பிறந்து வளர்ந்த தோட்டத்துக்குப் போகிறேன். தோட்டத்தின் முகவரியே மாறிக்கிடக்கிறது. பழைய லயன்கள் இருந்த இடத்தில் புது வீடுகள் முளைத்திருந்தன. தோழர்களைத் தேடுகிறேன். மோகன், இராமனைத் தவிர வேறு யாரையும் காணவில்லை. என்னோடு ஒன்றாக ஆடு மேய்த்து மங்கு துடைத்த மனோகரன் சாராயத்தில் சமாதியாமே!

இரவு வேளைகளில் தோழர்களோடு சிரித்து மகிழ்ந்து, பேய்க்கதை பேசிக்கொண்டு நடக்கும் மண்சாலையில் நான் மட்டும் நடக்கிறேன் தனியாக. வானத்தைப் பார்க்கிறேன். நிலாவின் கீழ் நடந்த எங்கள் வாழ்க்கை மாறிக்கிடக்கிறது. ஆனால், நிலா..

பழைய தோழர்காள் இல்லை

தோட்டச் சாலையில் என்னோடு

அதே நிலா

அவள் விதவை. பொட்டையும் பூவையும் இழந்தவள். காலம் அவள் மீது வெள்ளை அடித்து வேடிக்கை பார்க்கிறது. ஒரு நாள் அவள் அண்ணாந்து வானம் பார்க்கிறாள். அந்தப் பார்வையில் ஏக்கம் கொப்பளிக்கிறது. நிலாவை ரசித்துக்கொண்டிருந்த நான் அவளைப் பார்க்கிறேன். நிலா ஒன்றுதான். சிலருக்கு அது மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. சிலருக்குள் ஏக்கத்தை விதைக்கிறது. பொருள் ஒன்றுதான். பார்ப்பவர் மனநிலையால் வேறுபடுகிறது. இப்பொழுது அவளின் மனநிலையோடு நானும் வானத்தைப் பார்க்கிறேன். கொடுத்த வைத்த நிலா. எப்பொழுதும் மங்களகரமாய் இருக்கிறது.

வானில் நிலா

அண்ணாந்து பார்க்கும்

விதவை

இயற்கையிடமிருந்து மனிதன் கொஞ்சங் கொஞ்சமாக விலகிக் கொண்டிருக்கின்றான். முன்பு இரவு வேளையில் ஊருக்கெல்லாம் ஒரு பெரிய விளக்கு இருந்தது. அது வானில் இருந்தது. அதனால்தான் மனிதன் நிலவோடு நெருக்கமாயிருந்தான்.

இன்று ஊரெல்லாம் கண்ணைப் பறிக்கும் வண்ண வண்ண விளக்குகள் கண்சிமிட்டுகின்றன. வெளிச்ச வெள்ளத்தை வாரி இறைக்கின்றன. வானத்தை அண்ணாந்து பார்க்கும் அவசியம் மனிதனுக்குக் குறைந்து வருகிறது. எனவே, நிலவின் பங்கு வாழ்வில் நீங்கி வருகிறது. காதலர்களும் கவிஞர்களும்தாம் நிலவின் மீது இன்னமும் கண்வைத்து வருகின்றனர்.

என்றாவது மின்சாரம் தடைப்பட்டால், ஊர் விளக்குகள் அணைந்துபோனால் அன்றுதான் நிலாவுக்கு ரசிகர்கள் நிறைவார்கள். அவர்களும் உண்மையான ரசிகர்கள் அல்லர். தவணை முறையில் ரசிக்கிற கட்டாய ரசிகர்கள்.

அப்படியொரு மின்வெட்டு ராத்திரியில்தான் நான் சில நிலா ரசிகர்களைச் சந்தித்தேன். சந்தித்துச் சிந்தித்ததைச் சொற்களுள் சிறைவைத்தேன்.

மின்வெட்டு ராத்திரி

அண்ணாந்து பார்த்தபடி

நிலா ரசிகர்கள்

பாலைப் பொழிந்து பௌர்ணமி நிலா, உலாவரும் ரம்மியமான இரவுப்பொழுது. நான் எழுதுகோலோடும் வெள்ளைத்தாளோடும் வீட்டிற்கு வெளியே வருகிறேன்.

இரவில் கண்விழித்து என்னைப்பார்க்கும் நிலாவைப் பார்க்கிறேன். எனக்குள் ஹைக்கூ கற்பனைகள் அரும்புகின்றன. எழுதத் தொடங்கினேன். திடீரென்று எங்கிருந்தோ கறுப்பு மேகங்கள் சூழ்ந்து நிலாவின் ஒற்றைக் கண்ணையும் மூடமுனைகின்றன.

ஹைக்கூ எழுதுபவர்களுக்கு நிலா பாடுபொருளாவது ஒரு நிலை. அந்த நிலா வெளிச்சத்தின் துணையோடு ஹைக்கூ எழுத முனைந்த என் நிலை இன்னொரு நிலையில்லையா?

இடையூறாக வந்த கறுப்பு மேகத்திற்கு ஹைக்கூவிலேயே அவசரத் தந்தி அனுப்பினேன் இப்படி:

கறுப்புமேகமே கருணைசெய்

நிலவொளியில்

இன்னொரு ஹைக்கூ

இயற்கையை ஆராதிக்கும் ஹைக்கூவில் நிலாவுக்கு உன்னதமான இடமுண்டு. நிலாவை அதன் அழகுக்காக மட்டும் கொண்டாடாமல், இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் மர்மங்களை - மனித மனங்களின் நுட்பமான உணர்வுகளைத் திடீரென திரை விலக்கிக் காட்டும் படைப்பாக ஹைக்கூ புதிய பரிமாணத்தில் இறக்கி வைக்கிறது.

ஹைக்கூ நிலவை மட்டும் பாடவில்லை. நிலவையும் பாடுகிறது. சமூக அவலங்களை அடித்துத் துவைக்கிற ஆவேசத்தோடும் புறப்பட்டு வருகிறது.

நிலாவைச் சினிமாவில் மட்டும் பார்த்து ரசிக்கிற மனிதர்கள் கூடிவரும் ஒரு நூற்றாண்டில் பயணப்படுகிறோம்.

வாருங்கள்!

வானம், யுகம் யுகமாக நிலா என்னும் வெள்ளைக் கவிதையை வரைந்துகொண்டே இருக்கிறது. இதயம் நனைய நனைய அதன் அழகை ஆராதிப்போம்.

பரபரப்பாகப் பறந்துகொண்டிருப்பவர்களே! கொஞ்சம் நின்று செல்லுங்கள். இந்த நிலாவின் கதையைக் கொஞ்சம் கேட்டுச் செல்லுங்கள்!

நின்று செல்லுங்கள்

நின்று செல்லுங்கள் - கொஞ்சம்

கண்டு செல்லுங்கள்

பாலில் நனைந்த

பௌர்ணமி நிலவு

வான்வெளி யெங்கும்

வலம் வருவதனால்

நின்று செல்லுங்கள் - கொஞ்சம்

கண்டு செல்லுங்கள்

அவிழ்ந்து கிடக்கும்

அழகுகள் இங்கே

நிமிர்ந்து பாருங்கள் - இதயம்

திறந்து பாருங்கள்

வெள்ளைக் கவிதை

விழிக்கும் நேரம்

கொள்ளை அழகில் - இதயம்

குளிக்க வாருங்கள்

அழகிய விளக்கு

ஆயிரம் இருந்தும்

ஓர் விளக்கு - இங்கே

உயர்வினை அடையும்

கவினுறு காட்சி

களிக்க வாருங்கள்

கண்ணுக்கு விருந்து

அளிக்க வாருங்கள்

வானம் குழந்தை

ஈன்ற பொழுதை

விண்மீன் கூடி

விழா யெடுப்பதை

ஓர்கண் திறந்து

உலகை இறைவன்

நேர்முக மாக

நின்று ரசிப்பதை

கண்டு செல்லுங்கள் - கொஞ்சம்

நின்று செல்லுங்கள்

நானொரு நாடகம் பார்க்கிறேன் (சிறுகதை)

2011-12-18T18:07:00.000-08:00

“மலர்விழி 82, கண்ணன் 72, மாலதி 75, கோபால் 30..” ஒரு கணம் தாமதித்தேன். கையிலிருந்த தேர்வுத்தாளின் சிவப்புநிறப் புள்ளியில் கண்கள் நிலைகுத்தின. அதற்குமேல் என்னால் புள்ளிகளை வாசிக்க முடியவில்லை. கோபம் எனக்குள் எட்டிப்பார்த்தது. என் முகமாற்றத்தை மாணவர்கள் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.

எத்தனை விதமான முயற்சிகள்! எவ்வளவு பயிற்சிகள்! பல மாத உழைப்பின் அறுவடையை அளந்து பார்க்கக் காத்திருந்தவனுக்குப் பலன் ஒன்றுமில்லை என்றால் எழும் ஏமாற்றம்தான் என்னையும் துவைத்தது. அரையாண்டுத் தேர்விலேயே இப்படியென்றால் உண்மையான எஸ்.பி.எம். தேர்வில்? நினைத்துப் பார்க்கவே வேதனையாக இருந்தது. தேர்வில் ஒட்டுமொத்தத் தமிழ்மொழித் தேர்ச்சி இந்த ஆண்டு வீழ்ச்சியடைந்தால்...

தேர்வுத் தாளைத் தயக்கத்தோடு வாங்கினான் கோபால். என் முகத்தில் பரவிய கோபத்தின் கடுமையை உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.

“மன்னிச்சிடுங்க சார். இந்த தடவ என்னால பாஸாக முடியல்ல.. அடுத்த தடவ முயற்சி செய்யிறேன்.. எல்லார் முன்னுக்கும் என்ன ஏசாதீங்க சார்..” அருகில் வந்து தாழ்ந்த குரலில் கூறினான். தலை கவிழ்ந்திருந்தது.

“அவமானப்படக்கூடாது என்ற விழிப்பு உணர்வு இருக்கிறது. ஆனால், உழைப்பதற்கான முயற்சி இல்லையே. இங்க உன்ன மாதிரிதானே எல்லாருக்கும் பாடம் நடத்துறேன். எல்லாரும் அக்கறையா பாடத்துல கவனமா இருக்கிறாங்க. ஆனா நீ.... வகுப்புலேயும் கவனமில்ல. வீட்டுப் பாடங்களும் செய்யிறதில்ல.. தாய்மொழியிலேயே தடுமாறுனா எப்படி? எவ்வளவு பயிற்சி கொடுத்திருக்கிறேன். அதையெல்லாம் செய்திருந்தா இப்படி மோசமா இருக்குமா? எப்பப்பார்த்தாலும் ஒரே சிரிப்பு, கும்மாளம். நீயெல்லாம்..” நாக்கு நுனியில் வந்துவிட்ட சொற்களைச் சிரமப்பட்டுத் தடுத்தேன்.

வகுப்பு அமைதியாகிவிட்டது. இருபத்தைந்து மாணவர்களில் ஒருவன் மட்டும் தேர்ச்சிபெறவில்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. நூறு விழுக்காடு வெற்றிக்குக் காய்களை நகர்த்தியவன் கடைசி வினாடியில் தோல்வியைச் சந்தித்தால்..

கோபால் பேசாமல் போய் அவன் இடத்தில் அமர்ந்துவிட்டான். குற்றம் இழைத்தவனின் வேதனையைப்போல் அவன் முகம் வாடிவிட்டது.

அதற்குமேல் பாடத்தில் என்னால் மனம் ஒன்றிச் சொல்லித்தர முடியவில்லை. தேர்வுக் கேள்வியில் சிரமமான பகுதிகளை விளக்கினேன். கட்டுரை என்றாலே மாணவர்க்குக் கசப்பு மருந்தாகிவிடுகிறது. அதில்தான் பலர் புள்ளிகளை இழந்திருந்தார்கள்.

வகுப்பு முடிந்து ஆசிரியர் அறைக்குத் திரும்பினேன். மனம் அமைதியடையாமல் முரண்டு பண்ணியது. கோபாலைப் போன்ற மாணவர்களுக்கு ஆசிரியரின் மனவேதனை புரியுமா?

“சார், இன்னொரு வாய்ப்பு கொடுங்க. நான் எப்படியாவது..” பின்னாலேயே வந்து நின்றான் கோபால்.

“எதற்கு இன்னொரு வாய்ப்பு? அடுத்தமுறை 20 எடுத்து என்ன அவமானப்படுத்தவா? இங்க பார் கோபால். நானும் உன்னை மாதிரிதான் படிப்பில ரொம்ப பின்தங்கி இருந்தேன். ஆனா, நல்லா படிச்சி உயர்ந்த நிலைக்கு வருனும்னு கடுமையா உழைச்சேன். சும்மா வெட்டிக்கதை பேசி காலத்த கழிக்கல. உனக்கு எப்பப் பார்த்தாலும் ஆட்டம் பாட்டம். நான் கொடுக்கிற பாடங்களைச் செய்தாலே போதும். ஆனா நீ செய்யமாட்டே. உனக்குத்தான் படிப்பில ஆர்வம் இல்லையே” ஆதங்கத்தைக் கொட்டித் தீர்த்தேன்.

“அப்படி இல்ல சார். கொஞ்சம் விளையாட்டா இருந்திட்டேன். சார், நீங்க வேணும்னா பாருங்க. அடுத்த பரீச்சயில நல்ல மார்க் எடுக்கிறேன். இதுக்காக என்ன நாடகத்தில இருந்து எடுத்திடாதீங்க.. உங்களுக்குத்தான் தெரியுமே. நான் நல்ல நடிப்பேன் சார்”

அடுத்த மாதம் மாவட்ட அளவில் நடைபெறவுள்ள நாடகப்போட்டிக்காக எங்கள் பள்ளி நாடகக் குழுவில் பங்குபெற கோபாலும் பெயர் கொடுத்திருந்தது ஞாபகத்திற்கு வந்தது. கடந்த ஆண்டு நாடகப் போட்டியில் மூன்றாம் இடத்தைப் பிடித்தோம். இம்முறை முதல் இடத்தைக் குறிவைத்து நாடக வேலையைத் தொடக்கியிருந்தேன். கோபாலும் நடிக்கும் திறமையுள்ளவன்தான். ஆனாலும், தமிழ்ப் பாடத்திலேயே தடுமாறும் இவனுக்கு ஏன் வாய்ப்பு தரவேண்டும்? தமிழில் தேர்ச்சிபெற்ற மற்றவர்களுக்கு அதைத் தரலாமே!

“ஓ, உனக்கு அந்த ஆசை வேற இருக்கா? முதல்ல தமிழ்ல உன் திறமையை காட்டு. அப்புறம் நாடகம் பத்தி யோசிக்கலாம். உன்னைவிட தமிழ்ல நல்ல மார்க் எடுத்த கண்ணன், அமுதன், முகிலன் இவங்களுக்கு வாய்ப்பு கொடுக்கலாம்னு நினைக்கிறேன்” கோபால் முகத்தில் ஏமாற்ற ரேகைகள் முகாமிட்டன. ஒன்றும் பேசவில்லை. போய்விட்டான்.

பள்ளி வேலையில் மூழ்கினாலும் என் எண்ணமெல்லாம் கோபாலைச் சுற்றியே வட்டமிட்டது. எப்படியாவது அவனைத் தமிழ்ப்பாடத்தில் தேர்ச்சியை நோக்கி நகர்த்தவேண்டும். மூன்று ஆண்டுகளாகப் பெற்ற நூறு விழுக்காடு தேர்ச்சியை ஒரு மாணவனால் தவறவிடக்கூடாது. குதிரையை மல்லுக்கட்டி ஆற்றுக்குக் கொண்டுபோகலாம். தண்ணீரை அதுதானே குடிக்கவேண்டும்?

@ @ @ @ @ @

மாணவர் வருகைப் பதிவேட்டில் முகவரி இருந்ததால் கோபாலின் வீட்டைக் கண்டுபிடிப்பது சிரமமாக இருக்கவில்லை. சாலையோர வீடமைப்புப் பகுதியில் நுழைந்து இரண்டாவது வரிசையில் காரை நிறுத்தி வீட்டை நெருங்கினேன்.

மாலை மணி ஆறு. வீட்டில் பேச்சொலி கேட்டது. எட்டிப்பார்த்தேன். “அடியே, உன்னையும் உன் குடும்பத்தையும் அடியோடு அழிக்காம விடமாட்டேன். நீ அழுது ஒண்ணும் இங்கே சாதிக்கமுடியாது.” தொலைக்காட்சியில் ஏதோ நாடகம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கோபாலின் மொத்தக் குடும்பமே நாடகத்தின் உருக்கமான காட்சியில் சிறையாகி இருந்தது. சோகத்தைக் கிலோ கணக்கில் யாரோ பிழிந்துகொண்டிருந்தார்கள். தொடர் நாடகங்கள் பார்ப்பது நம்மவரின் முக்கிய அன்றாடக் கடமைகளில் ஒன்றாகிவிட்டதா? இதனைச் ‘சைத்தான் பெட்டி’ என்று சொல்வது சரியாகத்தான் இருக்குமோ? கோபாலைக் காணவில்லை.

“வணக்கங்க. நான் கோபாலின் தமிழ் ஆசிரியருங்க. கோபால் விசயமா உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும். கோபால் இல்லீங்களா?” கேள்வியோடு உள்ளே நுழைந்தேன்.

“வாங்க, உக்காருங்க சார். கோபாலு வீட்டுல இல்லையே. எங்க போயிருக்கான்? பந்து விளையாடத்தானே?” கோபாலின் அப்பா கிருஷ்ணன் தன் மனைவியிடம் உறுதிப்படுத்திகொண்டு என்னை ஏறிட்டார். கலைந்த தலைமுடி. சவரம் காணாமல் முகத்தை அப்பியிருந்த வெள்ளைத் தாடி. அவர் நாடக மயக்கத்தில் இருந்தார்.

“என்ன விசயம் சார்? தப்பு ஏதும் பண்ணிட்டானா? அவன் சாதுவாச்சே” கோபாலின் அம்மாவின் முகத்தில் கேள்விக்குறிகள்.

“தப்பு ஒண்ணும் செய்யிலங்க. தமிழ்ப் பாடத்துல கொஞ்சம்கூட ஆர்வம் இல்லாம இருக்கான். நானும் எவ்வளவோ முயற்சி செய்து பார்த்துட்டேன். பயிற்சிங்க கொடுத்தா செய்யறதில்ல. அதான் உங்ககிட்ட சொல்லிட்டுப்போக வந்தேன்.” சொல்லிவிட்டு இருவரின் முகங்களைக் கூர்ந்து நோக்கினேன்.

“நல்லா சொல்லுங்க சார். வீட்டுல எங்க படிக்கிறான்? எப்பவும் பந்து விளையாட்டுதான். திடலே கதின்னு கிடப்பான். சாயங்காலம் ஆச்சுன்னா கூட்டாளிங்க வந்திடுவாங்க. அப்புறம் ஆள பார்க்க முடியாது. நீங்க தண்ணி சாப்பிடுங்க சார்” தன்னளவில் எந்தக் தப்பும் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்தும் தொனி கிருஷ்ணன் குரலில் தெரிந்தது.

“ஆமாங்க சார். நாங்க என்னா அவன படிக்கவேண்டாம்னா சொல்றோம். வீட்டுல இருந்தாலும் நல்லா டிவியில நாடகத்த பார்த்துக்கிட்டு பொழுத போக்குறான். நாடகம்னா அவனுக்கு அவ்வளவு உசுரு.” கோபாலின் அம்மா நிலைமையை விளக்கினார்.

“நீங்கதான் அவன் படிக்கிற சூழ்நிலைய வீட்டுல ஏற்படுத்தணும். சொல்றேன்னு தப்பா நினைக்காதீங்க. நீங்களே டிவிய பார்த்துகிட்டு இருந்தா அப்புறம் கோபாலுக்கு எப்படி படிப்புல ஆர்வம் வரும்.” வேறுவழியில்லை. நேரடியாக என் உள்ளக்கிடக்கையைக் கொட்டிவிட்டேன். மூடிமறைத்துப் பேசிப் பயனில்லை.

“என்ன சார் இப்படி சொல்லிட்டீங்க? நாங்க வயசான காலத்துல டிவிய பார்த்துகிட்டு காலத்த கழிக்கிறோம். இவனுக்கு எங்க போச்சு புத்தி? படிக்கிற இவனுக்கு தெரியணும் சார். நாளைக்கி படிச்சி வேலைக்குப் போனா அவந்தான நல்லா இருப்பான்” கிருஷ்ணனின் சொற்களில் சூடு ஏறியிருந்தது. பழியைத் தூக்கி அப்படியே மகனின் மீது போட்டுவிட்டார்.

தொலைக்காட்சி கம்பீரமாகக் கொலுவீற்றிருந்த முன் அறையில் தமிழ் நாளிதழோ நூல்களோ இருப்பதற்கான அடையாளம் ஏதும் இல்லை. சுவரில் நடிகர்கள் விஜயும் அஜீத்தும் ஸ்டைல் காட்டிச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள் தனியாக அமர்ந்து படிப்பதற்கான எந்த வசதியும் அங்கில்லை என்பதை என்னால் உணரமுடிந்தது. கோபாலுக்கும் தமிழுக்கும் தூரம் நீண்டிருப்பதற்கான காரணம் எனக்குப் புரியத் தொடங்கியது.

“கோபாலுக்காக நீங்க கொஞ்சம் கூடுதல் முயற்சி எடுக்கணும். பிள்ளைகளுக்காக நாம தியாகம் செய்ய தயாரா இருந்தாதான் அவங்கள வாழ்க்கையில கரை சேர்க்கலாம். வீட்டுல கோபால் படிக்கிறதுக்கு வசதி இருக்கா? கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க....” சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லிவிட்டேன்.

நான் விடைபெற்றேன். நெஞ்சம் முழுக்க ஏமாற்றம் நிறைந்திருந்தது.

“அவன் வந்தா சொல்றேங்க சார். பார்ப்போம். ஆண்டவன் அவனுக்கு ஒரு வழிகாட்டாமலா போவான்” இப்போது பாரத்தை ஆண்டவன் மீது தூக்கிப் போட்டுவிட்டு எனக்கு விடைதந்தார்.

வீட்டின் முன்பகுதியைக் கவனித்தேன் அது கவனிப்பாரற்றுப் புல் மண்டிக்கிடந்தது.

@ @ @ @ @ @ @ @

“புறா மூலம் தூது அனுப்பினேனே கிடைத்ததா? ஏன் இன்னும் மறுமொழியில்லை? என எதிரி நாட்டு மன்னன் ஓலை அனுப்பி இருக்கிறான். என்ன செய்யட்டும் மன்னா? கட்டளையிடுங்கள்” அமைச்சர் முகத்தில் கேள்விக்குறிகள் நிறைந்தன.

“பகை மன்னன் பாண்டியன்தானே? என்ன திமிர் அவனுக்கு? வரட்டும் பார்த்துவிடுவோம். நம் பலம் தெரியாமல் நம்மோடு மோதுகிறான் அந்தப் புல்லன். புறாவுக்கு நேர்ந்த கதிதான் அவனுக்கும். புரிய வைப்போம்” மன்னர் மீசையை முறுக்கினார்.

பள்ளி மண்டபத்தில் நாடக ஒத்திகை தொடங்கிவிட்டது. கடந்த ஆண்டு எங்கள் பள்ளி தவறவிட்ட வெற்றிக்கோப்பையை இம்முறை எப்படியாவது வாகைசூட வேண்டுமே? கடுமையான முயற்சியில் இறங்கிவிட்டோம். அமைச்சர், தளபதி, புலவர், ராணி என எல்லாப் பாத்திரங்களும் கனகச்சிதமாகப் பொருந்தினார்கள். மன்னருக்குத்தான் முறுக்கு போதவில்லை. வாயில் நுழைந்த தமிழும் சிதைந்துகொண்டிருந்தது. குரலில் கம்பீர மிடுக்கும் குறைந்தது. வேறு வழியில்லை. மன்னரை மாற்றிப் பார்த்தேன்.

அப்பொழுதும் திருப்தியில்லை. புதிய மன்னருக்குத் தமிழ் உச்சரிப்பு தகராறு பண்ணியது. மூன்று நாள் பயிற்சி கொடுத்தால் மன்னரைத் தேற்றலாம் என நினைத்தேன். அது அவ்வளவு எளிதில்லை என்பது புரிந்தது. இன்னும் கொஞ்சம் மிரட்டினால் மன்னர் அழுதுவிடுவார் போலிருந்தது. வேறு வழியில்லை அவரை வைத்துத்தான் எப்படியாவது ஒப்பேத்த வேண்டும்.

“சார், எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுங்க. முயற்சி பண்றேன். என்னால முடியும். போன வருசம்கூட நடிச்சேனே” பள்ளி முடிந்து மண்டபத்தில் நடக்கும் ஒத்திகைக்கு நாள் தவறாமல் வந்து ஒரு மூலையில் அமர்ந்து வேடிக்கை பார்க்கும் கோபால்தான் மனு செய்தான்.

“இப்பதானே கொடுத்த பாடங்கள செய்ய ஆரம்பிச்சிருக்க. பார்ப்போம். தமிழ்ல நாற்பது புள்ளிய தாண்டுனா உன்ன பரிசீலிக்கலாம். அதுவரைக்கும் நீ வேடிக்கைதான் பார்க்கணும் கோபால்” நான் திட்டவட்டமாகக் கூறிவிட்டேன். அவன் முகம் வாடியதைக் கவனிக்கத் தவறவில்லை.

“புல்லனே! யாரிடம் மோதுகிறாய்? இமயத்தில் புலிக்கொடி பொறித்த வீர மரபில் வந்தவர்கள் நாங்கள். உங்களின் தலைகளைப் பந்தாடாமல் எங்கள் வாள்கள் உறையில் உறங்காது” மன்னர் வாளை உருவியபடி எதிரியைப் பார்த்துக் கர்ஜித்தார். குரலில் கடுமை போதவில்லை. பயம்தான் எட்டிப்பார்த்தது. நான் பொறுமையை இழந்துகொண்டிருந்தேன்.

நாடகப் போட்டிக்கு மாணவரை அழைத்துப் போக பெற்றோரின் அனுமதி, உணவு ஏற்பாடு, பேருந்து என பல பணிகளை முடிக்கவேண்டியிருந்தது. இடையிடையே மன்னர் எனக்குள் எட்டிப்பார்த்து என்னைப் பயமுறுத்தினார்.

@ @ @ @ @ @ @ @ @

கோபாலிடமிருந்து வீட்டுப்பாடம் வருவது ஆச்சரியம்தான். ஆனால், வந்தது. எழுத்துப்பிழைகள் குறைந்தபாடில்லை. ஆனாலும், முயற்சியின் முதல்படியில் ஏறத்தொடங்கியிருந்தான். அடிக்கடி ஆசிரியர் அறைக்கு வந்து என்னை எட்டிப்பார்த்தான். பேச்சுக் கொடுத்தான். வீட்டுப்பாடத்தை நீட்டினான். வகுப்பில் கும்மாளத்தைக் குறைத்தான்.

நாடகப்போட்டிக்கு இன்னும் இரண்டு வாரங்கள். தொடர்ந்து மன்னரோடு போராடும் சக்தியை நான் இழந்துகொண்டிருந்தேன். நாடகத்தைத் தூக்கி நிறுத்தப்போகும் பாத்திரம் மன்னர்தான், அவரே தடுமாறிச் சொதப்பிக்கொண்டிருந்தால்...

“சார், இந்தாங்க நேத்து நீங்க கொடுத்த கட்டுரை. முடிச்சிட்டேன் சார். வகுப்பறையில் பயிற்சி நூல்களைத் திருத்திக் கொண்டிருந்தவன் தலைநிமிர்ந்தேன். கோபால் கட்டுரை எழுதித் தருவது அபூர்வம். இப்படியாவது தமிழில் தேர்ச்சியை நோக்கி நகர்வானா? மனம் எதிர்பார்ப்புகளை அடுக்கியது.

“ஒரே ஒரு வாய்ப்பு. கொடுத்து பாருங்க. உங்க பேர காப்பாத்துவேன் சார்” கோபாலின் விடாமுயற்சி எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

“இல்ல கோபால். உன் முயற்சி போதாது. இன்னும் நீ தீவிரமா உழைப்பை தரணும். அது உன்னால முடியுன்னு நான் நம்புறேன்”

@ @ @ @ @ @

நாடகப்போட்டியில் இம்முறை ஒன்பது பள்ளிகள் கலந்துகொண்டன. நான்காம் ஆண்டாக நடக்கும் நிகழ்வென்பதால் எல்லாப் பள்ளிகளும் நடிப்பாற்றலை வளர்த்துக்கொண்டு கடுமையான போட்டியைத் தந்தன. இலக்கிய நாடகமென்பதால் பலவிதமான உடைகளில் மாணவர்கள் சரித்திரக் கதைமாந்தர்களாய் உருமாறி மேடையைக் கலக்கிக்கொண்டிருந்தனர்.

கடைசிக் குழுவாய் எங்கள் பள்ளி மாணவர்கள் மேடையேறினர். நான் நம்பிக்கையோடு சரித்திரப் பாத்திரங்களோடு ஒன்றிப்போனேன்.

“எம் மண்ணில் கால் வைத்தால் பகைவனின் தலையைப் பந்தாடாமல் விடமாட்டோம். புல்லனுக்கு நம் வீரத்தைப் புரிய வைக்கும் வரையில் நாங்கள் ஓயமாட்டோம். நினைத்ததை அடைந்தே தீருவோம்.” மன்னர் உணர்ச்சிப் பிழம்பாய்ப் பொங்கினார். ஒவ்வொரு பாத்திரத்தின் உடையும் வாளும் அணிகளும் நாடகத்திற்கு உயிரூட்டிக்கொண்டிருந்தன.

மண்டபத்தில் உள்ளோரின் கையொலி போட்டியின் முடிவைச் சொல்லாமல் சொல்லியது. நாடகம் முடிந்து, திரை மூடியது. மேடைக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த என்னை நோக்கி என் நாடகக் குழுவினர் வந்தனர். கோபால் மகுடத்தைக் கழற்றிக் கையில் வைத்திருந்தான். நான் அவனை ஆரத் தழுவிக் கொண்டேன்.

தமிழ் நேசன் (18.12.2011)

முகம் தொலைத்தல்

2011-12-15T04:35:00.000-08:00

முகம் மலர்த்தல் எளிது

சிறு புன்னகை, புன்முறுவல்

இதழ்களிடையே தவழவிட்டால் போதும்

முகம் சுளித்தல் எளிது

வாய் இதழ்கள் பிதுக்கி

கண்களில் சிறு வெறுப்பை

உமிழ்ந்தால் போதும்

முகம் மறைத்தல் எளிது

இரு கைகள் கொண்டு

முகத்தை மூடினால் போதும்

முகம் பார்த்தல் எளிது

கண்ணாடி அருகே சென்று

முகம் காட்டினால் போதும்

முகம் மாற்றல் எளிது

முகத்தின் அளவுக்கேற்ப

முகமூடி இருந்தால் போதும்

அவற்றினும் எளிது

முகம் தொலைத்தல்

முகநூலையே நாள்முழுக்க

பார்த்துக் கொண்டு

அதனிலேயே

மூழ்கியிருந்தால் போதும்

நினைவடுக்குகளில்

2011-12-15T03:54:00.000-08:00

ஒன்றின்மேல் ஒன்றாய் அழுந்திக்கிடக்கும்

நினைவின் அடுக்குகளில்

ஏதேனும் ஒன்றை உருவினாலும்

பழைய முகத்தின் சாயல்

தூசி படிந்த கண்ணாடிக் காட்சியாய்

உயிர் பெறுகிறது

ஒவ்வொன்றிலும்

கடந்துபோன கணங்களின் துயரமோ

மகிழ்ச்சித் துளியோ

சொல்லமுடியாத உணர்வின் கசிவோ

ஏதோ ஒன்று ஒட்டியிருக்கிறது

ஒவ்வொன்றிலும்

யார் யாரோ உடன் வந்து

பெயர் சொல்லி

முகம் காட்டுகிறார்கள்

ஒவ்வொருவரும் இப்போதும்

ஏதோ சொல்ல நினைத்துத் தயங்குகிறார்கள்

ஒவ்வொன்றிலும்

எனை நோக்கிய

பாராட்டுகள், குற்றச்சாட்டுகள், கசப்புகள்

வேதனைகள், கடுஞ்சொற்கள், துரோகங்கள்

வாசிக்கப்படுகின்றன

ஒவ்வொன்றிலும்

எல்லாக் காட்சிகள் மறைந்தும்

ரசமிழந்த கண்ணாடியின் மேல்

காயாமல் எஞ்சியுள்ளன

சில கண்ணீர்த் துளிகள்

அவசரப் பிரிவில் அரைநாள்

2011-12-09T18:36:00.000-08:00

யாரையோ தேடி

மருத்துவமனை வந்த நீங்கள்

இங்கே அவசரப் பிரிவில் நுழைந்தது

எதார்த்தமானது

உங்களைக் கடந்துபோகும்

மருந்துநெடிகளை

வெள்ளை ஆடைகளில் பரபரக்கும்

தாதிகளை மருத்துவர்களை

தரையில் சிந்தும் இரத்தத் துளிகளை

உறவினர்களின் கதறல்களை விசும்பல்களை

மூடிய கதவுக்கு முன்னால்

தவிக்கும் முகங்களை

வாசலில் தயார்நிலையில் நிற்கும் ஆம்புலன்ஸை

எதையும்

கடக்க முடியாமல் திகைத்து நிற்கும்

உங்களிடம் யாரோ ஒரு மூதாட்டி

தன் நெருங்கிய உறவுக்கு நேர்ந்த துயரம்பற்றி

அழுதுகொண்டே

பகிர்ந்துகொள்ள வருகிறார்

நீங்கள் அங்கிருந்து

வெளியேற மறந்து

அவரின் அருகிலமர்ந்து

துயரக்கதை கேட்கத் தயாரானது

அபூர்வமானது

முன்னெப்போதும் இல்லாமல்

2011-12-09T08:53:00.001-08:00

முன்னெப்போதும் இல்லாமல்

வெயிலின் வெட்கை கூடிவிட்டது

மழையின் கோரத் தாண்டவம் நிகழ்கிறது

இயற்கை சீற்றம் அதிகமாகிவிட்டது

நிலம் அடிக்கடி நடுக்கம் காண்கிறது

கடல் பொங்கியெழுந்து நிலம் பார்க்கிறது

முன்னெப்போதும் இல்லாமல்

நாற்காலிகளுக்குப் போட்டி வலுக்கிறது

வார்த்தைகள் தடிக்கின்றன

இனத்துவேஷம் கட்டவிழ்க்கப்படுகிறது

திரைமறைவில் சதிகள் பின்னப்படுகின்றன

முன்னெப்போதும் இல்லாமல்

அன்பளிப்புகள் அதிகமாகிவிட்டன

கையேந்தும் காட்சிகள் கூடிவிட்டன

கருணைக் கைகள் நீளுகின்றன

ஆதரவுக் கரங்கள் தழுவுகின்றன

இதழ்கள் புன்னகை சிந்துகின்றன

முன்னெப்போதும் இல்லாமல்

ஒற்றுமை விரிவாகப் பேசப்படுகிறது

ஒன்றுகூடும் நிகழ்வுகள் ஏற்பாடாகின்றன

இனிப்பு அறிவிப்புகள் செய்திகளாகின்றன

வாக்குறுதிகள் அள்ளி வழங்கப்படுகின்றன

கிழிக்கப்பட்ட பக்கங்கள்

2011-12-09T07:52:00.000-08:00

நானில்லா நேரத்தில் அறைக்குள் நுழைகிறீர்கள்

உங்களின் கைகளில் எப்படியோ

சிக்கிவிடுகிறது என் டைரி

இதழ்களில் வெற்றிப்புன்னகை தவழ

தவிப்போடு பக்கங்களைப் புரட்டி

என் தனிமைக்குள்

என் அந்தரங்கங்களுக்குள்

என் சொல்லாத கதைகளுக்குள்

என் சேமித்த சிந்தனைகளுக்குள்

என் இராத்திரி அறைகளுக்குள்

எனக்கு மட்டுமே புரியும் கிறுக்கல்களுக்குள்

என் இரகசியங்களுக்குள்

நுழைகிறீர்கள்

உங்களை

வன்மையாய்ப் பாதியில்

தடுத்துப் நிறுத்திவிடுகிறது

அதன் கிழிக்கப்பட்ட பக்கங்கள்

புலம்பெயர்தலின் பேரின்பம்

2011-12-08T20:26:00.000-08:00

குகை வாழ்க்கை சலித்து

ஆதிமனிதனின் கால்கள்

நதிக்கரை நோக்கிப் பயணித்தன

அரண்மனை வாழ்வை விடுத்து

விடைகளைத் தேடிப் புறப்பட்டார் சித்தார்த்தன்

ஹென்றி இளவரசரின் கட்டளை சுமந்து

பார்த்தலோமிய டயஸ், வாஸ்கோ டி காமா

புதிய பாதையில் பயணம் தொடங்கினர்

மக்காவின் உதாசீனங்களை உதறிவிட்டு

மதினாவில் வரவேற்கக் காத்திருக்கும்

கரங்களை நோக்கி விரைந்தார்

அண்ணல் நபி

வறுமையின் கோரப்பிடியில் சிக்கி

மண்ணுக்கு உரமாகாமல்

சேலத்திலிருந்து குடும்பத்தோடு

புறப்பட்டார் தாத்தா

புதிய வீடு வாங்க ஒப்பந்தம் செய்துவிட்டதாக

சிட்னியிலிருந்து மாமா கடிதம் அனுப்பினார்

அடுத்த மாதம் பாரிசில் நடக்கும்

தமிழ்ப்பண்பாட்டு நிகழ்வுக்கு வரும்படி

சிற்றப்பா மின்அஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார்

கனடா தொரொந்தோ நகரில் வெளிவரும்

தமிழ் நாளிதழ்களை எனக்குத் தபாலில்

அனுப்பினார் அண்ணன்

கடைவாயில் வெற்றிலையை அதக்கிக்கொண்டே

பாட்டி சொன்னார்:

“நட்ட இடத்திலேயே நின்னா மரஞ்செடிக்கு அழகு

மனுசனுக்கு இல்லடா

கால்போன போக்குல போயித்தான் பாக்கணும்

கடிவாளம் கையில இருந்தா கவலையேன் படணும்”

கடைசியாய் நிலா பார்த்தது

2011-12-08T20:18:00.000-08:00

மாணவர்கள் கடைசியாய் நிலா பார்த்த

தங்களின் அனுபவத்தைச் சொல்லத் தொடங்கினர்:

“சார், போன மாசம் இராத்திரியில..”

“தெய்வத்திருமகள் படத்தில விக்ரம் காட்டுவாரு”

“படத்துல பாட்டுக்காட்சியில நிறைய பார்த்திருக்கிறேன்”

“புத்தகத்துலதான் இருக்கே சார்”

“ஓவியத்துல”

“பேஸ்புக்ல அழகழகா நிறைய இருக்கு”

“போன வாரம் சாப்பிட வெளியே போனப்ப”

“ஞாபகம் இல்ல சார்”

“சின்னப் பிள்ளையில அம்மா சோறு ஊட்டும்போது”

நிலாவுக்கும் அவர்களுக்குமான இடைவெளி

கூடியிருப்பது தெரிந்தது

தூக்கம் வெறுத்த நேற்றைய இரவில்

சாலையில் தனியாய் நடக்கையில்

துணையாய் வந்த நிலாவைக் கவனித்தேன்

முன்னைவிட நிலா எல்லாரையும் விட்டு

தூரத்தில்போய் நின்று கண் சிமிட்டியது

பாறையின் இடுக்கில்

2011-12-05T21:36:00.001-08:00

பாறையின் இடுக்கில்

தவறிய விதைகள்

நீர்குடித்துப் போராடி

முட்டி முளைப்பதுபோல்

உணவைத் தேடி உயரப் பறந்து

சோர்வுறும் சிறகு சுமந்து

கண்டங்கள் தாண்டும்

பறவைகள்போல்

பின்னிய வலைகள்

அறுந்து வீழ்ந்தும்

எச்சிலால் மீண்டும்

பின்னலைத் தொடரும்

சிலந்தியைப்போல்

கூட்டுப் புழுவாய்

சிறைக்குள் ஒடுங்கியும்

ஓட்டை உடைத்துப் பறக்கும்

பட்டாம்பூச்சிபோல்

நீரில்லாப் பாலையில்

கனல் கக்கும் வெம்மையில்

பொதிசுமந்து கடமையாற்றும்

ஒட்டகம்போல்

கைத்தடியால் தரைதடவி

கைப்பொருள் தனைவிற்று

தன்னுழைப்பால் நிமிரும்

கண்ணில்லா மனிதர்போல்

பொய்க்காலைப் பொருத்தி

பயிற்சியிலே தேர்ந்து

ஒலிம்பிக்கில் பதக்கம் வெல்லும்

காலில்லா மனிதர்போல்

விளக்கில்லா வீட்டில்

மெழுகுவர்த்தி எரியவிட்டு

நூல்களைப் புரட்டும்

பிடிவாத மாணவனைப்போல்

பனிக்காலம் முழுதும்

வெண்போர்வை போர்த்தி

பொய்யுறக்கம் பூண்டு

வசந்தத்தில் கண்விழிக்கும்

பூமரங்கள்போல்

உன்னைச் சுற்றியும்

வாய்ப்புகள் பறிபோகும்

பள்ளங்கள் தோன்றும்

இடர்கள் இடைமறிக்கும்

சொந்தங்கள் பகையாகும்

முயற்சிகள் முடமாகும்

வழிப்பாதை களவுபோகும்

அவற்றைப்போல்

அவர்களைப்போல்

நீயும் மீண்டு வருவாய்!

மீண்டும் வருவாய்!

ஒட்டப்பட்ட மீசைகள்

2011-11-14T20:55:00.000-08:00

கீழே கிடந்தது என் மீசை

எப்படிக் கீழே?

காற்றடித்து விழுந்ததா?

கழற்றி யாரும் எறிந்ததா?

காண்ணாடி பார்க்கிறேன் சகிக்கவில்லை

மீசையில்லா முகம்

இவ்வளவு அசிங்கமா?

“டேய் ஊருக்கு முகவரி ஆறுடா

நெத்திக்கு முகவரி நீறுடா

நம்ம முகத்துக்கும் இனத்துக்கும்

முகவரி மீசைடா!”

மீசை முறுக்கி தாத்தா சொன்னது

இன்னும் நினைவில்....

கண்ணாடிப் பிரேமில்

அடர்த்தியான மீசையில்

கம்பீரமாகச் சிரிக்கும் அப்பா...

பாட்டி சொன்ன கதைகளில்

இன்னும் பரவசப்படுத்தும்

இராஜகுமாரன்

உருவிய வாளும்

முறுக்கிய மீசையுமாய்...

நான் மட்டும் எப்படி

மீசையில்லாமல்?

உடனே எடுத்து

உதட்டில் ஒட்டினேன்

யாருக்கும் தெரியாமல்

எதிரில் வந்த நண்பர் சிலரின்

மீசையை இழுத்துப் பார்த்தேன்

கையோடு வந்துவிட்டது

அப்படியானால் எல்லாருக்குமா..?

சொல்லிச் சென்ற மரணங்கள்

2011-11-14T20:38:00.000-08:00

மரணத்தின் கோரப்பற்கள் எப்பொழுது எங்கு யாரைக் கடித்துக் குதறும் என்று முன்கூட்டியே கணித்துக் கூறுவது சிரமம்.

பெரும்பாலும் முன் அறிவிப்பு இன்றி அழையா விருந்தாளியாய் திடுதிப்பென்றுதான் அது முன்வந்து நிற்கிறது.

கடன் வாங்கியவனிடம் வட்டி, முதல் இரண்டையும் மொத்தமாய் வசூலிக்க வந்த ஆலோங்கைப் போல் ஈவு இரக்கமில்லாமல் வாசலுக்கு வந்து வம்பு செய்கிறது.

வாழ்க்கையைத் தொடங்கலாம் எனத் தயாராகும் தருணங்களில் “நான் விட்டால்தானே” என வழியை மறித்துகொண்டு மரணம் குறுக்கே வந்து நிற்கிறது.

சில சமயங்களில் தலைமாட்டிலேயே தலைசாய்த்தவாறு “காலதாமதமானாலும் பரவாயில்லை. கையோடு அழைத்துகொண்டு போகிறேன்” எனப் பிடிவாதமாய்க் காத்திருக்கிறது.

மரத்தை அடிவேரோடு சாய்த்துக் குதூகலிக்கும் புயலின் கோரத்தாண்டவத்தை ஒத்திருக்கிறது மரணத்தின் செய்கைகள்.

நமக்குப் பின்னால் துரத்திக்கொண்டு வரும் முதுமையோடு உடன் கைகோர்த்துக்கொண்டு வருகிறது மரணம்.

கண் முன்னே அன்போடு பழகியவர்களை எல்லாம் எங்கோ பிடித்து ஒளித்து வைத்துக்கொண்டு கண்ணா மூச்சி விளையாடி நம்மைக் கவலைக்குளத்தில் தள்ளிவிட்டுக் கைக்கொட்டிச் சிரிக்கிறது.

மனித மனங்கள் தமக்குள் கூடுகட்டும் வண்ண வண்ணக் கனவுகளை ஒரு நொடியில் கலைத்துப்போட்டு முடிவுரை அத்தியாயத்திற்கு முற்றுப்புள்ளியை முன் மொழிகிறது.

மழை நின்ற பின்னும் இலைகளில் சொட்டிக்கொண்டிருக்கும் நீர்த்துளிகள்போல் மரணத்தின் சுவடுகள், இறந்தவரை விட்டுவிட்டு இருப்பவர்களின் இதயங்களில் துயரத் துளிகளைக் கசியச் செய்கின்றன.

சிறு வயது முதலே மரணத்தைப் பற்றிய பய விதைகள் எப்படியோ என் மனத்துக்குள் விழுந்து முளைக்கத் தொடங்கி விட்டன.

நான் வாழ்ந்த தோட்டத்தில் நிகழ்ந்த கோர மரணங்கள் ஒவ்வொன்றும் இனம் காண முடியாத மரணம் குறித்த மிரட்சியை எனக்குள் கசியச் செய்துள்ளன. அருகிலுள்ள ரவாங் நகருக்கு மோட்டார் சைக்கிளில் சென்றுவிட்டு திரும்பியபோது காரால் மோதப்பட்டு இறந்த கிருஷ்ணன், ஈயம் தோண்டப்படும் குட்டையில் தவறி விழுந்து இயந்திரத்தால் கால்கள் அரைபட்டு இறந்த விஜயன், வீடு தீப்பற்றியதால் தூக்கத்திலேயே கருகி இறந்த சிவகாமி - இப்படி இளவயது மரணங்கள் என்னை உலுக்கியிருக்கின்றன.

சாவு வீடுகளில் பிணங்களை எட்டிப் பார்ப்பதற்கும் பயந்துகொண்டு சோகத்தில் மூழ்கிய முகங்களை உற்றுப் பார்த்தவாறு நிற்பேன். ‘டண்ணணக்க’ என சாவு மேளம் அதிர, அந்த மரண இசையை மனத்துக்குள் சேமிப்பேன். எல்லாச் சாவு வீடுகளிலும் ஒரே மாதிரியான பிண வாடை வீசுவதாக என் நாசி உணர்ந்திருக்கிறது.

தோட்டத்தில் இறப்பென்றால் எல்லாரும் திட்டி போட்டு சாவு வீட்டில் திரள்வதால் தோட்டத்தின் ஒவ்வொரு மரணமும் முக்கியத்துவம் பெறும். இறுதி ஊர்வலம் லாரியில் தொடங்கி இடுகாட்டில் முடியும்வரை வேடிக்கை பார்க்கும் என் ஆர்வம் தொடரும்.

புதைகுழிக்கு அருகில் சாங்கியங்கள் முடிந்து பக்கத்திலிருக்கும் கொட்டகையில் கூடி வெட்டியானுக்குக் கணக்கைத் தீர்த்துவிட்டுத் தோட்ட லயங்களுக்குத் திரும்பி நடப்போரைத் பின் தொடர்வேன்.

இப்படித் தள்ளி நின்று வேடிக்கை பார்த்தவனிடம் மரணம் நெருங்கிவந்து சொல்லிவிட்டுப் போன தருணங்களை இப்போது நினைத்தால் உடலும் உணர்வும் சிலிர்க்கின்றன.

மரணம் 1 - அண்ணனின் மரணம்

1980 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில் ஒரு நாள், வழக்கம்போல் என் அண்ணனைப் பார்க்க செராஸ் லேடி டெம்பெளர் மருத்துவமனைக்குப் போயிருந்தேன். ரவாங், சுங்கை சோ தோட்டத்திலிருந்து பேருந்தில் பயணப்பட்டுக் கோலாலம்பூருக்கு வந்து செராஸ் நோக்கிப் போகும் இன்னொரு பேருந்தில் ஏறி மருத்துவமனைக்குப் போகவேண்டும்.

ஒவ்வொரு முறையும் அந்தப் பயணங்கள் எனக்குக் கண்ணீரால் நனைந்த பயணமாகவே அமைந்துவிடும். பிறந்தது முதல் அண்ணனுக்கு இருதயத்தில் ஏதோ கோளாறு. 26 வயதில் நோயின் தீவிரம் கூடி ஒரு மாதமாக மருத்துவமனையில் தங்கிச் சிகிச்சை பெற்று வந்தார். எனக்கு வழிகாட்டியாக என் உயர்வுக்கு உந்துசக்தியாக அவரையே முழுமையாக நம்பியிருந்தேன்.

இப்பொழுது உள்ள இருதய மருத்துவமனையும் அதற்கான சிகிச்சையும் அப்பொழுது இல்லை. வாரத்தில் இரு முறையாவது அம்மாவிடம் கெஞ்சி எப்படியாவது பேருந்துக் கட்டணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு அண்ணனைப் பார்க்கப் போய்விடுவேன். போகும் பொழுதும் திரும்பும்பொழுதும் அண்ணனுக்கு நேர்ந்த நிலைக்காக அழுதுகொண்டே பயணிப்பேன். இப்பொழுதும் ரவாங் நகருக்குப் பயணித்தால் அந்தக் கண்ணீர் நாள்கள் நினைவில் அலையாய் மோதும்.

அன்று ஒரு மரணச் செய்தியைக் கொண்டு போயிருந்தேன். இரண்டு நாள்களுக்கு முன் மரணமடைந்த சமூகக் கலைமணி சா.ஆ.அன்பானந்தனைப் பற்றியது அது. கோலாலம்பூர் யுனைடெட் ஆசியன் வங்கியில் பணியாற்றிய என் அண்ணன், கோலாலம்பூர் இலக்கிய நிகழ்ச்சிகளில் தவறாமல் கலந்துகொள்வார். அதிலும் சா.ஆ.அன்பானந்தன் மேல் பெருமதிப்புக் கொண்டிருந்தார்.

இடையில் அண்ணனுக்குக் குடல்வால் (எப்பெண்டிக்ஸ்) அறுவை சிகிச்சை நடந்ததால் தகவல்கள் தெரியவில்லை. அவரின் மரணச்செய்தியைக் கூறியபோது அவர் முகம் மாறி, அழுத்தமான வருத்தம் இழையோடியதைக் கவனித்தேன். அவர் ஒன்றும் பேசவில்லை. கட்டிலில் சாய்ந்தவாறு மேல் நோக்கிப் பார்த்தவாறு இருந்தார். சா.ஆ.அன்பானந்தனின் நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொண்ட பிறகு, கோப்புகளில் அவர் எழுதிவைத்திருந்த குறிப்புகளைப் படித்திருந்ததால் இருவரின் மானசீகமான நட்பினை நான் அறிந்திருந்தேன்.

போகும்பொழுது நாளிதழ்களையும் வீட்டிலிருந்து எடுத்து வரச்சொன்ன நூல்களையும் கொண்டு போவேன். அவற்றைப் புரட்டியவாறு இருவருக்கும் நேரம் போகும். பேசுவது குறைவுதான். சின்னச் சின்ன விசாரிப்புகளோடு உரையாடல்கள் நின்றுபோகும். வீட்டிலும் அதே நிலைதான். அப்பா அம்மா இருவரும் மனம் விட்டுப் பேசிக்கொள்வதும் குறைவு. அதனால்தானோ அண்ணன், அக்கா, நான், இரு தம்பிகள் என ஐவரும் அப்படியே வளர்ந்திருந்தோம்.

அன்று மாலை நான்கு மணியளவில் நான் விடைபெற எண்ணி எழுந்தேன். அண்ணன் என்ன நினைத்தாரோ என்னை அருகில் அமரும்படி சொன்னார். அமர்ந்தேன். அதன் பிறகு, சுமார் ஒரு மணி நேரம் என்றுமில்லாமல் எதையெதையோ முதல் முறையாக மனம்விட்டுப் பேசினார். நானும் என்னை மறந்து அவர் மனத்தோடு மனம் கலந்தேன்.

“மலாய் பரீச்சையில எப்படியாவது கிரேடிட் எடுத்துடு. உன்னால முடியும். சிறுகதையெல்லாம் அப்புறம் எழுதலாம். உன் ஆர்வம் தெரியுது. அடுத்த வருசம் படிவம் ஆறு படிச்சு யூனிவசிட்டிக்குப் போற வழிய பாரு. தம்பி குணா நல்லா படிப்பான். அவன படிக்க வைக்கணும். அம்மா பத்திதான் உனக்கு தெரியுமே. எதையாவது பேசிடும். அதெல்லாம் பெரிசு படுத்தாதே. அம்மாவ பார்த்துக்க..” இப்படி இன்னும் நிறைய பேசினார். அப்பொழுது எதையும் ஆராய்ந்து பார்க்கும் மனம் எனக்கில்லை. என்றும் இல்லாத மகிழ்ச்சியோடு நான் வீடு திரும்பினேன்.

சரியாக ஒரு வாரம் கழித்து, பேருந்துக்குப் பணம் இல்லாததால் அண்ணனைப் பார்க்கப் போக முடியாத ஒரு நாளில், சுங்கைசோ தோட்டக் கலைமகள் நூலகத்தில் நண்பர்களோடு உறங்கிக் கொண்டிருந்த நள்ளிரவில் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டுக் கதவைத் திறந்தபோது, அண்ணனின் நண்பர் சுப்ரமணியம் அழுதுகொண்டே சொன்னார் “அண்ணன் நம்மல விட்டுட்டுப் போய்ட்டாரு”

மரணம் 2 - அப்பாவின் மரணம்

அண்ணன் மறைந்து மூன்று மாதங்களுக்குப் பின் ஒரு நாள், கொளுத்தும் வெயிலில் வீட்டிற்கு முன்னே நான் கோடரியால் விறகு பிளந்துகொண்டிருந்தேன். அண்ணனின் பிரிவால் மனத்தைப் பிழிந்த சோகம் முற்றும் வடியாத காலம். கால்போன போக்கில் ரப்பர் மலைக்காடுகளில் நடந்துபோவேன். ஏதேதோ குழப்பமான சிந்தனைகள் மனத்தைக் கௌவிப் பிடித்து உலுக்கும். பாதிப்பயணத்தில் வழியே களவுபோனதால் திகைத்து நிற்கும் பயணியைப்போல் நான் உடைந்துபோயிருந்தேன்.

அன்று அப்பா வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். வயதானதால் தோட்டத்தில் பணி ஓய்வு பெற்ற பின்னர் அம்மாவோடு ஏதோ மனவருத்தம் வந்து கோபித்துக்கொண்டு ஆடு மாடுகளை விற்றுவிட்டு, பத்துகேவ்ஸ் பக்கம் உறவினர் வீட்டில் சில மாதங்களாகத் தங்கியிருந்தார். அண்ணனின் மரணத்திற்கு வந்துபோனவர் திடீரென்று வந்திருந்தார். மனமாற்றத்திற்கு என்ன காரணம் என்று தெரியவில்லை.

நான் கோடரியை உயர்த்தியபோது, அருகில் வந்த அப்பா கையால் என்னைத் தடுத்தார். நான் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. எப்பொழுதும் அவரோடு என் உரையாடல்கள் சுருக்கமாகவே இருக்கும்.

என்னைக் கூர்ந்து நோக்கினார். ஆழமான பார்வை. அப்படி அவர் என்னை நெருக்கமாக நின்று இதயம் துழாவும் பார்வையால் பார்த்ததே இல்லை. கண்கள் ஒடுங்கி, ஆழமான சோகம் இழையோடிய பார்வை. ஒரு கணம் அவர் பார்வையை எதிர்கொண்டேன். மறுகணம் என் கவனம் விறகில் பதிந்தது.

“நீ படிடா. நான் படிக்க வைக்கிறேன். நீ ஏன் வீணா கவலப்படுற? அண்ண இல்லாட்டி என்ன? நான் இருக்கேன் இல்ல” நான் மறுமொழி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. நின்று பார்த்தார்.

வீட்டிற்குள் போனார். என் அக்காள் குழந்தைகள் வாணி - சிவா இருவரோடும் கொஞ்சிப் பேசினார். அம்மா சமைத்த மதிய உணவைச் சாப்பிட்டார். குழந்தைகள் கைகளில் பணத்தைத் தந்தார். நான் ஒரு பக்கமாக அமர்ந்து அதைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன். அவரிடம் பேசுவதற்கு நான் சொற்களை இழந்திருந்தேன். கொஞ்ச நேரத்தில் புறப்பட்டு விட்டார். அவர் போவதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

மூன்று நாள்கள் கழித்து இரவில் பத்துகேவ்ஸிலிருந்து உறவினர்கள் அப்பாவைத் தேடிக்கொண்டு வந்தபோது பயம் எனக்குள் பரவத் தொடங்கியது. இரண்டு நாள்களாக அப்பாவைக் காணவில்லை என்பதால் தேடி வந்ததாகக் கூறினர்.

தெரிந்த இடங்களிலெல்லாம் தேடினோம். இறுதியாக கோலாலம்பூர் பெரிய மருத்துவம¨னையின் சவக்கிடங்கிற்கு என்னை அழைத்துச் சென்று ஒவ்வொரு பிணமாகக் காட்டி அடையாளம் காணச் சொன்னார்கள். நான் பயத்தில் உறைந்து வெளியே வந்துவிட்டேன்.

பிரசவத்திற்காக மருத்துவனையில் இருந்த பெரியப்பா மகளைப் பார்க்க பெக்கிலிலிங் சாலையோரம் நடந்துபோகையில் வாகனத்தால் மோதப்பட்டு மருத்துவமனையில் மரணமடைந்த அப்பாவை உறவினர்கள் அடையாளம் காட்டினார்கள்.

மரணம் 3 - மாணவனின் மரணம்

1998ஆம் ஆண்டு முதுகலைபட்ட ஆய்வுக்காக கணினியில் மூழ்கியிருந்த தருணம். பிற்பகல் ஒரு மணி. ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. நான் தமிழ் வகுப்பு நடத்தும் செமினி உங்கு ஹ¤சேன் இடைநிலைப் பள்ளியின் நான்காம் படிவ மாணவன் சந்திரபாபுதான் அழைத்திருந்தான்.

“சார், இப்ப நான் தமிழ்மொழிக் கழகத்துக்கு தலைவரா இருக்கேன். சில திட்டங்கள செயல்படுத்தலாம்ணு இருக்கேன். உங்ககிட்ட பேசணும் சார்.” அவன் குரலில் ஆர்வம் பொங்கியது. கவிதை, கதைகளில் ஈடுபாடு உள்ளவன் சந்திரபாபு. அவன் அப்பா தமிழ்ப்பள்ளி ஆசிரியர். என்னோடு நெருக்கமாக இருப்பவன். எனக்கு நியமனம் பெறாத உதவியாளனாகச் செயல்படும் பணிவுள்ள மாணவன்.

“அப்படியா, மகிழ்ச்சி சந்திரபாபு. இந்த வாரம் வகுப்புக்கு வரும்போது பேசுவோம். நான் சில ஆலோசனை சொல்றேன்”

“சார், உங்க கிட்ட பேசணும். நீங்க ஐடியா கொடுங்க சார். போன வருசத்தவிட இந்த முறை நல்ல திட்டமா இருக்கணும். உங்க உதவியெல்லாம் வேணும் சார்’

“சரி, அதற்கென்ன பேசுவோம். இந்த வாரம்தான் பார்ப்போமே” உரையாடலைத் துண்டித்தேன். மீண்டும் ஆய்வில் மூழ்கிப்போனேன். உங்ககிட்ட பேசணும்னு எத்தனை முறைதான் சொல்வான்.

மணி ஆறு இருக்கும். சந்திரபாபுவின் அப்பா அழைத்தார். குரலில் பதற்றம் தெரிந்தது. “சார், என் மகன் சந்திரபாபு ரெண்டு மணிக்கு மோட்டார் சைக்கிள்ல போனான். செமினி ரோட்டுல லோரி மோதி செத்துட்டான் சார்” நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனேன். ஒரு மணிக்கு என்னோடு பேசியவன் இரண்டு மணிக்கு இல்லாமல் போய்விட்டானா? என்னோடு பேச வேண்டும் என்று மீண்டும் மீண்டும் சொன்னானே!

இன்னும் சில மரணங்கள்

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு நாள், படிவம் ஒன்று மாணவர்களுக்கு வகுப்பில் வரலாற்றுப் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தேன். அவசர அழைப்புகள் வந்தால் தேவையென்பதால் வழக்கம்போல் கைப்பேசியை உடன் வைத்திருந்தேன்.

அதுவரை கைப்பேசியினால் மாணவரை வகுப்பில் படமெடுத்ததில்லை. ஆனால், அன்று என்ன நினைத்தேனோ தெரியவில்லை. ஒரு மலாய்க்கார மாணவனைக் கைப்பேசியால் படமெடுத்தேன். அவனும் சிரித்துக்கொண்டே எனக்கு முகம் காட்டினான்.

மறுநாள், மாலை வகுப்பு மாணவர்களின் சபை ஒன்றுகூடலில் ஆசிரியர் ஒருவர் முக்கிய அறிவிப்பினைச் செய்தார். எங்கள் பள்ளி மாணவன் ஒருவன், அன்று காலை இன்னொரு

பள்ளி மாணவனோடு பயணம் செய்த மோட்டார் சைக்கிள் விபத்துக்குள்ளாகி இறந்துவிட்ட சோகச் செய்தியே அது. ஆயிரம் மாணவர்களில் அந்த மாணவன் யார் என ஆசிரியர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கும் அவன் யார் எனத் தெரியவில்லை.

அப்பொழுது, ஒரு மலாய் மாணவி என்னிடம் வந்து, “நேற்று அவனை நீங்கள் படம் பிடித்தீர்களே! இன்னும் அந்தப் படம் இருக்கிறதா?” எனக் கேட்டாள். நான் அதிர்ந்து போனேன். அவன்தானா? கைப்பேசியில் புகைப்படக் கோப்பைத் திறந்து பார்த்தேன். அங்கே என்னை நோக்கிச் சிரித்தவாறு அதே மாணவன். ஆசிரியர்கள் என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டார்கள்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன், தமிழக எழுத்தாளர் மாலனின் கட்டுரை, சிறுகதை நூல்கள் கோலாலம்பூரில் வெளியீடு கண்டன. அவற்றை வாங்கி வந்த நான், ஒரு நாள் இரவு மணி 11.30 ஆகியும் தூக்கம் வராமல் எதையாவது படிக்கலாமே என மாலனின் கட்டுரை நூலைப் பிரித்தேன். ஐந்தாவது கட்டுரை ‘வீரப்பனை ஏன் போலீசாரால் பிடிக்க முடியவில்லை?’ கண்ணில் பட்டது. ஆர்வத்தோடு படித்தேன்.

மறுநாள் காலை பள்ளிக்குத் தயாராகிக் காரில் அமர்ந்து வானொலியைத் திறந்து தமிழ்ச்செய்தியைக் கேட்டேன். தலைப்புச் செய்தியாக என் காதில் விழுந்தது “நேற்று இரவு சந்தனக் கடத்தல் வீரப்பன் போலீசாரல் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டான்”.

பள்ளித் தேர்வில் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் விடைகள் இருக்கும். ஆனால், வாழ்க்கையில் சில கேள்விகளுக்கு விடைகள் கிடைப்பதில்லை. மரணம் குறித்த கேள்விகளையும் நான் அப்படித்தான் எதிர்கொள்கிறேன். மரணம் விட்டுச் சென்ற அண்ணனின் கடைசிச் சொற்கள், அப்பாவின் ஆழமான பார்வை, மாணவன் சந்திரபாபுவின் கடைசிக் குரல் இன்னமும் தீராத உணர்வலைகளை என்னுள் எழுப்புகின்றன.

ந.பச்சைபாலன்

(Thangameen.com) Okt 2011

காணாமல் போகும் மாணவர்கள்

2011-10-11T08:37:00.000-07:00

‘பள்ளிக்குச் சென்ற ஐந்தாம் படிவத் தமிழ் மாணவன் கண்ணன் காணாமல் போனான்’

தமிழ் நாளிதழில் முதல் பக்கச் செய்தியாக இதனைக் கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள். கண்ணனுக்கு என்ன ஆனது என அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் அனைவருக்கும் எழும். இந்தச் செய்தியால் சமூகத்தில் ஒரு பரபரப்புக் காய்ச்சலே பரவும். இப்படியொரு செய்திக்காகக் காத்திருக்கும் அறிக்கை மன்னர்கள் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். ‘பள்ளிகளில் மாணவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லையா? கல்வி அமைச்சு விரைந்து செயல்பட்டு கண்ணனைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். பள்ளி நிர்வாகத்தின் மெத்தனப் போக்கு வேண்டாம்’. இப்படியெல்லாம் அறிக்கைகள் ஏடுகளை அலங்கரிக்கும்.

மேற்குறிப்பிட்ட செய்தி கற்பனைச் செய்தியன்று. ஒவ்வோர் ஆண்டும் கண்ணனைப்போன்று பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழ் மாணவர்கள் இடைநிலைப்பள்ளிகளில் காணாமல் போகும் அவலம் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. யூ.பி.எஸ்.ஆர். தேர்வில் தமிழைத் தேர்வுப் பாடமாகப் பயின்ற மாணவர்கள், இடைநிலைப்பள்ளிகளுக்குச் சென்ற பிறகு, பி.எம்.ஆர். தேர்விலும் எஸ்.பி.எம். தேர்விலும் தமிழைப் புறக்கணிக்கும் நிலை ஐம்பது விழுக்காட்டை நெருங்கிவிட்டது.

கீழ்க்காணும் அட்டவணை, 2005ஆம் ஆண்டில் யூ.பி.எஸ்.ஆர் தேர்வெழுதிய மாணவர்களின் எண்ணிக்கை இடைநிலைப்பள்ளி சென்ற பிறகு படிப்படியாகச் சரிந்து போனதைக் காட்டுகிறது.

§¾÷×	¬ñÎ	Á¡½Å÷ ±ñ½¢ì¨¸	¸¡½¡Áø§À¡É Á¡½Å÷¸û	Å¢Øì¸¡Î
ä.À¢.±Š.¬÷.	2005	14 471
À¢.±õ.¬÷.	2008	10 306	4 165	28.78%
±Š.À¢.±õ.	2010	7 657	6 814	47.09%

இது பற்றித் தமிழ்ச்சமூகம் எந்தவிதமான சலனமுமின்றித் தாமுண்டு தமக்கே உரிய மற்ற சிக்கல்களுமுண்டு என அவற்றிலே உழன்றுகொண்டிருக்கிறது. வழங்கப்பட்ட உரிமைகளையும் புறந்தள்ளிவிட்டுப் பிறப்புப் பத்திரங்களுக்கும், அடையாள அட்டைகளுக்கும் இப்பொழுது அலைந்துகொண்டிருக்கிறது. தமிழ்ப்பள்ளி, தமிழ்க்கல்வி என்றால் உரத்தக் குரல் கொடுப்பவர்களும் இது பற்றிக் கண்டுகொள்ளாமல் ஒதுங்கிக்கொள்ள, இந்நாட்டில் தமிழ்க் கல்வியின் வளர்ச்சியே கேள்விக்குறியாகி வருகிறது.

இடைநிலைப்பள்ளிகளில் தமிழ் மாணவர்கள் ஏன் காணாமல் போகிறார்கள்? அவர்களுக்கும் தமிழுக்கும் ஏன் இடைவெளி கூடி வருகிறது? இவைபற்றி எண்ணிப்பார்த்தேன். எண்ணிப் பார்த்ததை உங்களின் பார்வைக்குக் கொண்டு வருகிறேன்.

இடைநிலைப்பள்ளிகளில் தமிழ் மாணவர்கள் தமிழை விட்டு விலகிப் போவதற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. தமிழ்ப்பள்ளிகளில் ஆறு ஆண்டுகள் தமிழ் படித்தும் ஒரு பகுதி மாணவர்கள் தமிழ் மொழியிலும் பிற மொழிகளிலும் வாசிப்பு, எழுத்து போன்ற அடிப்படைத்திறன்களை அடையாமல் இடைநிலைப்பள்ளிக்கு வருகிறார்கள். தமிழ்ப்பள்ளியோடு தமிழுக்கு முழுக்குப் போட்டு விட்டு இனி தமிழோடு உறவே வேண்டாம் என ஒதுங்குகிறார்கள்.

பள்ளியில் கால அட்டவணையில் தமிழ் சேர்க்கப்பட்டுச் சொல்லித் தரப்பட்டாலும் தமிழ் வேண்டாம் என முடிவெடுக்கிறார்கள். தமிழில் தங்களால் தேர்ச்சி அடைய முடியாது என்ற அவநம்பிக்கைக்கு ஆளாகிறார்கள். யூ.பி.எஸ்.ஆர். தேர்வின் தோல்வி அல்லது குறைந்த தேர்ச்சி பெற்ற அனுபவம் அவர்களைப் பயமுறுத்துகிறது.

இவர்களில் சிலர், படிவம் ஒன்றிலும், படிவம் இரண்டிலும் தமிழ் படிப்பதாகப் பாவனை செய்தாலும் படிவம் மூன்று வந்தவுடன் பி.எம்.ஆர். தேர்வில் தமிழோடு தங்கள் உறவை முறித்துக் கொள்ளும் முடிவை எடுக்கிறார்கள். தமிழ் வகுப்பில், தேசியப் பள்ளிகளில் படித்த தமிழறியாத மாணவர்கள் தமிழ் படிக்காமல் அமர்ந்து இருப்பதைப் பார்த்து அவர்களுடன் இணைந்துகொள்கிறார்கள். பள்ளி நேரத்திற்குப் பிந்திய தமிழ் வகுப்புகள் நடைபெறும் பள்ளிகளில் தமிழ் வகுப்புக்கு மட்டம் போடும் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை அதிகமாகும். பெரும்பாலும் போக்குவரத்துச் சிக்கலைக் காரணம் காட்டி வகுப்புகளைப் புறக்கணிக்கிறார்கள்.

மாணவர்கள் தமிழ் வேண்டாம் என்று ஒதுங்கும் நிலைக்குப் பெற்றோர்களும் காரணமாகிறார்கள். தமிழ்ப்பள்ளியில் பயின்றவரை தம் பிள்ளைகளின் கல்வியில் ஓரளவு அக்கறை செலுத்திவரும் அவர்கள் இடைநிலைப்பள்ளியில் பிள்ளைகள் தொடர்ந்து தமிழைப் படிக்கிறார்களா என்று கவனிக்கத் தவறுகின்றனர். இதனை மாணவர்கள் நன்கு பயன்படுத்திக்கொண்டு தமிழுக்கு முழுக்குப் போடுகிறார்கள். “பாடங்கள் கூடிவிட்டன. அவற்றோடு சிரமமாக இருக்கும் தமிழையும் பிள்ளைகள் சுமக்கவேண்டாமே” என்று பெருமனத்தோடு பெற்றோரே முடிவுக்கு வருகின்றனர். அதிலும் குறிப்பாக பி.எம்.ஆர். தேர்வுக்குப் பிறகு, படிவம் நான்கில் பாடங்கள் கூடுகின்றன. இதன் காரணமாக ஒவ்வோர் ஆண்டும் படிவம் நான்கில் தமிழ் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை மேலும் சரிகிறது.

“என் மகனுக்குத் தமிழ் படிக்க விருப்பமில்லை. எனவே, தமிழ் வகுப்பில் என் மகனைத் தவிர்க்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.” என்று பெற்றோரே எழுதிய கடிதங்களைப் பெற்ற அனுபவம் எனக்குண்டு. தமிழில் குறைவான புள்ளிகளைப் பெறுவதால் ஒட்டுமொத்தத் தேர்ச்சியும் வீழ்ச்சியடைவதும் இதற்குக் காரணமாகிறது.

இதனை ஆழ்ந்து நோக்கினால், பெற்றோர் - மாணவர் மனநிலைக்கு இன்னொரு காரணமும் மறைவாகக் கண்சிமிட்டுவதை உணரலாம். “தமிழ்க்கல்வி தமிழ்ப்பள்ளியோடு போதும். மருத்துவம், பொறியியல், கணினி, போன்ற உயர்கல்விக்குத் தமிழ் பயன்படாது. எனவே, இடைநிலைப்பள்ளியில் தமிழ் வேண்டாம்” என்ற எண்ணம் அவர்களை ஆட்டிப்படைக்கிறது. வயிற்றுக்காக எந்த மொழியையும் எந்தப் பாடங்களையும் படிக்கலாம். ஆனால், வாழ்க்கை மொழியாக தமிழ் இருக்க வேண்டும் என்ற ஆழமான தமிழ் உணர்வு பெற்றோருக்கும் மாணவருக்கும் இருந்தால்தான் தமிழ் புறக்கணிப்புக் கதையை ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டு வரமுடியும்.

யூ.பி.எஸ்.ஆர். தேர்வுக்குப் பிறகு, தமிழ் ஆசிரியர் இல்லாத, தமிழ் வகுப்புகள் நடைபெறாத இடைநிலைப்பள்ளிகளுக்குச் செல்லும் மாணவர்கள் நிலையோ இன்னும் மோசமானது. யூ.பி.எஸ்.ஆர். தேர்வில் தமிழ்மொழியில் சிறந்த தேர்ச்சி இருந்தும் தொடர்ந்து தமிழைப் படிக்கமுடியாத நிலையில் ஆண்டுதோறும் ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் மாணவர்களை அங்கு இழந்து வருகிறோம். உணர்வுள்ள பெற்றோர்கள் மட்டும் விடாப்பிடியாக வெளியில் எங்காவது தமிழ், தமிழ் இலக்கிய கூடுதல் வகுப்புகளுக்குப் பிள்ளைகளை அனுப்பித் தமிழ் மாணவர்களைக் காப்பாற்றி வருகிறார்கள்.

தாய்மொழி வகுப்புகள் நடைபெற வேண்டுமானால் பள்ளியில் குறைந்தது 15 மாணவர்கள் இருக்க வேண்டும் என்ற கல்விச் சட்டமும் சில வேளைகளின் சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது. 15 மாணவர்களுக்கும் குறைவாக இருந்தால் எவ்வளவு போராடினாலும் தமிழ் வகுப்புகள் தொடங்குவது சிரமம்தான்.

மேற்கூறிய காரணங்களைத் தவிர்த்து, இடைநிலைப்பள்ளிகளில் தமிழ் ஆசிரியர்களே தமிழ் மாணவர்கள் எண்ணிக்கைச் சரிவுக்குக் காரணமாவது உண்டு. தமிழ்மொழியில் பின் தங்கிய மாணவர்கள் தேர்வுக்கு அமர்ந்தால் தமிழ்மொழித் தேர்ச்சி வீழ்ச்சியடையும் என்பதால் அவர்களிடம் தேர்வைத் தவிர்க்குமாறு ஆலோசனை கூறும் நிலை உள்ளது. பி.எம்.ஆர். தேர்வில் விடுபடும் மாணவர்கள் அதன் பிறகு, படிவம் நான்கில் தமிழ் வகுப்பில் வெறும் பார்வையாளர்களாக அமர்ந்திருப்பர். பள்ளிகளில் மாணவர் தேர்ச்சி விழுக்காடு அப்பள்ளியின் தன்மானப் பிரச்சினையாக மாறிவருவதால் தேர்ச்சிபெற வாய்ப்புள்ள மாணவரை மட்டும் தேர்வுக்கு அனுப்பும் சூழலில் தமிழ் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை தொடர்ந்து சரிவைக் காணும் என்பது திண்ணம்.

எஸ்.பி.எம். தேர்வில் தமிழ் இலக்கியப் பாடத்தைத் தேர்வு செய்யும் மாணவர்கள் எண்ணிக்கையும் கவலையளிப்பதாக உள்ளது. பல தரப்பினரின் தீவிர முயற்சிகளுக்குப் பின்னரும் அந்த எண்ணிக்கை 23 விழுக்காடாக இருப்பது (தேர்வெழுதிய 14 471 யூ.பி.எஸ்.ஆர் மாணவர்களில்) ஏமாற்றத்தைத் தருகிறது. அறிவியல் துறைசார்ந்த உயர்கல்வியில் முனைப்பு காட்டினாலும் தமிழ் இலக்கியத்தின் பயன் அறிந்து அதைப் படித்துச் சுவைக்க மாணவர்களை ஆற்றுப்படுத்தவேண்டிய கடமை ஆசிரியர், பெற்றோர் ஆகிய இரு தரப்பினருக்கும் உண்டு. கீழ்க்காணும் பட்டியல் தமிழ் இலக்கியத்தின் நிலையைக் காட்டுகிறது.

§¾÷×

¬ñÎ

Á¡½Å÷

±ñ½¢ì¨¸

§ÅÚÀ¡Î

Å¢Øì¸¡Î

ä.À¢.±Š.¬÷.

2005

14 471

±Š.À¢.±õ.¾Á¢ú þÄì¸¢Âõ

2010

3 283

11 188

77.31

நம் சமூகத்தின் இயக்கங்கள், அரசியல் கட்சிகளின் ஒட்டு மொத்தக் கவனமும் தமிழ்ப்பள்ளிகளைச் சுற்றியே வருகிறது. தமிழ்ப்பள்ளிக்குப் பிள்ளைகளை அனுப்பவேண்டும் என்ற உணர்வு பெற்றோர்களிடையே மேலோங்கி உள்ளது. அதோடு, தங்களின் தமிழ்க்கடமை முடிந்துபோனதாக அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். தமிழ்ப்பள்ளிகளில் மாணவர்கள் எண்ணிக்கையை உயர்த்தவேண்டும் என்ற முனைப்பும் உழைப்பும் இடைநிலைப்பள்ளிகளில் நீர்த்துப்போவதை எப்பொழுது உணரப்போகிறோம்?

தமிழ்க்கல்வி குறித்து நாம் ஆயிரம் ஆராய்ச்சி மாநாடுகளையும், கருத்தரங்கங்களையும் பயிற்சிப் பட்டறைகளையும் தொடர்ந்து நடத்தலாம். ஆனால், யாரை மையமிட்டு அவற்றை நடத்துகிறோமோ அவர்களே காணாமல் போகிறார்கள் என்னும்போது நம் முயற்சிகளால் என்ன பயன் விளையப்போகிறது?

‘தமிழ் எங்கள் உயிர்’ என்று தமிழவேள் கோ.சாரங்கபாணி சமூகப் போராட்டத்தைத் தொடங்கி நிதி திரட்டி மலாயாப் பல்கலைக்கழகத்தில் பயிற்றுமொழியாகத் தமிழை நிலைநிறுத்தினார். இன்றைய சூழலில், ‘இடைநிலைப்பள்ளியில் தமிழைக் காப்போம்’ என்னும் அறப்போராட்டத்தைச் சமூக இயக்கங்கள் தொடங்கிக் கடுமையாகப் போராடினால் ஒழிய இச்சிக்கலுக்குத் தீர்வு பிறக்காது.

‘தமிழ் மாணவரே! தமிழ் மாணவரே

தமிழைப் படிக்கத் தயங்கு கின்றேரே!

தமிழைத் தமிழ் மாணவர் படிக்காமல்

இமிழ்கடல் உலகில் எவர் படிப்பாரே’

நம் கவிஞர் பொன்முடி பாடிய இந்தக் கவிதையை இன்னும் எத்தனை காலத்திற்குப் பாடிக்கொண்டிருப்பது?

யாருமற்ற நாளில்

2011-07-15T23:55:00.000-07:00

யாருமற்ற நாளில்

பேய்களோடு கழிந்தது பொழுதெனக்கு

பேய்களோடு பேசக்கூடாது என்று

அப்பா சொன்னதும் காரணமாயிருக்கலாம்

என் பேய் சகவாசத்துக்கு

சன்னல் கதவுகள் படபடக்க

வேகமாக வீசிய காற்றின் கைபிடித்து

வீட்டுக்குள் ஏதோ நுழைவது போலிருந்தது

கைகளில் படபடத்த

‘கல்லறையின் கூச்சல்’ நாவலின் பக்கங்களில்

பதுங்கிருந்த பேய்கள் ஒவ்வொன்றாய் வெளிவந்து

என்னோடு பேசத்தொடங்கின

ஒவ்வொரு பேய்க்கும் ஒவ்வொரு கோர முகம்

எல்லாப் பேய்களையும் ஒரே முகத்தோடு

கற்பனை செய்த தவறெனக்குத் தெரிந்தது

பேய்களிடமும் நிறைய கதைகள் இருந்தன

ஊர் முழுக்கச் சுற்றிச் சேகரித்த கதைகளைச்

என்னிடம் சொல்லத் தொடங்கின

தூக்குப்போட்டு இறந்த தொங்கவீட்டு முனியாண்டி

கங்காணியால் கர்ப்பமாகி தீயில் கருகிய மாலா

சுடுகாட்டு முச்சந்தியில் பஸ்சுக்குள் சிக்கிய மோகன்

குளிக்கப்போய் காணாமல் போன மனோகரன்

காதலன் கைவிட்டதால் மாத்திரைகளை விழுங்கிய உமா

கதைகளிலிருந்து வெளியேறிய புதிய பேய்கள்

என்னைச் சுற்றி நின்று உற்றுப் பார்க்க

நாவலில் பக்கங்களில் மேலும் சில பேய்களோடு

பேசத் தொடங்கினேன்

பேய்களோடு பேசும் அனுபவம்

திகிலாக இருந்தாலும் பிடித்திருந்தது

நள்ளிரவு தாண்டியும் ஆளில்லாத வீட்டில்

விருப்பத்தோடு அலையும்

பிரியமான பேய்களை அழைத்துக்கொண்டு

முச்சந்திச் சுடுகாடுவரை போய்

விட்டுவிட்டுத் திரும்பினேன்

பை நிறையக் காரணங்கள்

2011-07-15T22:33:00.000-07:00

தங்கும் விடுதியில்

அதிகாலை நேரத்தில்

போலீஸாரின் அதிரடிச் சோதனையில்

மாட்டிக்கொண்டு விழிக்கும்

காதலர்கள்போல்

இடத்துக்கும் நேரத்துக்கும்

தகுந்தாற்போல்

அறிக்கைகளால் சமாளிக்கும்

அரசியல்வாதியைப்போல்

உதவி தேடிவருவோருக்கு

தகுந்தாற்போல்

முகம்பார்த்துப் பரிகாரம் சொல்லும்

குருவைப்போல்

இன அழிப்புப் போருக்கான

தன் வாதங்களை

பக்கம் பக்கமான அறிக்கைகளால்

உலகஅரங்கில் வைக்கும்

கொடுங்கோலன்போல்

தம் பிள்ளைகளைத்

தமிழ்ப்பள்ளிக்கு அனுப்பாமல்

ஏடுகளின் ஆசிரியர்களாக

எழுதிக்குவிக்கும் எழுத்தாளர்களாக

இயக்கங்களின் பொறுப்பாளர்களாக

போதையூட்டும் கருத்தால்

தமிழ் இனத்தின் பெருமை பேசும்

தலைவர்கள்போல்

வாங்கிய கடனை

திருப்பிச் செலுத்தாமல்

வகையாய்க் காரணங்களால்

காலத்தை நீட்டிக்கும்

கடன்பட்டும் கலங்கா

நெஞ்சினர்போல்

பேருந்துக் கட்டணம்

தந்து உதவினால்

ஊர்போய்ச் சேர்வதாக

போதையோடு கைநீட்டி

வழிமறிக்கும் இளைஞனைப்போல்

எப்போதும்

கால்சட்டைப்பை நிறைய

காரணங்களை வைத்துக்கொண்டு

திரிகிறார்கள்

தப்பு செய்யும் மாணவர்கள்

சவப் பரிசோதனை அறிக்கை

2011-07-15T22:30:00.000-07:00

தகவல் வந்ததும்

அந்தப் சவப் பரிசோதனைக்குப்

பிரியத்துடன் இணங்கினேன்

இறந்தவர் எனக்குத் தெரிந்த

இலக்கியவாதி என்பதால்

அவரைப் பற்றி இன்னும் அறிய

ஆவல் எழுந்தது

வழக்கம்போல் பணியாளர்கள்

உடன் இணைய

அவரை நெருங்கினேன்

‘நிர்வாண நிஜம்’ அவர் எழுதிய சிறுகதை

நினைவில் மோதியது

ஒவ்வோர் அங்கமாக அறுத்துப் பார்த்தேன்

முதுமையின் நட்டக்கணக்கு பல்லைக் காட்டியது

“நெம்புகோலாய் உலகையே

என் எழுத்தால் புரட்டிப் போடுவேன்”

மேடையில் புரட்சி பேசிய உதடுகள் உறைந்திருந்தன

மற்றவரை மட்டம் தட்டி

மற்றவர் பெயரில் படைப்புகள் எழுதி

பரிசுகள் அள்ளிய

அவரின் அற்புதக் கைகள் அடக்கமாயிருந்தன

அங்கீகாரமில்லையே என

நொந்து நொந்து வயிற்றெரிச்சலால்

வயிற்றுக்கடுப்புக்குள்ளாகி

அமிலங்களின் பிரவாகத்தால்

சமன்நிலை சீர்குலைந்து

நோய் முகாமிட்டு வென்றதற்கு

ஆதாரங்கள் கிடைத்தன

குறித்துக்கொண்டேன்

இருந்தாலும் இதயத்தையும்

அறுத்துப் பார்க்க ஆவல் மிகுந்தது

நெஞ்சக்கூடு எலும்புகளை விலக்கி

ஆழமாகக் கத்தியைச் செருகி

இதயத்தை மட்டும் தனியே எடுத்துச் சோதித்தேன்

இதயத்தின் இரத்த நாளங்கள் நெடுக

இலக்கிய மோசடிகளாலும் பொய்யாலும்

நனைந்த குருதியின்

பயணம் தடுக்கும் அடைப்புகள் கண்டேன்

அறுத்துப்போட்டதைத் தைப்பதற்கு

ஆள்கள் தயார்

நான் கையுறை கழற்றி

அறிக்கை எழுதி

ஏமாற்றத்துடன் வெளிவந்தேன்

அமைதிப் பேரணிக்கு முன்னும் பின்னும்

2011-07-15T22:28:00.000-07:00

அமைதிப் பேரணிக்கு முன்:

சாலையை அடைத்துக்கொண்டு

புகைகக்கிப் பறக்கும்

வாகனங்களின் இடுக்குகளில்

மனிதக் கால்கள் பதியும் சாலை நெடுகிலும்

பேரங்காடி, பேருந்து - இரயில் நிலையங்களில்

உணவகங்களில் ஓயாது அசையும் உதடுகளில்

ஏடுகளின் முதல் பக்கங்களில்

எங்கும் நீக்கமறக் நிறைந்து

வழிந்துகொண்டிருந்தன

மிரட்டல்கள்

கண்டன அறிக்கைகள்

பயமுறுத்தும் குறுஞ்செய்திகள்

பீதி கிளப்பும் புரளிகள்

பிடிவாதங்கள்

போலீஸ் புகார்கள்

சட்ட நுணுக்கங்கள்

ஊகங்கள்

எதிர்பார்ப்புகள்

வேடிக்கை விரும்பிய இதயங்கள்

நீதிமன்றத் தடைகள்

எக்காளக் குரல்கள்

அமைதிப் பேரணிக்குப் பின்:

வெறிச்சோடிய சாலைகளில்

அங்கங்கே சிதறிக்கிடந்தன

காலணிகள்

கனிமநீர் பாட்டில்கள்

நெகிழிப்பைகள்

காகிதக் குப்பைகள்

உடைந்த பொருள்கள்

சுதந்திரமாய்

வண்ணங்களில் நனைந்த

வண்ணத்துப்பூச்சிகள்

வாகனமற்ற சாலைகளில் பறக்க

சாலைநெடுக உயர்ந்த கட்டடங்கள்

அழகை முழுதுமாய்க் காட்ட

மழைக்குப் பிந்திய வானம்

கட்டட இடுக்குகளில் வண்ணம் தோய்க்க

பயத்தில் மூடிக்கொண்ட

வாணிப நிறுவனத்தின் கதவுகள்

மூடியே கிடக்க

எதிர்பாராப் பணிமுடித்துக்

களைத்துத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தன

போலீஸ் வாகனங்கள்

எனக்கான விடுதலை

2011-07-15T22:25:00.000-07:00

அரிய பொருளைத் தொலைத்தவனின்

சஞ்சலம் மிகுந்த தவிப்பைப்போல்

நீண்டுகொண்டே இருக்கிறது

என் தேடுதலின் தாகம்

என் கைகளை இறுக்கும்

கைவிலங்கைத் திறக்கும் சாவி

யார் கையில் இருக்குமென

வருவோர் போவோரையெல்லாம்

தீவிரமாய் விசாரித்தாயிற்று

எல்லாரும் உதடு பிதுக்கி

கைகளை விரித்து

ஏளனப் பார்வை சிந்தி

நமட்டுச் சிரிப்போடு

என்னைக் கடந்து போகிறீர்கள்

உங்களில் யாரோதான்

திட்டமிட்டு

என் சாவியைத் திருடிவிட்டு

என்னைத் தவிக்க வைப்பதாய்

என் காதுக்குத்

தகவல்கள் வருகின்றன

நான் ஓரிடத்தில் முடங்க

தடுப்புச் சுவரெழுப்பி

எனைத் தவிக்கவிடுவது

நண்பர்களில் யாரோதான்

நம்பத் தொடங்கினேன்

எவ்வளவோ முயன்றும்

விலங்கை உடைத்தெறிய நினைத்து

போராடிப் போராடி

நிறைவேறாமலே போனது

விலங்குடைக்கும் எண்ணம்

எல்லாரையும் எல்லாவற்றையும்

குறை சொல்கிறேன்

எதிர்ப்படும் முகங்களைச்

சந்தேகப் பார்வையில் சலிக்கிறேன்

என் மீது வீசப்படும்

விமர்சனங்கள் மீது

விசாரணை நடத்துகிறேன்

மிஞ்சுவது வெறுமையும்

மனம்நிறைய விரக்தியும்

கைநிறைய ஏமாற்றங்களும்

கடைசிவரை

என்னை இறுக்கும் கயிறுகளை

என் கைகளே பற்றியிருக்கும்

கொடுமை அறிந்திலேன்

இதிலே

எங்கிருந்து வந்து

விலங்கு என்னைச் சிறைப்படுத்தியது?

விபரம் அறிந்திலேன்

பசித்தவர் இங்கே! பத்தி எழுத்துகள் எங்கே?

2011-07-12T17:24:00.000-07:00

‘ஸ்டார்’ (Star) ஆங்கில நாளேட்டில் எழுதிவரும் 41 பத்தி எழுத்தாளர்களில் (columnists) 30 பேரை அண்மையில் அழைத்துச் சிறப்பித்து அவர்களின் குழுப்படத்தை அந்நாளேடு பெருமையோடு வெளியிட்டிருந்தது. ‘பல்வேறு துறைகளில் மாறுபட்ட சிந்தனைகளை முன்வைத்து எங்கள் நாளேட்டுக்குத் தனித்தன்மையைத் தந்துவரும் இவர்களுக்கு நன்றி’ என அவர்களின் பங்களிப்புக்கு மகுடம் சூட்டியிருந்தது.

வாரந்தோறும் 41 எழுத்தாளர்கள் ‘ஸ்டார்’ நாளேட்டில் கல்வி, பொருளாதாரம், அரசியல், சமுகம் தொடங்கி உலக நடப்புகள், சமையல், விளையாட்டு, இலக்கியம், கலையுலகம் என பல துறைகளில் நுணுக்கமாக அலசித் தம் சிந்தனைகளை வாசகர்களுக்குப் பந்தி வைக்கிறார்கள். இதனால் அதன் வாசகர்கள் தொடர்ந்து புதிய வாசிப்பு அனுபவத்தையும் மாறுபட்ட சிந்தனைகளையும் பெறுகிறார்கள். மேலும், ஏடுகளில் அச்சேறும் செய்திகள் பற்றிய அலசல்களில் ஆழமான புரிதல்களைப் பெறுகிறார்கள். மலாய் ஏடுகளிலும் பத்தி எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள் தொடர்ந்து வருகின்றன. வாரத்தின் ஏழு நாட்களிலும் பத்தி எழுத்துகள் ஏடுகளை அலங்கரிக்கின்றன.

‘ஸ்டார்’ நாளேட்டில் பத்தி எழுத்தாளர்களின் படத்தைப் பார்த்தபோது அத்தகைய நிலை நம் தமிழ் நாளேடுகளில் இல்லையே என்ற ஏக்கம்தான் எனக்குள் எட்டிப் பார்த்தது. நீண்ட காலமாக இந்நாட்டில் தமிழ் நாளேடுகள் வெளிவருகின்றன. உணவுக்குத் தொட்டுக்குக் கொள்ளும் ஊறுகாயாக எப்போதாவது சிலரின் சிந்தனைகள் எட்டிப்பார்க்கின்றன. ஆனால், மருந்துக்குக்கூட பத்தி எழுத்துகளைக் காண்பது அரிதாக இருக்கிறது. ஏன் நமக்கும் பத்தி எழுத்துகளுக்கும் அறவே ஆகாதா? அல்லது பத்தி எழுத்து பாரம்பரியம் நமக்கு இல்லையா? தலையங்கம் தாண்டி மற்றவர் சிந்தனைகளை ஆராதிக்கும் மனம் நமக்கு இல்லையா? இப்படி வண்டாகக் குடையும் கேள்விகளுக்கு பதில் என்ன?

பத்தி எழுத்துகள் இல்லாவிட்டால் என்ன? நம் நாளேடுகள் படிப்பதற்குச் சுவையாகத்தானே உள்ளன? ஆசிரியரின் தலையங்கம் வருகிறதே? என உங்களில் பலர் கேட்கலாம். பத்தி எழுத்துகள் நாளேட்டிற்குச் சிறப்புத்தன்மையைத் தருகின்றன. தலையங்கம் என்பது நாளேட்டின் ஆசிரியர் ஒரு முக்கியச் செய்தியை, நாட்டு நடப்பை அவரின் பார்வையில் அலசும் பகுதியாக உள்ளது. அது தவிர்த்து, கேள்வி-பதில் பகுதியில் வாசகரின் சந்தேகங்களுக்குத் தம் கருத்துகளை அவர் முன் வைக்கிறார். இவை மட்டும் போதுமா என்றால் நிச்சயம் போதாது என்பதுதான் நடுநிலையாளர்களின் கருத்தாக இருக்கமுடியும்.

தமிழ் நாளேட்டின் ஆசிரியர் அறிவு ஜீவியாகவே இருக்கட்டும். அவர் ஒருவரின் சிந்தனை மட்டும் இந்தச் சமுதாயத்திற்குப் போதுமா? ஒருவரால் எல்லாத் துறைகள் பற்றிக் கருத்துகளை ஆழமாக முன்வைக்க முடியுமா? பல துறைகள் பற்றி மேலோட்டமாக அவர் சொல்ல முனைந்தால் வாசகருக்கு இதனால் பயன் விளையுமா?

நம் சமுதாயத்தில் நிலவி வரும் ஒரு முக்கியக் குறைபாடு, சமுதாயச் சிக்கல்கள் குறித்து நம் அறிவு ஜீவிகள், கல்விமான்கள் வாயைத் திறப்பதில்லை. போகிற போக்கில் துண்டு துணுக்காகச் சின்னச் சின்ன கருத்துகளைச் சொல்லிவிட்டு நழுவிவிடுகிறார்கள். அவற்றை அலசி விரிவாக கருத்துகளைப் பதிவுசெய்வதில்லை. அதற்கான களமும் இல்லை என்பதுதான் உண்மை. சான்றுக்கு ‘இண்டர்லோக்’ நாவல் விவகாரம் ஒன்று போதுமே! மலாய், ஆங்கில ஏடுகளில் விலாவாரியாக அலசி கட்டுரைகளாகப் பதிவு செய்தபோது நம் நாளேடுகளில் அறிக்கைப் போர் நடத்தினோம்.

நம் நாளேடுகளில் எது அறிக்கை, எது செய்தி எனப் பிரித்தறிந்து கொள்ளமுடியாத மயக்க நிலை உள்ளது. பலரின் அறிக்கைகள் செய்திகளாக முக்கியத்துவம் பெற்று ஏடுகளை அலங்கரிக்கின்றன. ஓர் அறிக்கைக்கு பதில் அறிக்கை, மறுப்பு அறிக்கை, ஆதரவு அறிக்கை என தொடர் அறிக்கைகள் வருகின்றன. அறிக்கைகளைத் தாராளமாக வெளியிட வாய்ப்பு உள்ளதால் பல இயக்கங்களின் தலைவர்கள் அறிக்கைகள் வெளியிடுவதைத் தம் இயக்கத்தின் முக்கியத் செயல்திட்டமாக எண்ணிச் செயல்படும் நிலைமை உள்ளது. ஒரு சமுதாயச் சிக்கலை, அது பற்றி ஆழமாக அறிந்த ஒரு வல்லுநர் கருத்துகளை பத்தி எழுத்தாக முன்வைத்தால் அறிக்கைகள் ஒதுங்கிக்கொள்ளும் நிலை உருவாகும்.

நம் தமிழ் நாளேடுகளில் பத்தி எழுத்துகள் ஏன் இல்லை என்று எண்ணிப் பார்த்தேன். நீண்ட காலமாகப் பத்தி எழுத்துப் பாரம்பரியம் தமிழ் ஏடுகளில் இல்லை. எனவே, காலப்போக்கில் அதுவே ஒரு மரபாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு அனைவராலும் பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது. ஒருவர் பத்தி எழுத்துகளை வழங்க முன்வந்தாலும் ஏடுகள் அவற்றை ஏற்க யோசிக்கும். அதை ஓர் அறிக்கையாக ஏதாவது இயக்கத்தின் சார்பாகத் தந்தால் உடனே வெளியிட முன்வரும். பத்தி எழுத்துகளை வெளியிடா மரபைக் கட்டிக்காப்பதால் இழப்பு இனத்துக்குத்தான் என்பதை யார் எப்படி உணர்த்துவது?

பத்தி எழுத்துகளை வெளியிட தமிழ் ஏடுகள் தயக்கம் காட்டுவதற்கு முக்கியக் காரணம் பணமா?. நமக்கு மூன்று தமிழ் நாளேடுகள் உள்ளன. சமுதாயத்தில் ஐம்பது விழுக்காட்டினர் தமிழ்ப்பள்ளிகளைத் தவிர்த்துத் தேசியப் பள்ளிக்குப் போகின்றனர். மிஞ்சியுள்ள ஐம்பது விழுக்காட்டில் தமிழ் நாளேடுகளை வாங்கிப் படிப்போர் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவு என்பதுதான் நிதர்சன உண்மை. நம் ஏடுகளின் விற்பனையோடு விளம்பர வருமானமும் குறைவு. இதனால் எழுத்துப் படைப்புகளுக்குச் சன்மானமும் வழங்கப்படுவதில்லை என்று காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன.

அண்மையக் காலத்தில்தான் சிறுகதைப் படைப்பாளர்களுக்கு RM50 வழங்கப்படுகிறது. கவிதைகள், கட்டுரைகள் படைப்போர் ‘ஆயுளுக்கும் இலவயமாக எழுதிக்கடவாய்!’ என்று சபிக்கப்பட்ட கூட்டத்தார். விற்பனை குறைவு என்றாலும் ஓரளவு இலாபத்தோடுதான் நாளேடுகள் நடத்தப்படுகின்றன. எனவே, பணம்தான் காரணம் என்று புறமொதுக்காமல் நாளேடுகள் மனம் வைத்தால் நாளுக்கு ஒருவராக குறைந்த அளவில் ஒவ்வொரு நாளேட்டிலும் வாரத்திற்கு ஏழு பத்தி எழுத்தாளர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்க முடியும்.

அண்மையில், பத்தி எழுத்துகள் குறித்து ஒரு தமிழ் நாளேட்டின் ஆசிரியரோடு பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அவர் ஏடுகளில் பத்தி எழுத்துகளுக்கு வழிவிடுவதால் ஏற்படும் சிக்கல்களை அலசினார். “பத்தி எழுத்தாளர்கள் தமிழ் ஏடுகளில் இல்லை என்பது ஒரு குறைதான். ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால், அவர்கள் தொடர்ந்து நடுநிலையோடு எழுதிவர வேண்டுமே. அவர்கள் ஒரு சார்பாக தம் சிந்தனைகளை முன்வைத்தால் நமக்குப் பாதகமாக ஆகிவிடுமே” என்று தம் பயத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

அவரின் பயம் எனக்கு நியாயமானதாகத் தெரியவில்லை. ‘ஒரு சார்பு’ என்பதைவிட எந்தக் கருத்தும் காய்தல் உவத்தலின்றி, நடுநிலையோடு உணர்ச்சிக்கு இடம்தராமல் அறிவுசார்ந்து அலசப்பட்ட கருத்தாக இருந்தால் அதற்கு இடமளிக்கும் ஆண்மை ஏடுகளுக்கு வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, “இண்டர்லோக் நாவல் விவகாரத்தில் உங்கள் கருத்துகளை முன் வையுங்கள். ஆனால், அவை எங்கள் பத்திரிகை நிர்வாகத்தின் கொள்கைக்கு ஏற்றபடி இருக்கவேண்டும்” என்று எழுதுகோலுக்குக் கடிவாளமிட்டு எழுதச்சொல்லலாமா? அப்படி எழுதப்படும் எழுத்துகளால் யாருக்கு என்ன பயன்?

பத்தி எழுத்துகளுக்குத் தமிழ் ஏடுகள் இடமளிக்கத் தயங்குவதற்கு மற்றொரு காரணம் ஆசிரியரின் தலையங்கத்திற்கு அவை போட்டியாக உருவெடுக்கும் என ஆசிரியர் நினைப்பதும் காரணமாக இருக்கலாம் என அவரே கூறினார். இப்படி நியாயமில்லாத பயத்தைக் காரணமாக்கிக் கொண்டால் எந்தக் காலத்திலும் தமிழ் நாளேடுகளில் பத்தி எழுத்துகளைக் காணவே முடியாது. ஆங்கில, மலாய் ஏடுகளில் தலையங்கம் இடம்பெறும் பக்கங்களில் பத்தி எழுத்துகளும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.

நம் சமுதாயத்தில் அறிவு ஜீவிகளும் கல்விமான்களும் தத்தம் துறைசார்ந்த வல்லுநர்களும் நிறைந்து இருக்கிறார்கள். அவர்களின் சிந்தனைச் சேமிப்பும் இனத்தின் மேன்மைக்கு வழிகாட்டல்களும் அரிய கருத்துகளும் நம் வாசகர்களின் பார்வைக்கு வரவேண்டும். இலக்கியம், சமயம், அரசியல், கல்வி, மருத்துவம், உலக நடப்பு, பொருளாதாரம் என எந்தத் துறையாக இருந்தாலும் அவற்றை அலசி மாற்றுச் சிந்தனையை முன்வைக்கும் எழுதுகோல்களை வரவேற்போம். வண்ணத்தில் கவர்ச்சிகாட்டிப் போதையூட்டும் சினிமாப் பக்கங்களைவிட கருத்துலகத்தில் வாசகர்களைக் கைப்பிடித்து அழைத்துச் செல்லும் பத்தி எழுத்துகளுக்கு முதல் மரியாதை செய்யும் புதிய மரபு நம் தமிழ் நாளேடுகளில் மலர வேண்டும்.

இத்தகைய பத்தி எழுத்துகளுக்காக புதிய தலைமுறை வாசகன் பசித்திருக்கிறான். முன்னேறத் துடிக்கும் வாசகனுக்கு ஏடுகளில் வந்து குவியும் வெறும் அறிக்கைகளால் தீராத சலிப்புதான் ஏற்படும் என்பதை நம் தமிழ் ஏடுகள் புரிந்துகொள்வது எப்போது?

ந.பச்சைபாலன்

செம்பருத்தி 3/2011

ஆடு மேய்த்த அந்த நாட்கள்

2011-06-18T19:07:00.000-07:00

நீங்கள் ஆடு மேய்த்ததுண்டா?

நான் மேய்த்திருக்கிறேன்.

என் அம்மா எந்நேரமும் தன் இடுப்பில் முடிந்து வைத்திருக்கும் வெற்றிலைப் பாக்குப் பை போல், அந்த நாட்களின் ஞாபகங்கள் என் நினைவின் பிடியில் இன்னமும் இறுக்கமாகவே இருக்கின்றன.

என் பத்து வயதிலிருந்து பதினைந்து வயது வரைக்கும் ரவாங்கை அடுத்து உள்ள சுங்கை சோ தோட்டத்தின் அடர்ந்த ரப்பர்க் காட்டுக்குள் ஆடுகளோடு அளவளாவி வாழ்ந்த அந்த நாள்கள் இருக்கின்றனவே அவை அலாதியானவை. என் ஆராதனைக்கு உரியவை.

அவை எளிதில் அழித்துவிட முடியாத அழுத்தமான கோலங்களாக, காலக் கரையான் அரித்துவிட முடியாத கல்வெட்டுகளாக, அழகிய வார்ப்படங்களாக என்னுள்ளே பதிந்து போயிருக்கின்றன.

அந்த நினைவுகளின் நீரோடையில் மீண்டும் ஒரு முறை ஆசை தீர மூழ்கி எழ, இதோ உங்கள் ஒவ்வொருவரின் கையைப் பிடித்து அழைத்துக்கொண்டு என் இளமை நாட்கள் நோக்கிப் பயணப்படுகிறேன்.

ஆடு வளர்ப்பதும் மாடு வளர்ப்பதும் தோட்டப்புற வாழ்க்கையில் இரண்டறக் கலந்துபோன ஒன்றுதான். ஆயினும், ஆடு மேய்க்கும்போது எனக்கு நேர்ந்த அனுபவங்கள் இறுகிக் கிடந்த என் மனத்தை அத்துணை ஆழமாக உழுது போட்டதுதான் எனக்கு விந்தையாக இருக்கிறது.

என் அப்பா ஆடுமாடு வளர்ப்பதில் கைராசிக்காரர். எனக்குப் பத்து வயதானபோது ஆடு மேய்க்கும் பக்குவத்தை எனக்குப் பயிற்றுவித்து என்னை உற்சாகமாத் தட்டிக்கொடுத்து மேய்ச்சல் காட்டுக்கு ஆடுகளோடு அனுப்பி வைத்தவர் அவர்தான்.

அதுவரையில் குண்டு விளையாடவும் பட்டம் விடவும் சைக்கிள் ஓட்டவும் வெட்டுக்கிளி பிடிக்கவும் மட்டுமே தகுதி பெற்றிருந்த நான், பதவி உயர்வு கிடைத்த பூரிப்பில் திளைத்துப் போனேன்.

பள்ளி முடிந்து வீடு வந்து உடைமாற்றிய கையோடு நண்பகல் உணவைத் துரித கதியில் வயிற்றுக்குள் அனுப்பிவிட்டு, ‘மே..மே.. எனப் பசி இராகத்தில் குரல் கொடுக்கும் ஆடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு போனால் மீண்டும் வீடு திரும்ப மாலை மணி ஆறாகிவிடும்.

அப்பொழுதெல்லாம் ஆடுகள் மேய்வதைப் பார்ப்பதே அலாதியாகவும் ரசிப்புக்கு உரியதாகவும் இருந்திருக்கிறது. ஒட்டிய வயிறுகளோடு வந்த ஆடுகள் இலைதழைகளையும் மீனாக்கொடிகளையும் வயிறு புடைக்க மேய்ந்து விட்டு ஆடி அசைந்து தோட்ட மண்சாலையில் நடக்கத் தொடங்கினால் உற்சாகப் பாட்டொன்று எனக்குள் உற்பத்தியாகிவிடும்.

இயற்கையை நேசிக்கவும் அழகாயிருப்பதையெல்லாம் ஆராதிக்கவும் பள்ளியின்றி ஆசிரியரின்றி எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த அந்த மஞ்சள் வெயில் பூசிய மாலைநேர நாட்களை, இப்பொழுதும் என்னால் துல்லிதமாக மனக் கண்களால் துலாவ முடிகிறது.

ஆடுகளை மேயவிட்டு விட்டு பசுமை படர்ந்த ரப்பர் காடுகளுக்குள் காலாற நடப்பேன். அணிவகுத்து நிற்கும் கித்தா மரங்களின் நேர்த்தி கண்டு வியப்பேன். இயற்கை அன்னை வஞ்சகம் இல்லாமல் வாரி இறைத்திருக்கும் அந்தி நேர அழகை அள்ளிப் பருகுவேன். மலைக்காடுகளின் மடியில் பாம்புபோல் படுத்திருக்கும் மண்சாலைகளை விழிப்பார்வையால் விசாரிப்பேன்.

ஓ.. அந்த நாள்கள் எனக்குள் அரும்பிய ரசனை உணர்வுகளைத் திருகிவிட்டு, துளிர்விட்ட தளிருக்கு நீர் பாய்ச்சிய எழுச்சி நாள்கள் என்பேன்!

*********************************************

ஒருமுறை ஆடு மேய்க்கப் போகாமல் ‘திட்டி’ போட்ட நாளில், மேய்ந்துவிட்டு கொட்டகை திரும்பிய ஆடுகளின் எண்ணிக்கை சரிதானா என எண்ணிப் பார்க்கிறேன்.

ஒன்று குறைகிறது. மனம் பதைபதைக்கிறது. பேறு காலத்திற்காகக் காத்திருந்த செவலை ஆடுதான் அஃது என்று தெரிந்தபோது பதைபதைப்பு இரட்டிப்பானது. அப்பாவுக்குத் தெரிந்தால் என்னைத் துவைத்து எடுத்துவிடுவாரே என நினைத்தபோது அது மும்மடங்காகியது. பயத்தோடு வீட்டுக்குள் பதுங்கியிருந்தேன்.

மாடுகளுக்குக் கஞ்சி வைத்துவிட்டு பால் கறந்துகொண்டு ஏழரை மணிவாக்கில் வீடு வந்த அப்பா விசயம் தெரிந்து கோபத்தில் கொதித்துப் போனார்.

“ஆட்டோடு வராமல் வீட்டுக்குள் நுழையாதே போடா” எனக் கடுமையான குரலில் கட்டளை பிறப்பிக்கிறார். நான் தேம்பிக்கொண்டே ஆறாம் நம்பர் மலைக்காட்டுப் பக்கம் பயணப்படுகிறேன்.

தோட்ட லயங்களின் மேற்கே, மேட்டுப்பகுதியில் தொடங்கும் மண்சாலையில் அந்தக் கும்மிருட்டு வேளையில் கால் பதித்தபோது அதுவரை அடக்கிவைத்த ஆதங்கம் அவிழ்ந்துகொண்டது.

உலகத்துச் சோகத்தையெல்லாம் மொத்த குத்தகை எடுத்துக்கொண்டவன்போல ஓ..வெனக் கதறிக் கதறி அழுகிறேன். கண்களின் கரைகள் உடைப்பெடுத்துக்கொண்டு தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் வழிகிறது.

“என்னை இப்படிப் படைத்து விட்டாயே இறைவா! என் செவலை ஆட்டை வீட்டுக்கு அனுப்பாமல் என்னைச் சோதிக்கலாமா? இஃது அடுக்குமா? நான் பண்ணிய பாவம்தான் என்ன?” அந்தப் பிஞ்சு வயதிலேயே விரக்தியில் வீழ்ந்துபோன வயதான ஒரு முதியவனைப்போல் இறைவனை நொந்துகொண்டு அழுகிறேன்.

பல நாட்கள் தேடியும் ஆசையாய் வளர்த்த அந்தச் செவலை ஆடு கடைசி வரைக்கும் கிடைக்காமலே போனதில் இப்பொழுதும் மனத்திற்குள் இழைகிறது அழுத்தமான வருத்தம். அம்மா எப்போதாவது “பின்னாடி ஒரு முறை ஒரு செவல ஆடு செனையா இருக்கும்போது காணாம போயி, இவனும் கொஞ்ச நாளா மனசு சரியில்லாம....” என்று வெற்றிலைப்பயை அவிழ்த்துக்கொண்டே அந்தப் பழைய தோட்ட வாழ்க்கையை அண்டை வீட்டாரோடு அசைபோடும்போது..

காயம் பட்ட கித்தா மரம் மொக்குத்தட்டி விட்டதைப்போல் அந்தக் கண்ணீர் நாட்கள் மாறாத சோகத்தோடு இன்னமும் முகங்காட்டிக் கொண்டு முன்னே வந்து நிற்கும்.

***********************************************

படிக்கும் பழக்கம் எனக்குப் பிடிகும் பழக்கமாக ஆனதற்கு அந்த ஆடு மேய்த்த நாட்களே அடித்தளமிட்டுள்ள என்பேன். வேர் பிடுங்கிச் சாய்ந்த கித்தா மரத்தின் அடிமடியில் அமர்ந்துகொண்டோ, கித்தாமர நிரைகளில் காணும் சருகுகளில் தலைசாய்ந்துகொண்டோ அம்புலிமாமா கதைகளில் வரும் கதைமாந்தர்களோடு ஒன்றிப் போயிருக்கிறேன்.

அடிக்கடி அவஸ்தைக்குள்ளாக்கியது விக்கிரமாதித்தன்தான். வேதாளத்தின் கேள்விக்கு அவனால் விடைகூற முடியாமல் போய்விடுமோ எனப் பதைபதைப்பு மனத்திற்குள் பரவும். ஆனால், ஒவ்வொரு முறையும் அவனின் சரியான விடையால் மனம் நிம்மதிப் பெருமூச்சுவிடும்.

ஒவ்வொரு நாளும் தனிமை என்னைத் தத்தெடுத்துக்கொண்டு எனக்குள் இருந்த கற்பனையின் ஊற்றுக்கண்ணைத் திறந்துவிட்டு, ஆட்டு இடையனாய் இருந்தவனை அங்குலம் அங்குலமாய்ப் படைப்பிலக்கியத்தின் பக்கம் பாதம் பதிய நடக்கச் சொல்லிக் கொடுத்ததே.. அதை நன்றி உணர்வோடு இப்பொழுதும் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

என்னைப்போலவே ஆடு மேய்க்க வரும் என் வயது ஒத்த தோழர்களோடு ஆண்டு முழுவதும் நுரைத்துக்கொண்டோடும் ஆற்றில் ஆசை தீரக் குதித்துக் கும்மாளம் போட்டதும் பனி கொட்டும் இரவில் முதல் நாள் தோட்டத்தில் பார்த்த படத்தின் கதாநாயகர்களை மனத்தில் படமெடுத்துக்கொண்டு கித்தாமரக் குச்சிகளை ஒடித்துக்கொண்டு வாட்போரில் ஈடுபட்டதும்.... எல்லாம் எளிதில் அழித்துவிட முடியாதவாறு மனத்திற்குள் அப்பிக்கொண்டு விட்டன.

அந்தப் பிஞ்சு வயதிலேயே ஆடுகளுக்குப் பிரசவம் பார்த்திருக்கிறேன். சொறி, சிரங்கு வந்த ஆடுகளுக்கு அப்பா தயாரித்துக் கொடுத்த மருந்து எண்ணெயைப்பூசி மருத்துவம் பார்த்திருக்கிறேன். தாய்ப்பால் போதாத ஆட்டுக்குட்டிகளுக்குப் பசும்பாலைப் போத்தலில் நிரப்பி, பாலூட்டி அவற்றைத் தாயன்போடு வளர்த்திருக்கிறேன். தீபாவளி வரும்போதெல்லாம் ஆசையாய் வளர்த்த கிடாவை அப்பா வெட்டிக் கூறுபோடுகையில் எட்டி நின்று பார்த்துக் கண்களைக் கசக்கியிருக்கிறேன்.

அதுதானோ? ஆடுகளோடு கொண்ட அந்த நெருங்கிய சினேகம்தானோ, உயிரினங்களை நேசிக்கவும், ஐந்தறிவு கொண்டவை என அவற்றை அலட்சியப்படுத்தாமல் அன்பு செலுத்தவும் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது?

என்னதான் தோட்டப்புற வாழ்க்கையைவிட்டுக் கொஞ்சங் கொஞ்சமாக அடிபெயர்ந்தும் குடிபெயர்ந்தும் நகர வாழ்க்கைக்கு நகர்ந்து வந்து விட்டாலும் அந்தப் பழைய உயிர் நாட்களை மறப்பதென்பது எனக்கு ஒண்ணாது.

ஆடு மேய்ப்பது அசிங்கம் என யாராவது அருவருத்துக்கொண்டு முகஞ்சுழிப்பார்களேயானால் அவர்களுக்கு என் ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள். ஆடு மேய்ப்பதென்பது ஒன்றும் அசிங்கமன்று.

அஃது ஓர் அருந்தவம். அந்த அனுபவம் அலாதியானது. அஃது என் நேசிப்புக்குரியது; ஆராதனைக்குரியது.

நான் மேய்த்திருக்கிறேன்.

நீங்கள் ஆடு மேய்த்ததுண்டா?

thangameen.com (Jun)

Simposium Linguistik Dan Kesusasteraan Tamil 2011 Slideshow

2011-06-01T20:57:00.000-07:00

Simposium Linguistik Dan Kesusasteraan Tamil 2011 Slideshow: "TripAdvisor™ TripWow ★ Simposium Linguistik Dan Kesusasteraan Tamil 2011 Slideshow ★ to Kuala Lumpur (near Puchong). Stunning free travel slideshows on TripAdvisor"

கடைசியாக எப்பொழுது அழுதீர்கள்?

2011-05-27T08:27:00.000-07:00

‘அழுதுவிடு நீ அழுதுவிடு

அழுதே மனதை ஆறவிடு - நான்

அழுதவன் ஆதலால் அனுபவம் அதிகம்

அழுதுவிடு நீ அழுதுவிடு....’

தேர்வுத் தாளிலிருந்த அழுகை பற்றிய கவிதையில்

மாணவர்களோடு நீந்தத் தொடங்கினேன்

கடைவிழி அரும்பும் நீர்மணிகள்

அழுது சிவந்த கண்கள்

மகிழ்ச்சிப் பெருக்கில் பொங்கும் திவலைகள்

அழமாட்டேன் என கம்பீரம் காட்டும் கண்கள்

மனத்தில் விரிந்தன கண்ணின் காட்சிகள்

“கடைசியாக எப்பொழுது அழுதீர்கள்?”

கேள்வித் தூண்டிலை மாணவரிடம் வீசியெறிந்தேன்

வேடிக்கையாய் ஏதும் சிக்குமென

விடை மீன்களுக்குக் காத்திருந்தேன்

“சார், போன மாசம் எங்கப்பா திதிக்கு”

“ போன வாரம் பைலோஜி பேப்பருல பிழையா

செஞ்சுட்டேன்னு அழுதேன்”

“மூனு நாளக்கி முன்ன எனக்கும் தம்பிக்கும் சண்ட வந்தப்போ”

“தெரியல சார் எப்ப அழுதன்னு”

“ரெண்டாம் மாசம் எங்க மாமா எக்சிடண்ல இறந்தபோனப்ப சார்”

“என் கூட்டாளி மாலதி என்னோட பேசமாட்டேன்னு சொன்னப்போ”

“ஏன் சார்? நாங்க அழுத கதையெல்லாம் கேட்டு

கவிதை எழுதப்போறீங்களா?”

“சார் நீங்க எப்போ அழுதீங்க? அத சொல்லுங்க”

யாருமறியாமல் தனிமையில் நான் தேம்பித் தேம்பி

அழுத நினைவுகள் நனைக்கத் தொடங்கின

என் மீது பாய்ந்த கேள்வியை

உங்களிடம் திருப்பி அனுப்புகிறேன்

கடைசியாக எப்பொழுது அழுதீர்கள்?

எனது முதல் கவிதை

2011-05-27T07:24:00.000-07:00

1978ஆம் ஆண்டில் நான் ஐந்தாம் படிவத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோதுதான் கவிதா தேவியோடு எனக்குக் காதல் அரும்பத் தொடங்கியது. அப்பொழுது வெளிவந்த வானம்பாடி வார இதழ் எனக்குள் துயில்கொண்டிருந்த கவிதை உணர்வுகளை எழுப்பிவிட்டது.

வானம்பாடி இதழின் பக்க அமைப்பும் படைப்புகளின் நேர்த்தியும் குறிப்பாக புதுக்கவிதைகளின் அணிவகுப்பும் என்னை அதன் தீவிர வாசகனாக்கிவிட்டது. ஒரு தீபாவளி பரபரப்பு நேரத்தில், இரவாங் ஸ்ரீகாரிங் இடைநிலைப்பள்ளியில் தேர்வு முடிந்து, அப்பாராவ் புத்தகக் கடையில் வானம்பாடி முதல் இதழை வாங்கிப் படித்துக்கொண்டே பேருந்தில் பயணப்பட்டது இன்னும் நினைவில் அழியாத காட்சியாய் அப்பிக் கிடக்கின்றது.

ஆதி.குமணன், இராஜகுமாரன், அக்கினி மற்றும் பல புதியவர்களின் கனமான படைப்புகள் வானம்பாடிக்கு மகுடங்களாகத் திகழ்ந்தன. என்னை அதிகம் ஈர்த்துகொண்டவை புதுக்கவிதைகள். சின்னச் சின்னச் சொற்சிலம்பங்களில், சொல் ஊர்வலங்களில் வாழ்க்கையின் மர்மங்களைத் திடீரென திரைவிலக்கிக் காட்டும் கனமான, ஆழமான புதுக்கவிதைகளைப் படிக்கப் படிக்க எழுதவேண்டும் எனும் வேட்கை எனக்குள் எட்டிப் பார்த்தது.

இரவாங்கை அடுத்துள்ள சுங்கை சோ தோட்டத்தில்தான் நான் பிறந்து வளர்ந்தேன். என்னை ஒரு படைப்பாளனாக உருவாக்கியதில் பசுமை கொழித்துக் கிடந்த அந்தத் தோட்டத்திற்கும் கணிசமான பங்குண்டு. இயற்கை அழகு நிறைந்து வழிந்த என் பிறந்த மண்ணே எனக்குள் பசித்த புலன்களுக்கு விருந்து பரிமாறிக்கொண்டிருந்தது.

தோட்ட நுழைவாயிலில் அமைந்திருந்த இடுகாடு, இடுப்பொடிந்த செம்மண் சாலைகள், தீம்பாரில் வரிசை பிடித்து நேர்த்தியாய் நிற்கும் கித்தா மரங்கள், மஞ்சள் வெயில் பூசிய மாலைப்பொழுதுகள், தோட்டத்து முச்சந்தியில் கதைத்துத் திரியும் பெரிசுகள், பனிகொட்டும் திறந்த வெளியில் பார்த்த சினிமாப் படங்கள், பக்கத்து வீட்டுச் சின்னக்காளை கங்காணியின் ஒலிநாடாவில் கசிந்த பராசக்தி, மனோகரா, வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் போன்ற படங்களின் வசனங்கள், ஆடுகள் மேய்க்கும் பொழுதுகளில் எனக்குக் கிடைத்த தனிமை - இவை எல்லாமே என் உணர்வுகளில் கலந்து என்னைப் படைப்புலகத்திற்கு ஆற்றுப்படுத்தின.

அதோடு, இளைஞர்கள் முயற்சியால் தோட்டத்தில் அமைக்கப்பட்ட ‘கலைமகள் படிப்பகம்’ என் படிக்கும் ஆர்வத்திற்கு நீர் வார்த்துக்கொண்டிருந்தது. பழைய மாணவர் சங்கம் என்ற இயக்கத்தைத் தொடங்கி திருமணி, எல்லப்பன், பச்சையப்பன், பிச்சைமுத்து, ஆகியோரின் வழிகாட்டலில் தோட்டத்து இளைஞர்கள் கட்டுக்கோப்பாகச் சமுதாயப் பணிகளில் ஈடுபட்டு வந்தனர்.

முதலில், ஒரு பார்வையாளனாக இருந்து அவர்களின் பணிகளை வேடிக்கைப் பார்த்தேன். பின்னர், கலைமகள் படிப்பகச் செயலாளராகப் பொறுப்பேற்று அதன் வளர்ச்சிக்கு என்னால் இயன்ற வழிகளில் - ஒல்லும் வகையெலாம் செயலாற்றினேன்.

படிக்கும் பழக்கத்தோடு, சமுதாய உணர்வும் இதனால் என்னுள் நீக்கமற நிறைந்துபோனது. கலைமகள் படிப்பக ஆண்டறிக்கை, செயலறிக்கை இவற்றை முழுமையாக நானே தயாரித்தேன். என் எழுத்துப் பயிற்சிக்கு இவை நல்ல களமாயின.

முதலில் தமிழ் நேசன், தமிழ் மலர் ஞாயிறு மலர்களுக்கு ‘வாசகர் கடிதம்’ பகுதிக்கு எழுதத் தொடங்கினேன். நான் வசித்த தோட்ட லயத்தில் கடைசி வீட்டில் வசித்த நண்பன் செல்லையா என் எழுத்துலக ஆர்வத்திற்குத் துணையாக வந்தான். ஞாயிற்றுக்கிழமை நாளிதழ்களோடு அவன் வீட்டிற்குப் போய் விடுவேன். இருவரும் நாளிதழ்களைப் புரட்டுவோம். கதை, கட்டுரைகளை அலசுவோம். நான்கு வரிகளில் எதையாவது அவசரமாக எழுதி மறுநாள் அவசரமாகத் தபாலில் சேர்ப்போம். நாளிதழில் பெயர் வருவதைக் காண்பது ஒரு போதை வஸ்துபோல் இருவரையும் இழுக்கத் தொடங்கியது. இப்படியாக, நாளிதழ்களுக்கு எழுதும் ஆர்வம் வளரத்தொடங்கி பின்னர் சிறு சிறு கட்டுரைகளாக கிளைவிட்டது.

என் அண்ணன் ந. பச்சையப்பன் சிறுகதை எழுத்தாளராக இருந்ததும் என் எழுத்துலக ஈடுபாட்டுக்கு வழிகோலியது. அவரின் சிறுகதை, கட்டுரைகள் நாளிதழ்களில் வரும்போது ஒருமுறைக்குப் பலமுறை அவற்றைப் படித்து ரசிப்பேன். இதனால், எழுதவேண்டும் என்ற ஆர்வம் என்னுள் தீவிரமாகியது.

ஒரு நாள் அண்ணன் என்னை அழைத்தார். “வாசகர் கடிதம் மட்டும் எழுதினா எப்படி? வானம்பாடி படிக்கிறல்ல, கவிதையும் எழுதிப்பாரு” என்றார்.

அதுவரை, வானம்பாடிக் கவிதைகளைப் படித்து ரசிக்கும் வாசகனாக இருந்த நான், அண்ணன் சொன்னதற்காக எதையாவது எழுதியே தீருவது என்ற முடிவுக்கு வந்தேன்.

என்ன எழுதுவது? வாழ்க்கை அனுபவங்கள் அதிகம் வாய்க்காத காலக்கட்டம் அது. தமிழ் மொழியின் வசீகரங்களின் மடியில் கிடந்த எனக்குக் கருத்துலகம் கைக்கெட்டாத தூரத்தில் இருந்தது. தீவிரமாகச் சிந்தித்தேன். அடர்ந்த இரப்பர்க் காடுகளில் மங்கு துடைத்த என் அனுபவத்தையே பாடுபொருளாக்கினேன். வானம்பாடியில் அச்சு வாகனம் ஏறிவந்த அந்தப்படைப்பு இதோ:

மங்குகள்

அவள்

இளம் பட்டையை

மெல்லச் சீவ

கோட்டில் அரும்பி

பீலியில் வழிந்த

பருவக் கண்ணீரை

ஏற்றுக்கொண்டதால்

எங்களை நாங்களே

கறைபடுத்திக்கொண்ட

தியாகச் செம்மல்கள்

அவளின்

ஆறு கெலன்

வாளி நிரம்ப

நாங்கள்

நான்கு மணிநேரம்

தாய்மை பெற்றோம்

நான் எழுதிய படைப்பு சிறு மாற்றத்தோடு (இராஜகுமாரன் அல்லது அக்கினி கைபட்டு) இப்படி வெளிவந்தது என்னை மிகவும் உற்சாகப்படுத்தியது.

இன்று, நான் பிறந்து வளர்ந்த சுங்கை சோ தோட்டம் தன் பெயரை இழந்துவிட்டு ஒரு தாமான் பெயரைத் தாங்கி நிற்கிறது. கலைமகள் படிப்பகம் இடம்பெயர்ந்து பொலிவிழந்து கிடக்கிறது. தோட்டத்தின் இயற்கை அழகை மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள் தின்றுச் செரித்துவிட்டன.

அண்ணன் உயிரோடு இருந்தவரை என் இயற்பெயரான ந. பாலகிருஷ்ணன் என்ற பெயரிலேயே எழுதி வந்தேன். அண்ணனின் மறைவுக்குப்பின் (1980) அவரின் பெயரின் முதல் பகுதியை என் பெயரின் முதல் பகுதியோடு (பச்சை + பாலன்) இணைத்தேன். இப்படித்தான் பாலகிருஷ்ணன் பச்சைபாலனாக மாறிப்போனேன். எழுத்துலகில் நிறைய சாதிக்க நினைத்தவரின் ஆசைகளை உணர்வுபூர்வமாக என் இதயம் ஏந்திக்கொண்டது.

என்னை எழுதச் சொல்லி உற்சாகமூட்டிய என் அண்ணன் இன்று உயிரோடு இல்லை. ஆனால், என் முதல் கவிதையும் என்னைப் படைப்பாளனாக உருவாக்கிய அந்தப் பழைய நினைவுகளும் இன்னும் பத்திரமாக, காலக்கரையான் அரித்துவிட முடியாத ஆழத்தில் அப்படியே இருக்கின்றன.

முதல் காதலோ முதல் முத்தமோ மறக்க முடியாதவை என்பார்கள். எனக்கு அது முதல் கவிதையாக இருக்கிறது.

www.thangameen.com

நமக்கு ஒரு மலாய்மொழி நாளேடு மலருமா?

2011-05-15T05:14:00.000-07:00

இந்தக் கட்டுரையை முழுமையாகப் படிக்காமல் ஏதோ தமிழ் நாளேடுகளுக்கு எதிரான கருத்தாகத் தவறாக இதனைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டாம். இங்கே உணர்ச்சிக்கு இடந்தராமல் அறிவுபூர்வமாக, ஆழமாகச் சிந்திக்குமாறு அன்போடு விழைகிறேன்.

மலேசியா சுதந்திரம் அடைந்து 54 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இந்தியரின் நிலை மனநிறைவு தரும் வகையில் இல்லை. எல்லாத் துறைகளிலும் இன்னும் மற்ற இனங்களைவிட பின் தங்கியே உள்ளோம். அடையாளக் அட்டை, பிறப்புப் பத்திரம் போன்றவற்றிலும் கோட்டை விட்டுவிட்டு அதற்காக அரசாங்கத்திடம் மனுசெய்யும் அவல நிலை நீடிக்கிறது. விரைவில் பொதுத் தேர்தல் வரப்போவதற்கான அறிகுறிகள் தென்படத் தொடங்கிவிட்டன. நமது தேவைகள், கல்வி, பொருளாதாரம், சமயம் போன்றவற்றில் நிலவும் மனக்குறைகள், சமுதாயம் எதிர்நோக்கும் சிக்கல்கள் இவை யாவும் அரசின் காதுகளுக்குச் சென்று சேருகிறதா?

நம் பிரச்சினைகளை நம் தமிழ் நாளேடுகளில் எழுதுகிறோம். விலாவாரியாக அலசுகிறோம். கணக்கில்லாமல் அறிக்கைகளை வெளியிடுகிறோம். இவற்றையெல்லாம் அரசு கவனித்து நடவடிக்கை எடுக்கும் என்று முழுமையாக நம்புகிறோம். ஆனால், இவை எந்த அளவுக்கு அரசின் பார்வைக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது? 54 ஆண்டுகளாக நமக்குள்ளேயே பழங்கதை பேசிக் காலம் கடத்திய கதையாகத்தான் இதைக் கருத வேண்டியிருக்கிறது.

ஊடகத்துறையில் நமக்கும் அரசுக்கும் இடையே தொடர்புப்பாலமாக ஒன்று இல்லாத நிலைமைதான் இன்றுவரை நீடிக்கிறது. நம் பிரச்சினைகளை மற்ற மொழி ஏடுகளில் (மலாய், ஆங்கிலம்) எழுதுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. நம் இனத்தின் மனக்குறைகள் நமக்குள்ளேயே விவாதிக்கப்பட்டு காலப்போக்கில் மறக்கப்படும் அவலம்தான் இன்றுவரை நீடிக்கிறது. மலாய்க்காரர்களுக்கு ‘உத்துசான் மலேசியா’, ‘பெரித்தா ஹரியான்’ நாளிதழ்கள் உள்ளன. சீனர்களுக்கு ‘ஸ்டார்’ ஆங்கில நாளிதழ் இருக்கிறது.

நம்மைப் பற்றி மலாய் ஏடுகளில் குறைகூறித் திட்டி எழுதினால் உடனே தவறாமல் மொழிபெயர்த்து மறுநாளே வெளியிட்டு நம்மவர்களின் கவனத்துக்குக் கொண்டு வருகிறோம். ஆனால், மலாய் ஏடுகளில் நம் தமிழ் நாளேடுகளில் வெளிவரும் செய்திகளின் மொழிபெயர்ப்பு வருகிறதா என எண்ணிப் பாருங்கள்.

நம் தலைவர்கள் நம் பிரச்சினைகளை அரசுக்குக் கொண்டு சென்று அவற்றுக்குத் தீர்வுகாண முயன்று வருவதை மறுக்க முடியாது. ஆனால், அது முழுமையான, உடனடி பலனைத் தரும் என்று எதிர்பார்க்க முடியுமா? நம் இனத்தின் உண்மையான மன உணர்வுகளை, கொத்தளிப்புகளை, அவசரத் தேவைகளை உடனே அரசின் காதுக்கு எட்டச் செய்ய முடியுமா? அமைச்சரவைக்குக் கொண்டு போக வேண்டுமானால் ஒரு வாரம்வரை காத்திருக்க வேண்டுமே!

நம் தலைவர்களில் தமிழ் தெரியாத தலைவர்கள் இப்பொழுது உருவாகி வருகிறார்கள். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு வானொலிப் பேட்டியில் இளைஞர் தலைவர் ஒருவர், தமக்குத் தமிழ் தெரியாது என்றும் தம் மனைவி தமிழ் நாளிதழ்களைப் படித்துத் தமக்குச் சமுதாயச் செய்திகளைச் சொல்லி உதவுவதாகச் சொன்னார். இப்படி நம் நிலைமை மோசமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. தமிழ் தெரியாத, தமிழைத் தெளிவாகப் பேசத்தெரியாத நம்மில் சில தலைவர்களை நம்பி இனி காலத்தைக் கடத்த முடியுமா? இவர்கள் சமுதாய உணர்வுகளை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு அரசுக்கு முறையாக, தெளிவாகச் சொல்லி உரிமைக்குப் போராடி வெற்றிபெறுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியுமா?

எனவேதான், 54 ஆண்டுகளில் நாம் செய்த தவற்றைத் திருத்த வேண்டிய சூழ்நிலையில் இருக்கிறோம். நமக்கும் அரசுக்கும் சரியான தொடர்பினை ஏற்படுத்த நமக்குச் சொந்தமான ஒரு மலாய் நாளிதழையோ வார இதழையோ நாம் வெளியிட வேண்டும். அது நம் இனத்தின் உணர்வுகளை, குறைகளை, அரசுக்குப் புரியும் மொழியில் பேசவேண்டும். உடனடி செயல் நடவடிக்கைக்கு அது வழிகோலட்டும். நம் இனம் குறித்த மலாய் ஏடுகளில் வெளிவரும் எதிர்மறையான கருத்துகளுக்கு உடனடியாக எதிர்வினை ஆற்றும்.

‘இண்டர்லோக்’ மலாய் நாவல் பிரச்சினையில் என்ன நடந்தது? நான்கு மாதங்களுக்கும் மேலாக இந்தப் பிரச்சினை எல்லா ஏடுகளிலும் சூடு பறந்தது. நாம் கண்டனம், போலீஸ் புகார், நாவல் எரிப்பு, சந்திப்புக் கூட்டம் என பல வழிகளில் நம் எதிர்ப்பைத் தெரிவித்தோம். எல்லாம் முறையாக அரசின் காதுக்குப் போனதா? கேள்விக்குறிதான். மலாய் ஏடுகளில் ‘இண்டர்லோக்’ பிரச்சினைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டு வேறு பிரச்சினைக்குப் போய்விட்டார்கள். நாமோ இன்னும் இது குறித்துத் தீவிரமாக விவாதித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்; விடாமுயற்சியோடு தொடர்ந்து அறிக்கைகளை வெளியிடுகிறோம்.

நம் தமிழ் நாளேடுகளில் பத்தி (columnist) எழுத்துகளை எங்காவது பார்க்க முடிகிறதா? நாளேட்டின் ஆசிரியர் கூறும் கருத்துகளும் கேள்வி பதில்களும் போதுமா? மற்ற மொழி நாளேடுகளில் ஒவ்வொரு நாளும் பலதுறை அறிஞர்கள் தம் கருத்துகளை முன் வைத்து எழுதுகிறார்கள். இலக்கியம், சமூகம், அரசியல், பொருளாதாரம், சமயம் என எத்தனையோ துறைகளில் அறிவுசார்ந்த சிறந்த சிந்தனைகளை முன் வைக்கிறார்கள். நம்மிடையேயும் பல்துறை அறிஞர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களுக்கான களம் தமிழ் ஊடகங்களில் இருக்கிறதா? தமிழ் நாளேடுகள் அத்தகைய பத்தி எழுத்துகளுக்கு வாய்ப்பு வழங்குகிறதா? நமக்கான ஒரு மலாய்மொழி நாளேட்டில் அவர்களில் சிந்தனைகள் அரங்கேறி அவை நமக்கும் அரசின் பார்வைக்கும் வைக்கப்பட்டால் அதன் விளைவு எப்படி அமையும் என்பதைக் கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

இத்தனைக்கும் நம் சமூகத்தில் மலாய் மொழியில் புலமைபெற்ற கல்வியாளர்கள் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. அவர்களின் சிந்தனைகள் சமுதாய வளர்ச்சிக்கும் மாற்றத்துக்கும் பயன்படாமல் வீணாகிக்கொண்டிருக்கிறது. ஏதோ நாம் தமிழ் மட்டும் அறிந்த ஒரு சமூகமாகவும் மற்ற ஏடுகளில் ‘உங்கள் கடிதம்’ பகுதிக்கு மட்டும் எழுதி நம் மனக்குறைகளை எப்போதாவது முன்வைக்கும் இனமாகவும் இருக்கிறோம்.

நம் சமூகத்தில் ஐம்பது விழுக்காட்டினர் தேசியப் பள்ளிக்குத் தம் பிள்ளைகளை அனுப்புகின்றனர். சமூகத்தில் தமிழ் படிக்கத் தெரியாத ஒரு பகுதியினர் எதைப்படித்து நம் சமூகப் போக்கை, சிக்கல்களை அறிந்துகொள்வார்கள்? அவர்களுக்குச் சமுதாயச் சிந்தனையை ஊட்டி நம் இனத்தின் பக்கம் ஈர்த்து அரவணைப்பது எப்படி? இனத்தின் நீரோட்டத்தில் கலக்காமல் தனித்து நிற்கும் அவர்களை ஒரு மலாய் ஊடகத்தின் வாயிலாக இனமான உணர்வை ஊட்டி, பண்பாட்டின் சிறப்பை உணர்த்தி, நம்மோடு இணைத்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பு உள்ளது. ‘இண்டர்லோக்’ தமிழில் எழுதினால் அவர்களால் படித்துப் புரிந்துகொள்ளமுடியாது. ஆனால், அதையே மலாய்மொழியில் கவிதையாக, கட்டுரையாக அவர்களும் எழுதுவார்கள். மற்றவர் எழுதியதையும் படிப்பார்கள்.

எங்காவது வீடுடைப்பு, கோயில் தகர்ப்பு, சமூகச் சிக்கல் என்றால் நாம் தமிழ் நாளேடுகளில் செய்தியோடு தமிழ்மொழியோடு மலாய் மொழியில் எழுதப்பட்ட பதாதை அல்லது சுவரொட்டியை ஏந்திய முகங்களின் படங்களைப் பார்க்கலாம். ஏன் தமிழில் மட்டும் வாசகங்களை எழுதாமல் மலாய்மொழியிலும் எழுதுகிறோம். அப்படியாவது சம்பந்தப்பட்ட துறையின் அதிகாரிகளுக்கு அல்லது அரசுக்கு தெரியட்டும்; புரியட்டும். அப்படியாவது சிக்கல் தீரட்டுமே என்ற நோக்கத்தில்தானே? அதே நோக்கத்தை விரிவாக்கி நமக்கான ஒரு மலாய்மொழி நாளேடாகக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். பல சிக்கல்களை அரசின் காதுகளுக்கு நேரடியாக நாம் கொண்டுபோக முடியும்.

‘ஒரே மலேசியா’ கொள்கையை அரசு அமல்படுத்திப் பல்லின மக்களின் ஒற்றுமையை வலியுறுத்திப் பல திட்டங்களைச் செயல்படுத்தி வருகிறது. ஓர் இனம் மற்ற இனங்களின் பண்பாட்டை, சமயத்தைத் தெரிந்துகொண்டால்தானே உண்மையான ஒற்றுமை மலரும்? நம் இனத்தின் பண்பாடு, சமயம், இலக்கியம் பற்றி அறிந்து நம்மைப் புரிந்துகொள்ள மற்ற இனங்களுக்கு இங்கே வாய்ப்பு உள்ளதா? ஒரு மலாய் மொழி நாளேட்டை நாமே நடத்தினால் இதைச் சாத்தியமாக்கலாம்.

நாம் நம் மொழியில் உரக்கக் குரல் எழுப்புகிறோம். அரசுக்கு அது கேட்கிறது என உறுதியாக நம்பிக்கொண்டிருக்கிறோம். அரசுக்குப் புரிகிற மொழியில் காதுக்குப் பக்கத்தில் போய்க் கத்திக் குரல் எழுப்பிப் பார்க்கலாம். இதற்குப் பிறகும் புரியவில்லை, தெரியவில்லை, ஏன் தெளிவாகச் சிக்கலைச் சொல்லவில்லை என்று சாக்குப்போக்குச் சொல்ல முடியாது அல்லவா?

நமக்குத் தமிழ் நாளேடு மிகவும் முக்கியம். அதை யாரும் மறுக்க முடியாது. அவற்றோடு நின்றுவிட்டால் நமக்குத்தான் பெருத்த நட்டம். பல உரிமைகளுக்காகப் போராடிக்கொண்டிருக்கும் நமக்குத் கூடுதல் பலமாக மலாய் நாளேடு அமையும் என்பதில் கிஞ்சிற்றும் சந்தேகமில்லை.

நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். நமக்கு மலாய் நாளிதழ் இருந்தால் முன்னைவிட இன்னும் தெளிவாக உடனே அரசின் பார்வைக்கு நம் சிக்கல்களைக் கொண்டுபோக முடியும். செய்வோமா? பூனைக்கு யார் மணி கட்டுவது?

பால்யத்தின் பக்கங்கள்

2011-05-06T09:02:00.000-07:00

நினைவுகளின் நீரோடையில்

கால் நனைக்கிறேன்

திரும்ப முடியாத பாதைகளில்

எனைத் திரும்பத் திரும்ப

அழைத்துப் போகிறது

பாதை நெடுக

காய்ந்து உதிர்ந்த இலைகளினூடே

படபடத்து விரிகின்றன

என் பால்யத்தின் பக்கங்கள்

பக்கங்கள் தோறும் பதிந்துகிடக்கும்

பழைய முகங்கள் பழகிய குரல்கள்

எனக்குக் கண்ணாமூச்சி காட்டி

இதய ஓடைகளுக்குள் ஒளிகின்றன

இதயத்தில்

இருக்கைபோட்டு அமர்ந்து

கதைகள் பேசி

கனவுகள் வளர்த்தவர்கள்

எழுந்துபோய்விட்ட பிறகு

அந்த வெற்றிடம்

எதையும் இட்டு நிரப்ப முடியாமல்

வெறுமையாய் நீளுகிறது

வெறுமையை விலக்கிப் பார்த்தால்

கனவு விதை தின்று நிமிர்ந்த மரங்கள்

அடர்த்தியாகிப் பக்கங்களை

அழகு செய்கின்றன

அழகான பக்கங்களில்

இலைகளில் கலந்து சிரிக்கும் பூக்களாய்

எத்தனையோ சொல்ல மறந்த கதைகள்

கொஞ்சம்

சொல்ல முடியாத கதைகள்

வெல்லப்போவது யாரு?

2011-05-06T08:49:00.000-07:00

நகரில் வீடுகள் தோறும் வளர்கின்றன

தின்று கொழுத்து

வாலாட்டித் திரியும்

தினவெடுத்த மிருகங்கள்

அந்நியர் யாரும் எதிர்ப்பட்டால்

சீற்றம் நிறைந்த உறுமலோடு

அனல் கக்கும் பார்வையோடு

கடைவாயில் எச்சில் ஒழுக

அவர் மீது பாய எத்தனிக்கின்றன

உரிமையாளரின் அதட்டலையும் மீறி

திமிறிக்கொண்டு நம்மை முறைக்கின்றன

ஒரு பிடி சதை கிடைக்குமா

ஏக்கப்பார்வை எட்டிப்பார்க்கிறது

எப்போதோ கேட்ட

வளர்த்தவனையே கடித்த நாய்கள் கதைகள்

பயவிதைகளை உள்ளே தூவியிருக்கின்றன

நானும் வளர்க்கிறேன்

ஒரு பொல்லாத மிருகத்தை

தனக்கான தீனியை

என்னை வற்புறுத்தித் தேடித்தின்று

என்னை மிஞ்சிக்

கொழுத்துக்கொண்டிருக்கிறது

இப்படி வளர்ந்து பெரிதாகும்

என்று அறிந்திருந்தால்

என்னையே வென்றுவிடும்

வீரியம் அதனுள் விளையுமென்றால்

கலகம் செய்து என்னையே

கலைத்துப் போடுமென்றால்

உயிரிரக்கம் இல்லாமல்

என்னையே கடிக்க முனையுமென்றால்

வாலாட்டி என்னை நாடியபோதே

விட்டு விலகியிருப்பேன்

எட்டி நடந்திருப்பேன்

அன்றி..

தெருமுனையில் எங்காவது விட்டிருப்பேன்

கொன்று தொலைக்க வேண்டும் இதனை

இன்று தீர்மானம் நிறைவேற்ற மட்டுமே

முடிகிறது என்னால்

அதைக்கொல்ல நானும்

எனைக்கொல்ல அதுவும்

தொடரும் போராட்டத்தில்

வெல்லப்போவது யாரு?

எல்லாம் இழந்தும்..

2011-05-06T08:37:00.000-07:00

அரிதாய்க் கிடைத்த விடுப்பில்

அத்தையைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன்

எப்போது போனாலும் அதே சிரிப்பு

இப்பொழுதெல்லாம் பொக்கை வாயோடு

என்னைப் பார்த்ததும் பாசம் நிறையும்

பார்வை நலம் விசாரித்தது

எழுபதாண்டு முதுமை ஆனமட்டும்

அவரை உருக்குலைத்திருந்தது

தோல்களின் சுருக்கம்

கூன்விழுந்த உடல்

வெளுத்துவிட்ட கேசம்

தடுமாறும் சொற்கள்

மங்கிய பார்வை

அந்திம காலத்தின் நெருக்கத்தில்

அத்தை இருந்தார்

அத்தையின் இழப்புகள் எத்தனை?

எண்ணிப் பார்த்தேன்

புற்றுநோய்க்கு மாமா

சாலை விபத்துக்கு மூத்தவன்

போலீஸ் தடுப்புக்காவலுக்கு இளையவன்

ஒவ்வொருவராக விடைபெற்றுப்போய்

தனித்து நின்றும்

சோகத்தின் சாயல் படியாத முகத்தைப்

கண்களுக்குள் படமெடுத்க்து வந்தேன்

திரும்பும் வழியில் பார்த்தேன்

எல்லாம் உதிர்ந்தும்

வெறும் கைகளைப் பரப்பி

அழகாய் நின்றது மரம்

அத்தையைப்போலவே

யாரும் யாருடனாவது..

2011-05-01T18:17:00.000-07:00

யாரும் யாருடனாவது

இருக்க வேண்டும் என்கிறீர்கள்

தனியாக இருப்பதைக்

தகுதிக் குறைவாகச் சொல்கிறீர்கள்

நான் அங்கே போய்விட்டதாக,

நான் இங்கேதான் இருப்பதாக

அவரவர் கணக்கில்

என்னைப் பதிந்துகொள்கிறீர்கள்

குழுவாகச் சேர்ந்து கல்லெறியும்

கூட்டத்தில் என் முகம் தேடுகிறீர்கள்

ஆள் சேர்ந்தால்தான் முன்மொழிந்து,

வழிமொழிந்து தீர்மானம் நிறைவேற்ற

வசதியென்கிறீர்கள்

என்னைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்ட கயிறுகளை

எப்போதோ கழற்றிவிட்டேன் என்கிறேன்

நம்ப மறுக்கிறீர்கள்

என்னை இதுகாறும் புதைத்த

பொதுமையிலிருந்து மீட்டெடுத்துத்

தனிமையிடம் தந்துவிட்டேன் என்கிறேன்

கேலி பேசுகிறீர்கள்

கட்டற்ற காற்றோடு கைகுலுக்கி

திசைகளற்ற வெளிகளில் கைவீசி நடப்பதின்

இன்பத்தைச் சிலாகித்துப் பேசுகிறேன்

வெறுப்பை உமிழ்ந்தவாறு

என்னைக் கணக்கிலிருந்து கழித்துவிட்டு

யாருடனாவது சேர்ந்துகொள்ள

புறப்படுகிறீர்கள்

(தங்கமீன் இணைய இதழ், சிங்கப்பூர்)

www.thangameen publications (April issue)

ஸ்ரீமுருகன் நிலையம் - கல்விப் பணியில் 28 ஆண்டுகள்

2011-04-23T01:11:00.000-07:00

‘ஸ்ரீமுருகன் நிலையம்’

இந்நாட்டு இந்தியரின் இல்லங்களிலும் உள்ளங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பெயர். பல்லாயிரக்கணக்கான இந்திய மாணவர்கள் பல்கலைக்கழகங்களில் பாதம் பதிக்க உதவியும் உத்வேகமும் ஊட்டிவரும் கல்வி நிலையம். இது திருமுருகனின் திருப்பெயரால் தகைசார்ந்த டத்தோ டாக்டர் தம்பிராஜாவாலும் அவர்தம் மாணவர் படையாலும் தொடங்கப்பட்ட அமைப்பு. பலரின் கடுமையான உழைப்பால் திட்டமிட்ட பணியால் இன்று நாடு முழுதும் கிளைகள் பரப்பி, 28 ஆண்டுகளாகச் சிறந்த சமூக அமைப்பாகத் திகழ்ந்து வருகிறது. இதை யாரும் மறுக்க முடியாது.

ஸ்ரீமுருகன் நிலையம் என் வாழ்வின் உயர்வுக்கு வழியமைத்ததை நன்றியோடு நினைத்துப் பார்க்கிறேன். 1985 ஆம் ஆண்டு ஆசிரியர் பயிற்சியினை முடித்து (ரவூப்) பகாங் மாநிலத்தில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றினேன். எப்படியாவது படித்துப் பல்கலைக்கழகம் போகவேண்டும் என்ற எண்ணம் தீயாக என்னுள் கொளுந்துவிட்டு எரிந்த வேளை. எங்கே போய்ப் படிப்பது என்று தவித்தபோது ஸ்ரீமுருகன் நிலையம்தான் கைகொடுத்தது. ரவூப் நகரிலிருந்து நானும் காராக் நகரிலிருந்து நண்பன் ஆவுடையாரும் ஒவ்வொரு வார இறுதியில் செந்தூல் தம்புசாமித் தமிழ்ப்பள்ளியில் நடத்தப்பட்ட ஸ்ரீமுருகன் நிலைய ஆறாம் படிவ வகுப்புகளில் சேர்ந்து படித்தோம்.

அங்குக் கிடைத்த முறையான வழிகாட்டலும் தன்முனைப்பு உரைகளும் எனக்குள் உத்வேக விதைகளைத் தூவின. போய்ச் சேர்ந்த மறுவாரமே சரித்திரப் பாடத்தில் தேர்வு. மோசமான புள்ளிகள் கிடைத்தன. தேர்ச்சி பெறாதவர்கள் வகுப்புக்கு முன்னால் அழைக்கப்பட்டோம். அவமானமாக இருந்தது. ஆனால், அந்த அவமானம்தான் பிறகு தேர்வுகளில் எனக்கு வெகுமானத்தைப் பெற்றுத் தந்தது. பாங்கி தேசியப் பல்கலைக்கழகத்தில் மலாய் இலக்கியத்தில் இளங்கலையும் முதுகலையும் பெற்று இப்பொழுது இடைநிலைப்பள்ளியில் பணியாற்றுகிறேன்.

காஜாங் ஸ்ரீமுருகன் நிலையத்தில் கடந்த 17 ஆண்டுகளாக ஆசிரியராக என்னை இணைத்துக்கொண்டுள்ளேன். ஏழு லட்சம் வெள்ளிக்கும் மேலான மதிப்புடைய சொந்த 3 மாடிக் கட்டடத்தில் காஜாங் ஸ்ரீமுருகன் நிலையம் கல்விப் பணியாற்றி வருகிறது. தன்னலமற்ற சேவையாளர்கள் இணைந்துள்ள அமைப்பில் நானும் ஓர் அங்கமாக இருப்பதைப் பெருமையாக எண்ணுகிறேன். என் கனவுகளை நனவாக்கிய ஸ்ரீமுருகன் நிலையத்தின் திருப்பெயரை மனம் மறவாமல் உச்சரிக்கிறது.

அண்மையில் (ஏப்ரல் 17) பெட்டாலிங் ஜெயா ஹில்டன் தங்கும் விடுதியில் ஸ்ரீமுருகன் நிலையத்தின் தேசிய நிலையிலான கருத்தரங்கில் கலந்துகொண்டேன். 28ஆம் ஆண்டாக நடந்த கருத்தரங்கு. நாடு முழுவதுமிருந்தும் நானூற்றுக்கும் அதிகமான ஆசிரியர்களும் ஒருங்கிணைப்பாளர்களும் கலந்து சிறப்பித்தனர். வழக்கம்போல் சூடான உரைகளும் சுடச்சுடத் தகவல்களும் கிடைத்தன.

ஸ்ரீமுருகன் நிலையத்தின் தோற்றுநர் டத்தோ டாக்டர் தம்பிராஜா, இணை இயக்குநர் திரு. சுரேந்திரன் ஆகிய இருவரின் உரைக்குப் பிறகு, நாட்டின் 13ஆவது தேர்தல் குறித்த சிந்தனைகளைத் துணை அமைச்சர் டத்தோ தேவமணி முன் வைத்தார். 12ஆவது தேர்தலுக்குப் பிறகு, அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறையில் ஏற்பட்ட மாற்றம் - அதன் விளைவுகள், பிரதமரின் திட்டங்கள் பற்றி விரிவாகப் பேசினார். அதே தலைப்பில், அரசியல் ஆய்வாளர் திரு. அன்புமணி பாலனும் பேசினார். மழைக்குப் பிந்திய காளான்களாக முளைக்கும் அதிகமான அரசு சார்பற்ற அமைப்புகளினால் நம் போராட்டங்கள் நீர்த்துப்போகும் நிலைமையை விளக்கினார்.

ஸ்ரீமுருகன் நிலையத்தின் இணை இயக்குநர் திரு. பிரகாஸ்ராவ் அரசின் உபகாரச் சம்பளம் குறித்த விளக்கத்தை அளித்தார். கருத்தரங்கில் அனைவரையும் கவர்ந்த இன்னொரு முக்கிய அங்கம் மலாய்மொழி வல்லுநர் டாக்டர் கதிரேசனின் ‘இண்டர்லோக்’ நாவல் குறித்த கண்ணோட்டம். அவரின் எட்டு பக்க ஆய்வுக் கட்டுரையில் ஆறு பக்கங்களில் அப்துல்லா ஹ¤சேனின் படைப்புத்திறனைப் பாராட்டி அனைவரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கினார்.

ஆனால், கடைசி இரண்டு பக்கங்களில் இரண்டு காரணங்களை முன்வைத்து பள்ளிகளில் இந்நாவல் பயன்படுத்தக்கூடாது என வலியுறுத்தினார். இந்நாட்டுக்கு வந்த இந்தியர்கள் தாழ்ந்த குடிகள் என இழிவுபடுத்துவதாலும் இந்தியர்களும் சீனர்களும் இந்நாட்டிற்கு வந்தேறிகள் என்ற சிந்தனையை இன்றைய தலைமுறைக்கு அழுத்தமாகக் கூறுவதாலும் பயன் ஒன்றும் விளையாது. இதனால் இன ஒற்றுமைக்கு பெரும் பாதகம் ஏற்படும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

இந்தக் கருத்தை அழுத்தமாக முன்வைத்திருந்தால் ம.இ.கா அனுப்பிய குழுவினர் தம் வாதத்தில் வெற்றிபெற்றிருக்கலாம். ஆனால், கதைப்போக்கில் காணும் குறைகளை முன்வைத்து நம் போராட்டத்தில் தோற்றிருக்கிறோம் என டாக்டர் கதிரேசன் கூறினார். நிறைவு அங்கத்தில் துணை அமைச்சர் டத்தோ பழநிவேல் உரையாற்றினார்.

மாலை மணி 4.30க்கு கருத்தரங்கு நிறைவுபெற்றது. தங்கும் விடுதியை விட்டு வெளியேறும் போது இந்தக் குறள்தான் என் நெஞ்சில் இனித்தது:

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி அதுதணிக்கும்

வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல்

எதை இம்முறை?

2011-04-17T04:41:00.000-07:00

ஒவ்வொரு முறையும் தங்கத் தட்டில்

எங்கள் விசுவாசத்தை இட்டு நிரப்பி

உங்கள் காலடியில்

தாரை வார்த்துக்

கைகளை ஏந்தினோம்

எங்களைப் புரிந்துகொண்டதுபோல்

புன்னகையைப் பரிசளித்தீர்கள்

உங்கள் இதழ்களின் மலர்ச்சியை

இதயங்களில் ஏந்தி

புளகாங்கிதம் அடைந்தோம்

ஒவ்வொரு முறையும்

காறி உமிழ்ந்தீர்கள்

கைக்குட்டையையும் தந்தீர்கள்

எச்சிலைத் துடைத்தோம்

எரிச்சலை மறந்தோம்

ஒவ்வொரு முறையும்

காவடிகள் ஏந்தி

கருணை வரம் வேண்டி

அதிகாரப் படிகள் ஏறினோம்

எங்கள் பக்தியை மெச்சினீர்கள்.

ஒவ்வொரு முறையும்

அடிப்படைத் தேவைகளுக்காக

உங்கள் மனக் கதவுகளைத்

தட்டித் தட்டித் தளர்ந்தோம்

கதவுகளுக்குப் பின்னால்

உங்களின் பரிவான குரல்

கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது

அவ்வப்போது

காயம் ஆறாப் புண்களைக்

கிளறுவீர்கள் சீழ் வடியும்

மறவாமல் உடனே

களிம்பு தடவுவீர்கள்

கிளர்ச்சி பெறுவோம்

எப்போதாவது

கிச்சுகிச்சு மூட்டுவீர்கள்

வாய் வலிக்கச்

சிரித்து வைப்போம்

பசியால் அழுதோம்

நொறுக்குத் தீனிகளைக்

கைகளில் கொடுத்து

பைகளில் சில்லறைகளைத் திணித்து

சமாதானம் சொன்னீர்கள்

மீண்டும்

தங்கத்தட்டு ஏந்தி

உங்கள் காலடி நோக்கி வருகிறோம்

தட்டில் எதை இட்டு நிரப்புவது

இம்முறை?

சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது

கொஞ்சம் மிச்சமாய்

உணர்விலும் உயிரிலும்

இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும்

சூடும் சுரணையும்

நடுப்பகல் நாய்கள்

2011-04-16T06:03:00.000-07:00

வீடுகள்தோறும் காத்திருந்து

ஏக்கத்தோடு எதையும்

ஏறிட்டுப்பார்க்கும்

அதன் கண்களில்

அடர்ந்து நிறைந்து வழியும்

சொல்லமுடியாத அடர்ந்த சோகம்

காலை உண்ட உணவு கரைந்துபோக

பசியோடு வாசலைப்

பார்த்துக் காத்துக்கிடக்கின்றன

சோம்பலாகக் கழியும் பகற்பொழுதின்

தூக்கத்தின் மயக்கத்தில்

ஏதும் ஒலி கேட்டால்,

யாரும் முன்னே கடந்துசென்றால்

குரல் கொடுத்துத் தன்னிருப்பை

உறுதிசெய்கின்றன

கண்முன்னே

நாய் ஏதும் கடந்தால்

ஆசையாய்க் கவனிக்கின்றன

வாசல்களைத் தொட்டு வீட்டுக் கதவுவரை

வெயில் மெதுவாக ஊர்ந்து

உடல் மேல் படர்கையில்

அவை உக்கிரமடைகின்றன

வீட்டின் பாதுகாப்பு உண்டென்ற நினைப்பில்

அலுலக வேலைகளில் மூழ்கியிருக்கும்

அதன் முதலாளிகளின் நினைவில்

அவை எட்டிப்பார்ப்பதில்லை

அவற்றைப்போலவே

வீடுகளின் சன்னல்களின் வழியாய்

வருவோர் போவோரையெல்லாம்

வெளிப்பார்வையால் விசாரித்தவாறு

விரக்தியால் புன்னகைக்கிறார்கள்

நடுப்பகல் மனிதர்கள்

அப்புவும் நானும்

2011-03-31T09:04:00.001-07:00

என்னை எதிர்பார்க்கவில்லை

அப்புவின் கண்களில் மிரட்சியும் பயமும்

உள்நுழைந்த என்னை எதிர்கொண்டன

அவன் கைகளில்

பறந்துவிட்ட ஏதோ பறவையின்

மிருதுவான சிறகுகள் மிஞ்சியிருந்தன

பறிபோகுமோ என்ற பதட்டமோ

சிறகு இறுக்கிய கைகள்

பின்னால் பதுங்கின

அறை முழுதும்

சிறகசைத்த பறவைகளின் கீச்சொலியும்

அவற்றின் பிம்பங்களும் நிறைந்திருந்தன

நீட்டிய பொம்மையை நிராகரித்து

வேகமாய் ஓடிக் கட்டிலுக்கடியில் இருந்த

கரடியைத் தாவியணைத்தான்

அங்கே நிராதரவாய்

காயங்களோடு சில மிருகங்கள்

ஒதுங்கிக் கிடந்தன

சுவர்களில் அவன் புதைத்து வைத்த

மிருகங்கள் வெளியேறி ஓசையெழுப்பியதை

ஆசையாக ரசித்தான்

அறையின் மூலையில்

அவன் கிழித்து வீசியெறிந்திருந்த

படத்திலிருந்து வெளியேறிய கடவுள்

அழுதுகொண்டிருந்ததைக் கண்டான்

கைகளைத் தட்டிக் கொண்டாடினான்

அவன் கைகளில் சிக்கிப்

பொம்மையாகும் வழியறியாது

வெளியேறினேன்

(பாலமுருகன் எழுதிய அப்பு பற்றிய 3 கவிதைகளைப் படித்த

காரணத்தினால் என்னை மறந்த ஆழ்ந்த உறக்கத்திலும் அப்பு

என்னோடு இருந்ததை உணர்ந்தேன். அதைக் கவிதையாக எழுத

மனம் விழைந்தது. அதன் விளைவே இந்தப் படைப்பு.

பாலமுருகனுக்கு நன்றி)

யார் ஆண்டாலும்

2011-03-28T09:19:00.000-07:00

தேர்தல் பரபரப்பின்

சாலைப் புழுதியில் சிக்காது

தெருவோர மண்ணில் முடங்கி

கால்நீட்டி ஆகாயம் வெறித்து

பெருமூச்சுவிட்ட

கிழவனின் நெஞ்சக் குளத்தில்

ஆசைக் குமிழிகள்

உருவாகி உருவாகி உடைந்தன

யார் வருவார் ஆட்சிக்கு?

எவர் தருவார்

அதிக இலவசங்கள்?

ஆடு வாங்க லோன் கிடைக்குமா?

அடுப்புக்குக் கேஸ் கிடைக்குமா?

மிக்ஸியும் கிராண்டரும்

சொன்னபடி வீடுவருமா?

போனமுறை சொன்ன டிவி

இனியாகினும் கண்ணில் வருமா?

ஆவதும் நீரால்..

2011-03-28T08:09:00.000-07:00

அற்றை நாளில் வள்ளுவரும்

நற்றிணைப் பாடலில்

கபிலரும் மொழிந்தனர்

நீரின்றி அமையா உலகு

இற்றை நாளில்

கடல்பொங்கி மொழிந்தது

நீரின்றி அழியா வாழ்வு

ஆவதும் பெண்ணால்

அழிவதும் பெண்ணால்

பொய்யாய்ப் போனது முதுமொழி

ஆவதும் நீரால்

அழிவதும் நீரால்

மெய்யாய் ஆனது நிகழ்மொழி

நீலிக்கண்ணீர் முதலைக்கண்ணீர்

எல்லாம் காய்ந்து போய்விடும்

இது ஆழியில் எழுந்த

ஊழிக்கண்ணீர்

உயிர்களைத் தின்றும்

உறுபொருள் சிதைத்தும்

அசுரப்பசியைத் தீர்க்கும்

வாழ்வோ விளையாட்டோ

எல்லை கடந்தால் என்றும்

தீராத தொல்லைதான்

நீர் கரையை உடைத்து

எல்லையைக் கடந்தால்

தீராத இடும்பைதான்

உழைப்புக்கு வியர்வை

உறவுக்குச் செந்நீர்

அன்புக்குக் கண்ணீர்

இனக்காப்புக்கு உயிர்நீர்

உயிர்மூச்சுக்கு மழைநீர்

நீரால் நிறைந்து

நீரால் கரைந்து

நீரால் வரைந்த கோலம் நாம்

நீர்க்குமிழி போல

நினைக்கும் கணத்தில்

உடைந்து மறையும் மாயம் நாம்

உதிரம் பாலாக்கி

உழைப்பை எருவாக்கி

ஊனுருக்கி சேய் வளர்ப்பாள்

அந்தத் தாயைப் பழிக்கவில்லை

எண்ணிமாளா உயிர்களை

தன்னிலே புதைத்துவிட்டு

எஞ்சிய உயிர்களை

கண்ணீரில் நனையவிட்ட

தண்ணீரைப் பழிக்கின்றேன்

நான் தண்ணீரைப் பழிக்கின்றேன்

நடுநிசி நாய்களும் எச்சரிக்கை மணியும்

2011-03-16T07:53:00.000-07:00

இந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் முதலில் எனக்கு இல்லை. படத்திற்கு எதிர்ப்பு என்ற செய்தியும் படம் குறித்த விமர்சனமும் என் ஆர்வத்தைக் கிளறிவிட்டன. முகநூலில் கே.பாலமுருகனின் சுருக்கமான விமர்சனம் வேறு என் ஆர்வத்தை மேலும் தூண்டியது. கௌதம் மேனன் ஏமாற்றமாட்டார் என்ற நம்பிக்கையும் சேர செந்தூல் திரையரங்கிற்குப் போனேன். படம் பார்க்க மூன்று பேர்தான் இருந்தோம். ஐந்து பேர் இருந்தால்தான் படத்தை ஓட்டமுடியும் என்று டிக்கெட் முகப்பிடத்தில் கூறிவிட்டார்கள் (படம் இரண்டு வாரங்களாக ஓடுகிறது. எனவே ஆள்கள் குறைந்ததில் ஆச்சரியமில்லை). எப்படியோ 6 பேர் சேர்ந்தோம். படம் பார்க்கும் வாய்ப்பினைப் பெற்றோம்.

எதிர்பார்த்தபடியே கௌதம் மேனன் ஏமாற்றவில்லை. ஆல்பெரெட் ஹிச்கோக்கின் ‘சைக்கோ’, மூடுபனி, சிவப்பு ரோஜாக்கள், மன்மதன் போன்ற படங்களின் சாயல் இருந்தாலும் நடுநிசி நாய்கள் தனித்து மனத்தில் பதிகிறது. சமுதாயத்தில் நல்லவர்களாக நடமாடும் மனிதர்களில் மனம் பிறழ்ந்தவர்களும் குரூர தன்மை உடையவர்களும் கலந்து கிடக்கும் நிலையை இந்தப் படம் எச்சரிக்கை மணியாய் ஒலிக்கிறது.

பம்பாயில் வசிக்கும் ஒரு சிறுவன் (சமர்) எட்டு வயதிலேயே தன் மோசமான தந்தையினால் பாலியல் களியாட்டங்களில் பங்குகொள்ள வற்புறுத்தப்படுகிறான். அவை அவனை ஆழமாகப் பாதிக்கின்றன; ஆறாத ரணமாகிப் பின்னர்க் கொடுங்கனவுளாகி அவனை இம்சிக்கின்றன. அவனின் நிலையறிந்த அண்டை வீட்டு நடுத்தர வயது மாது(மீனாட்சி), போலீஸ் துணையோடு அவனைக் காப்பாற்றுகிறார். அவனின் தந்தை தற்கொலை செய்துகொள்ள அவனை அந்த மாதே வளர்க்கிறார்.

பதின்ம வயதையடைந்திருந்தாலும் அவனால் மனத்தில் ஆழப் பதிந்த கொடுங்கனவிலிருந்து மீளமுடியவில்லை. தாயாகப் பேணிக்காக்கும் அவரையே நேசிக்கிறான்; பலாத்காரம் செய்கிறான். இந்தக் காட்சியும் படத்தில் அது நீண்டுபோனதும் பலத்த எதிர்ப்புக்குக் காரணமாகிவிட்டன. சிறுவயது பாதிப்புகள் எவ்வளவு ஆழமாய் ஒருவனைப் பாதிக்கும் என்பதைத்தான் கதைப்போக்கு உணர்த்துகிறது.

குற்ற உணர்விலிருந்து மீள மீனாட்சி திருமணம் செய்துகொள்கிறார். அவன் (சமர் வீரா என பெயர் மாறுகிறது) அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது மீனாட்சியின் கணவனைக் கொலை செய்கிறான். மீனாட்சி அப்போது ஏற்பட்ட தீவிபத்தில் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டு மருத்துவமனையில் சில காலத்திற்குப் பிறகு காலமாகிறார். வீரா பம்பாயிலிருந்து சென்னை திரும்புகிறான். சென்னையில் பல பெண்களை ஏமாற்றித் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துக்கொண்டுபோய் கொலை செய்கிறான்.

மீனாட்சி கோர முகத்தோடு மருத்துவமனையிலிருந்து நலமடைந்து வீராவுடன் சென்னை வீட்டில் வசிப்பதாகவும் அவன் செய்யும் கொலைகளுக்கு அவளே தூண்டுதலாகவும் இருப்பதாகவும் காட்டப்படுகிறது. ஆனால், அது அவனின் மனத்தின் பிறழ்ச்சியிலால் ஏற்பட்ட கோளாறு என முடிவில் நமக்குத் தெரியவருகிறது. சமர், மீனாட்சி, வீரா என மூவரின் ஆளுமையினால் ஒருவன் ஆட்டிப்படைக்கப்படுவதை கௌதம் நேர்த்தியாகப் படமாக்கியுள்ளார்.

படம் முழுதும் அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற திகில் பரவி நம்மை இருக்கையின் நுனிக்குத் தள்ளுகிறது. மனோஜ் பரமஹம்சாவின் கேமரா இரவின் இடுக்குகளையும் விட்டு வைக்காது தேடிப் பதிவுசெய்கிறது. குறிப்பாக ஒலிப்பதிவு திகிலுக்குச் சுதி சேர்க்கிறது. வழக்கமான தமிழ்ச்சினிமாவில் வரும் நகைச்சுவை, பாட்டுகள், என எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு திகிலில் சமைத்த உணவைப் பரிமாறியிருக்கிறார் கௌதம்.

படத்தில் நான்கு நாய்கள் வருகின்றன. அவைதான் நடுநிசி நாய்களா என நண்பர் ஒருவர் கேட்டார். உண்மையில் கௌதம் சொல்ல வரும் நாய்கள் வேறு. இன்றைய நவீன வாழ்க்கையில் இரவில் நடமாடுவது பலருக்கு இயல்பாகிவிட்டது. பலரும் பலரைச் சந்தித்துப் பேசுகிறார்கள்; பழகுகிறார்கள். ஆனால், மனிதர்களில் நல்லவர்களாக முகங்காட்டும் எல்லாரும் நாம் நினைப்பதுபோல நல்லவர்களா? அல்லது அவர்களில் சிறுவயது பாதிப்புகளினால் மனநோய்க்கு ஆளாகி, ஆனால் தங்களில் இன்னொரு முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு வேறு முகத்தைக் காட்டி இயல்பாகப் பழகும் மனிதர்களா?

இது பெண்களுக்கு விடப்பட்ட எச்சரிக்கை மணியாக எனக்குப் படுகிறது. சான்றுக்கு வேறு எங்கும் போகவேண்டாம். நம் நாட்டில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், பங்சாரில் ஒரு சீனப் பெண், பேரங்காடியின் கார் நிறுத்தும் இடத்திலிருந்து கடத்தப்பட்டு பல மணி நேரம் விடிய விடிய காரில் திகில் பயணத்தில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டு பாலியல் கொடுமைக்குப்பின் கொலை செய்யப்பட்டு தீமூட்டி எரிக்கப்பட்டதை நாம் செய்தியாகப் படிக்கவில்லையா?

‘நடுநிசி நாய்கள்’ எனக்கு அந்த சம்பவத்தைத்தான் நினைவூட்டியது. அதே போன்ற கடத்தல் சம்பவம் படத்திலும் வருகிறது. நடுநிசி நாய்கள் பசிவெறியோடு தம் கோர முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு வாலாட்டிக்கொண்டு வழியில் போவோரை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றன. பயணிக்கும் நாம்தான் கவனமாக இருக்கவேண்டும். அந்த அபாய எச்சரிக்கை மணியைத்தான் கௌதம் மேனன் அடித்திருக்கிறார்.

வழக்கத்தை மறுதலித்துவிட்டு புதிய திகில் அனுபவம் பெறவேண்டுமா? ‘நடுநிசி நாய்கள்’ நமக்காகக் காத்திருக்கின்றன.

இறந்தும் வாழ்வேன்

2011-03-13T04:45:00.000-07:00

நோயோ மூப்போ எதிர்பாரா நிகழ்வோ

ஒரு நாள் என்னையும் தீண்டும்

காலடி நசுங்கி மறையும் சிற்றெறும்பாய்

என்னைக் கழித்துவிட்டு

கடந்துபோகும் காலம்

கண்ணாடி பிரேமில் புகைப்படமாகி

வீட்டுக்கு வருவோரைப்

பழைய புன்னகையில் வரவேற்பேன்

சோகக் குளிரில் உள்ளொடுங்கிய

உறவுப் பறவைகள்

கொஞ்ச நாளில்

மீண்டும் சிறகசைக்கும்

என் தோழர்கள்

என்னை அருகில் அழைத்து

என் பழைய நாட்களில்

கொஞ்சம் வாழ்ந்து பார்ப்பார்கள்

எங்காவது ஓர் இலக்கிய நிகழ்வில்

ஒரு நிமிட மௌன அஞ்சலியாய்

நிகழ்ச்சி நிரலில் இடம்பெறுவேன்

என் கைவிரல் ஸ்பரிசத்தில் சிலிர்த்த

வீட்டின் பூச்செடிகள்

என் வருகைக்கு ஏங்கும்

நான் தமிழ் இதழ்கள் வாங்கிய

ஒட்டுக்கடை குப்புசாமி நினைவில்

எப்போதாவது வந்து போவேன்

என் கைரேகை பதிந்த நூல்கள்

நிலைப்பேழைக்குள் சிறையாகும்

என் பிரிவறியாத இடங்களிலிருந்து

என் பெயர் தாங்கி

கடிதங்கள் அழைப்புகள் வரும்

என் மாணவர்களின்

ஆசிரியர் தின நினைவுகளில்

எட்டிப் பார்ப்பேன்

மனித நினைவுகளின் பிடியிலிருந்து

கொஞ்சங் கொஞ்சமாக நழுவி

பிரபஞ்சப் புள்ளியாய்

தொலைவில் மறைவேன்

காலத்தின் பிடியில் சிக்காமல் தப்பித்த

என் கவிதைகள் நூலாகி

எங்காவது நூலகத்தின்

புத்தக அடுக்குகளில் காத்திருந்து...

உங்களில் யாராவது எடுத்துப்

பக்கங்களைப் புரட்டி

வாசிக்கத் தொடங்கினால்..

நான் விழித்துக்கொள்வேன்!

எனக்குள் யார் யாரோ

2011-02-24T08:33:00.001-08:00

மௌனம் போர்த்திய வாசிப்பு அறையின்

புத்தக அடுக்குகளில்

ஆண்டாண்டு காலமாய்

அவர்கள்

பொறுமையாய்க் காத்திருக்கிறார்கள்

உள்நுழையும் காலடி ஓசைக்காக

ஏக்கங்களைச் சுமந்தபடி

அவர்களின் காத்திருப்பு நீளுகிறது

முகம் தெரியாத அவர்களின் குரல்

மௌன அலைவரிசையில்

அறையெங்கும் உரத்து ஒலிக்கிறது

உள்நுழைந்து ஆசையாய்

புத்தகப் பக்கங்களைப் புரட்டுகையில்

கண்விழித்து கனிவாய்

என்னை நெருங்குகிறார்கள்

அவர்களைக் கைகுலுக்கி வரவேற்கிறேன்

என்னுள் நுழையும் அவர்களுக்கு

என் இதயத்தைத் திறந்து வைக்கிறேன்

கையோடு கொண்டு வந்த எதைஎதையோ

எனக்குள் பரிமாறுகிறார்கள்

அவர்களைப் பிரிந்த பிறகும்

அவர்களோடு கழிந்த நாட்கள்

இன்னும் தேங்கிக் கிடக்கின்றன

என்னுள்ளே சில கனவுகளாய்..

கவிதைகளாய்..

கரைந்துபோகாத சித்திரங்களாய்..

போனதாக நினைத்தவர்களின் குரல்

மனவெளிகளில் நீக்கமற

கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது

உங்களிடம் பேசிக்கொண்டே

உங்களுக்குக் கேட்காமல்

அவர்களிடமும் பேசுகிறேன்

என்னைக் கொன்றுவிட்டு

என்னையே முகமூடியாய் அணிந்துகொள்ள

அவர்கள் முயலும்போதெல்லாம் தடுக்கிறேன்

அவர்களை அடையாளம் காட்டச் சொல்கிறீர்கள்

மறுக்கிறேன்

ஒன்றுக்குள் ஒன்றாக

அவர்களின் முகங்கள் கலந்து

புதிய முகங்கள் உருவாகின்றன

யார் யாரோ பட்டியலில்

நீங்களும் இருக்கலாம்

நீங்கள் அறியாமலே!

காற்று வெளியில் நிறைந்து..

2011-02-21T01:30:00.001-08:00

பழைய நினைவைச் சுமந்தபடி

ஊருக்குத் திரும்பிய நாளில்

காத்திருந்து வரவேற்ற

துக்கச் செய்தியாய்

எங்களை அதிர வைத்தாய்

புல்லாங்குழலில் நுழைந்து

விடைபெற்ற காற்றாய்

நீ புறப்பட்டுப் போயிருந்தாய்

தடயங்கள் இல்லையெனினும்

எங்கும் நீயே நிறைகிறாய்

காற்று வெளியில் சிதறும்

உன் கானமழையின் துளிகளை

ஆசை ஆசையாய் மீண்டும்

மனக் கைகளில் ஏந்துகிறோம்

அவை உயிர்வரை ஊடுருவி

முழுமையாய் நனைக்கின்றன

உன்னுடையது அதிசய வானம்

எவ்வளவு அழுது தீர்த்தாலும்

இந்த மழையின் தீவிரம் தீராது

நனைந்த மனசுகளில் படரும்

ஈரம் என்றும் காயாது

எங்கள் வாலிபப் பொழுதுகளின்

இனிய வசந்தங்களில்

உன் வருகைக்கான

தடயங்களைச் சேகரிக்கிறோம்

பல இதயங்களின்

இனிய சந்திப்புக்கு நீயே

சாட்சியாயிருக்கிறாய்

வாயசைத்த உதடுகளில் பின்னால்

நீ மறைந்திருந்து தோன்றினாய்

உயிர் மீட்டும் குரலாய்

இதய அறைகளில் தேங்கினாய்

கிராமத்து வயல் வரப்புகளில்

ஓடித் திரியும் காற்றாய்

மனவெளிகளில் உலவினாய்

மலைகளின் பாறைகளில் ஏறி

பெயர் எழுதிவைக்கும்

சிறுவர்களின் ஆசை உனக்கிருந்ததா?

அறியோம்!

இதோ இசையை மோகிக்கும்

மனமெங்கும் உன் அழியாத பெயர்

அழகிய கல்வெட்டுகளாய்..

இதோ

காற்றுவெளியில் கசியும்

கானமழைக்குக் காது கொடுக்கிறோம்

நீ இன்னமும் நிறைகிறாய்...

(மலேசிய வாசுதேவன் நினைவாக)

உச்சத்தை அடைந்தவன்

2011-02-19T07:54:00.000-08:00

கேமராக்கள் கண்விழித்து

தலைநிமிர்ந்து உற்றுப் பார்த்தன

ஒலிபெருக்கிகள் உயிர்பெற்று

முன்நகர்ந்து நெருங்கின

எழுதுகோல்கள் தலைகுனிந்து

சின்னக் குறிப்பேடுகளோடு

இணைசேர்ந்தன

புன்னகை அணிந்த இதழ்கள்

நிமிர்ந்த மேனி

கனிவான பார்வை

கலையாத கேசம்

கம்பீர நடை

காற்றை விசாரிக்கும் கைகள்

உற்சாகத்தில் நனைந்து

உச்சத்தை அடைந்தவன் வந்தபோது

கண்கள் மொய்த்தன

கடந்துபோகும் கணங்கள் கனமாயின

பரபரப்பாய்க் கால்கள் நெருங்கின

வாயிதழ்கள் அசைந்து

சொற்கள் உயிர்ப்பிக்க

கேள்விகளுக்கு அழகழகாய்ப்

பதிலளிக்கத் தொடங்கினான்

இடையிடையே

வெற்றியின் தருணங்களை

எதிர்நோக்கும் சவால்களை

எதிர்காலத் திட்டங்களை

மனத்தில் ஆசைகளை

ஒவ்வொன்றாக விவரிக்கத் தொடங்கினான்

செய்திகளுக்கான தகவல் சேர்ந்தவுடன்

எல்லாமும் விடைபெறத் தொடங்கிய பொழுதில்

நான் நெருங்கினேன்

யாரிடமும் காட்டாமல் மறைத்துவிட்ட

அவனின் ஆறாத காயங்களை

மறையாத தழும்புகளை

காயாத கண்ணீர்ச் சுவடுகளை

பொல்லாத இடறிய நொடிகளை

சொல்லாத சோகங்களை

நான் சேகரித்துக்கொண்டு வந்தேன்

என் இதழ் / நூல் முயற்சிகள்

2011-02-17T18:21:00.000-08:00

காதல் படிக்கட்டுகள்

2011-02-14T23:01:00.000-08:00

நான் திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறேன்

நீ வந்து கொண்டிருக்கிறாய்

பயணத்தின்

எந்தப் புள்ளியிலும்

இனி நாம் சந்திக்கமுடியாது

துயரங்களை இறக்கிவைக்க

எழுதிவைத்த வரிகளில்

கசிகின்றன

ஊரின் வாயிக்கு அவலாய்

நம் ரகசியங்கள்

சினிமாவைக் கொண்டாடும் ரசிகன்

இயக்குநரின் சிரமம் அறிவானா?

நம் காதல் வரிகளில்

மூழ்கியெழும் வாசகனுக்கு

நம் அவஸ்தைகளில்

ஆழம் அறிதல் சாத்தியமா?

கவனமாகப் பாதம் பதித்து

ஏறிப்போன படிக்கட்டுகள்

எப்படிக் கால் இடறியதோ

இப்பொழுது திரும்புகிறேன்

புரண்டுகொண்டே

புறப்பட்ட இடத்திற்கு..

மனமெங்கும்

ஆறாத காயங்கள்

ஆவலோடு எதிர்பார்த்த

உன் வாயிலிருந்து

கசிந்த வார்த்தைகளால்

எல்லாம் உதிர்த்துவிட்டு

இலையுதிர்கால மரமாக

நிற்கிறேன்

வசந்தத்தால் வாழ்த்தாமல்

என் ஆணிவேரையே

அசைத்துப் பார்க்கிறாய்

நான் கேட்க நினைத்த

இராகங்களெல்லாம்

காதுக்கு வரவில்லை

உன்னால் எனக்கு

அறிமுகமானதோ முகாரி

கை நிறையக் கனவுகளோடு

இதய வாசலுக்கு வந்து

இன்று

பை நிறைய கற்களை

நிறைத்துக்கொண்டு நிற்கும்

கோபக்காரச் சிறுவனாய் நான்

காலம் கடந்துபோக

நீ இன்னமும் யோசிக்கிறாய்

நான் தேடுதலை முடித்துக்கொண்டு

புறப்படுகிறேன்

திரும்ப முடியாத பாதையில்

நான் திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறேன்

நீ வந்து கொண்டிருக்கிறாய்

ஏதாவது ஒரு புள்ளியில்

நம் சந்திப்பு நிகழலாம்

நிகழாமலும் போகலாம்

காதலதிகாரம்

2011-02-13T07:34:00.000-08:00

மழை நின்ற பின்பும்

ஓயாமல் சொட்டும் துளிகளைக்

கைகளில் ஏந்தினேன்

உடலில் ஊடுருவும் குளிர்ச்சியில்

நீ வந்து போகிறாய்..

நிலவு அங்கேதான் இருக்கிறது

அதன் அழகை ஆராதிக்கும் மனம்தான்

மாறிக்கொண்டிருக்கிறது

அது கூடுதல் அழகோடு பொலிகிறது

நீ அருகில் இருக்கும்போது..

கடன் கொடுத்தவன் நான்

உன் இதய வாசலுக்கு வந்து

திருப்பிக் கேட்கிறேன்

கடன் பெற்றவள் நீ

வெறுப்புகளைச் சில்லறையாய்

என் இதயப் பாத்திரத்தில் விட்டெறிகிறாய்

நினைவைவிட கனவையே யாசிக்கிறேன்

அங்குதான்

புன்னகை அணிந்த உன் வாயிதழிலிருந்து

அன்பு மொழிகள் உதிர்கின்றன

இருள் படிந்த

இதய அறைகளின் சுவர்களில்

உன் படங்களை மாட்டி வைத்த பின்புதான்

அது ஒளி மழையில் நனைந்து

ஒளிரத் தொடங்கியது

இலக்கில்லாமல் பயணம்போன

கால்கள் தயங்கித் தயங்கி நிற்கின்றன

துணைக்கு உன் காலடி ஒலிக்காக

காத்திருக்கின்றன

பறப்பதற்குச் சிறகிருந்தும்

கூண்டில் அடைபட்டுக் கிடக்கும்

கிளிக்காக இதயம் கசிந்தாலும்

உன் மனச்சிறையில் வந்து

மாட்டிக்கொள்ளவே மன்றாடுகிறேன்

நாம் எப்போதோ

பேசிக்கொண்ட நொடிகளை

அசைபோடுகிறேன்

மனநாடாவில் அவை மட்டும்

திரும்பத் திரும்ப ஒலித்து

உனை உடனழைத்து வருகின்றன

ஒரு முறை எழுதி முடித்த

காதல் அத்தியாயத்தில்

திருத்தம் செய்யச் சொல்கிறாய்

நூலை அச்சுக்கு அனுப்பிவிட்ட

மனநிலையோடு நான்

பிழைதிருத்தத்திற்கு வழி இருக்குமா

எதிர்ப்பார்ப்போடு நீ

எல்லாக் காதல் கதைகள் போலவும்

நம் கதையும்

ஆசைகளோடும்

திருப்பங்களோடும்

ஏமாற்றங்களோடும்

கூடுதலாக

இன்னும் காயாத

கண்ணீர்த்துளியோடும்

காதலின் தடயங்கள்

2011-02-10T05:58:00.000-08:00

காதலின் தடயங்கள் அழுத்தமானவை

நினைவு அடுக்குகளின் அடியில் சிக்கினாலும்

ததும்பித் ததும்பி அவை மேலெழும்

மறதி நோய்க்கு மாளாமல்

எந்த நிவாரணிக்கும் மசியாமல்

நெடுநாள் நின்று உயிர் தின்னும்

காலத்தின் சீறிப்பாயும் அலைகளும்

அவற்றை அழிக்க முடியாமல்

பின்நகர்ந்து விடுகின்றன

அந்திம காலம்வரை நெஞ்சின் ஓடையில்

கூழாங்கற்களாகவோ

ஆங்கார அருவியாகவோ

ஓசை எழுப்பும்

ஏதாவது பாட்டு வரிகளின் இடைவெளிகளில்

கண்சிமிட்டும் கவிதைகளின் நளினங்களில்

அவளின் முகத்தை வரைந்து ரணமாக்கும்

நினைவுப் புதர்களில் மறைந்திருந்து

எப்போது தலைநீட்டிப் பார்க்கும்

சொல்லவே முடியாது

உள்ளங்கவர் கள்ளியாய் உள்ளே புகுந்து

சுவடில்லாமல் வெளியேறிவிட்டாலும்

நீக்கமற நிறைவது அவளேதான்

சாலையோர மழைநீரில்

தலை நனைக்கும் குருவியாய்

அவளின் நினைவுகளில் மூழ்கியெழும் மனசு

காதலில் வென்றவரைவிட

தோற்றவர் மனங்களில்

தோரணமாய் தொங்கும்

அவளின் பிம்பங்கள்

பாழ்நிலத்தின் பகற்பொழுது

2011-02-04T09:01:00.000-08:00

“உங்களுக்குப் புரியுமா?

புரியுமென நீங்கள் தலையசைப்பது

பாவனையன்றி வேறென்ன?

வாழ்ந்த வீடு

கூடி இருந்த உறவுகள்

நெருங்கி வந்த சொந்தங்கள்

நீரூற்றி வளர்த்த பயிர்கள்

அன்போடு அண்டிய பிராணிகள்

பள்ளிக்கூடம், கோயில் எல்லாம்

உடைபட்டு அறுபட்டு குருதி உறிஞ்சப்பட்டு

நசுக்கப்பட்டு சிதைக்கப்பட்டு சிதிலமாக்கப்பட்டு

மண்ணோடு கரைந்தழிந்த

ஒரு பகற்பொழுதின் குரூர வெட்கை

பாழ்நிலத்தில் படர்ந்து அசூரப் பசியோடு

வாய்பிளந்து உடலில் ஊர்ந்து....

‘இச்’கொட்டும் உங்களுக்கு

இவையெல்லாம் புரியுமா?”

புகைப்படக் கண்காட்சியில்

அதன் பொறுப்பாளர் கேட்ட கேள்வி தவிர்த்து

ஆசையோடு அடுத்த படத்திற்கு நகர்கிறேன்.

ஆதியில் இழிவு இருந்தது

2011-02-04T08:20:00.000-08:00

ஆதியில் இழிவு இருந்தது

அது சொற்களாக இருந்தது

எங்களின் அறியாமைத் தோலில்

ஊர்ந்து ஊர்ந்து

அது உடலோடு ஒன்றிப்போனது

அதை உரித்துப்போட திராணியற்று

உடைமையாக அணிந்துகொண்டோம்

காலத்தின் சுழற்சியில்

நெம்புகோல்கள் சுழன்று சுழன்று

இழிவுகளை நெம்பி உடலிருந்து

பிரித்துப்போட்டன

வரலாற்றைச் சிக்கலெடுக்க

வந்த கைகள்

மறக்கக்கூடாதென

மீண்டும் பழைய ஆடையை

உடலில் போர்த்த முயல்கின்றன

அவற்றை உதறினாலும்

மீண்டும் போர்த்தவே

அதிகாரத்தின் கைகள் பரபரக்கின்றன

உள்ளங்களில் தீயை வைத்ததால்

இழிவு ஆடையை

தீயிக்குத் தின்னக் கொடுத்தோம்

அதை இனியும் அணிந்தால்தான்

நாங்கள் அரை மனிதனாகும் அவலம் நேரும்

உங்கள் தராசுத் தட்டுகளைச் சமப்படுத்த

எதையாவது இட்டு நிரப்புங்கள்

அதிலே எங்கள் இழிவு ஆடையையும்

இட்டு நிரப்பி

அவை நியாயத் தராசென புளுகாதீர்கள்!

ஆடை கடந்து உடலில் நுழைந்து

எங்களின் இதய அணுக்களின்

வெம்மைப் பெருமூச்சுகளை உணர

உங்கள் இதயங்களில் ஈரம் போதாது