நம் குரல்

Tuesday, May 21, 2019

மழையின் சங்கீதம் (சிறுகதை)






பத்திரிகை அலுவலகம் பரபரப்பாயிருந்தது.  சங்கச் செய்திகளை வட்டார நிருபர்கள் அனுப்பத் தொடங்கி விட்டார்கள். ஆறு மணிக்குள் தலையங்கத்தைத் தயார் செய்ய வேண்டும். ஏழு மணிக்குள் முன்பக்கச் செய்திகளை உறுதி செய்ய வேண்டும். துணையாசிரியரான நான் பக்க வடிவமைப்புப் பணியையும் மேற்பார்வையிட வேண்டும். கொஞ்சம் தாமதமானால் ஆசிரியர் பொறுக்க மாட்டார். நான் வழக்கம்போல் இயந்திர கதியில் இயங்கினேன்.

இரண்டாவது மாடியில் என் இருக்கைக்கு எதிரே கண்ணாடிவழி வெளியே பார்த்தேன். வானம் இருண்டிருந்தது. இரண்டு வாரமாய்க் கொளுத்திய வெயிலின் வெக்கை இன்னும் தணியவில்லை. இன்று மழை வந்தால் ஆசையாய்க் கொஞ்சம் நனைய வேண்டும். கடைசியாக மழையில் எப்பொழுது நனைந்தேன்?

வழக்கமாக ஐந்து மணிக்குத் தேநீர் வரும். வந்தது. எங்கள் அலுவலகத்தில் அனைவருக்கும்  தேநீர் வழங்கும்  மாலினி மேக்கப் கலையாமல் புன்சிரிப்போடு வந்தாள்.  தேநீர்  சுவையாக இருப்பதற்குத் தேநீர்தான் காரணமா? அல்லது மாலினி கனிவாய் திறந்து கனிவாய்ப் பேசுவது காரணமா? தெரியவில்லை. கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.

ஞாயிறு மலர் பொறுப்பாசிரியர் சின்னராசு அழைத்தார். தேநீர் கப்போடு அவரிடத்திற்குப் போனேன். அன்பு மனம் கனிந்த பின்னே அச்சம் தேவையா?’ தனக்குள் பாடலை முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தார். பழம்பாடல் பிரியர். அவர் வாய் திறந்தாலும் பழைய படங்களின் தகவல்தான்.

“பாலன், இந்த வாரம் வாசகர்கள் உருகுகிற மாதிரி நீங்க ஒரு காதல் கதை எழுதுறீங்க”

“நானா? காதல் கதையா? ஆள விடுங்க. வேண்டாமே இந்த விஷப் பரீட்ச”

“போன வாரம் பேய் கதை எழுதினீங்க. நல்லா இருந்துச்சுன்னு வாசகர்கள் சொல்றாங்க. இங்க பாருங்க. கெப்போங்கிலிருந்து வீர.சுந்தரேசன் அனுப்பிய வாசகர் கடிதம்”

வாங்கிப் படித்தேன். 

கவிதை உலகத்துக்குள் உழன்று கொண்டிருப்பவர் எழுத்தாளர் ந.பச்சைபாலன் என்று எண்ணியிருந்தேன். சிறுகதையிலும் சிங்கார நடை போடுவார் என்பதைக் கடந்த வாரம் ஞாயிறு மலரில் பிரசுரமான கல்லறையின் கூச்சல் சிறுகதையைப் படித்து அறிந்தேன். எழுத்தாளர் பேய் கதை மட்டும்தான் எழுதுவாரா? சிருங்கார கதைகள் எழுதமாட்டாரா?’ வீர.சுந்தரேசன், கெப்போங்.

இதென்ன வம்பு? ஞாயிறு மலருக்கு அவ்வப்போது கவிதைகள், ஆய்வுக்கட்டுரைகள் எழுதித் தருவேன். போன வாரம்தான் வழக்கத்தை மறுதலித்து ஒரு பேய்க்கதை எழுதினேன். இன்னொரு பேய்க்கதையும் கைவசம் இருக்கிறது. அதை எழுதலாம். காதல் கதையா? எனக்கு வராதே. இவருக்கு எப்படிப் புரிய வைப்பது?

“இல்ல சார். காதல்.. கொஞ்சம் சிரமம்தான். எனக்கு வராது தவிர்க்க முயன்றேன்.

“காதலா? காதல் கதையா? இங்க பாருங்க பாலன். இது உங்களுக்கு வைக்கப்பட்ட சவால். நீங்க எவ்வளவோ படைப்புகள் எழுதி நம்ம பத்திரிகையில வந்திருக்கு. உங்களுக்குக் காதல் கதை எழுத வரலன்னு சொன்னா யாரும் நம்ப மாட்டாங்க. உங்களுக்கு காதல் அனுபவம் இருக்குமே. அதுல்ல கற்பனையை கலந்து  எழுதுங்க” மனம் வைத்துவிட்டால் விட மாட்டார். எப்படியாவது படைப்பை வாங்கி விடுவார். அது கைவந்த கலை அவருக்கு.

“பார்க்கலாம் சார். முயற்சி செய்யுறேன்... எழுதுற மனநிலை வரணும். அப்பத்தான் மனம் ஒன்றி ஒரு படைப்பை உருவாக்க முடியும்” அந்தச் சூழலில் சமாளிக்க இப்படித்தான் சொல்ல முடிந்தது.

“வேணும்னா ஒரு மர்மக் கதை எழுதட்டா?” பேச்சைத் திசை திருப்பினேன்.

“மர்மப் படம் நிறைய பார்க்கிறீங்கன்னு நினைக்கிறேன். ரெண்டு மூனு காதல் படம் பாருங்க. மூடு வந்திடும். வசந்த மாளிகையில சிவாஜியும் வாணிஸ்ரீயும் காதல வெளிப்படுத்துற பாங்கு இருக்கே அடடா..நான் படத்த ஏழெட்டு முறை பார்த்திருக்கேன்”

நான் இன்னொரு கப் தேநீரோடு என் மேசைக்கு வந்தேன். கண்ணாடிவழி பார்த்தேன். வானம் சிணுங்கத் தொடங்கியது. சிறு தூறலாய் ஆரம்பித்த மழை கண்ணாடியை நனைத்து நீர்க்கோலமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. கொஞ்ச நேரத்தில் சுருதி கூட்டிப் பெருங்குரலெடுத்தது.

கண்ணாடிச் சன்னலைத் திறந்து மழைக்குக் கைகளை நீட்டி அதன் குளுமையை அனுபவித்தேன். ஆகா.. என்ன இன்பம். மழையின் மாயக்கரம் பட்டவுடன் மனம் எனையறியாமல் அவிழ்ந்து கொண்டது. எழுத்தாளனின் பலமும் பலவீனமும் மழை என்று எங்கோ படித்தது நினைவுக்கு வந்தது. மழை எனக்குப் பலமா? பலவீனமா? தெரியவில்லை.

தூரத்தில் துன் இஸ்மாயில் சாலையில் வாகனங்கள் இருபுறமும் நீரை வாரி  இறைத்தவாறு விரைந்தன. குடை இல்லாமல் ஒருவர் மழைக்குத் தன்னை முழுமையாய் ஒப்படைத்துவிட்டு நனைந்தவாறு சாலையைக் கடந்தார். இளம் ஜோடி ஒன்று நெருக்கமாக குடை பிடித்தவாறு வாகனங்களின் சாலை நீர் அபிசேகத்தை ஏற்றுக்கொண்டு நடந்தது.

மழை உடலை மட்டுமா நனைக்கிறது? மனத்தையும் ஊடுருவி குளுமையைப் பரவச் செய்கிறது. இறுக்கமான எண்ணங்கள் நெகிழ, மனம் மென்மையாகிறது. ஈரமான மண்ணில் செடியின் வேர் எளிதில் இறங்குவதுபோல் மென்மையான மனத்தில் அன்பும் கருணையும் காதலும் உயிர் இரக்கமும் வேர் கொள்கின்றன.

வேலை முடிந்து, பக்கத்தில் இருந்த உணவகத்தில் இரவு உணவுக்குப் போனேன். மழை நிற்காமல் நீர்த் தாரைகளைப் பூமிக்கு அனுப்பிக்கொண்டிருந்தது. உடன் வந்த நிருபர் வேதா மழையைத் திட்டித் தீர்த்தார். “வீணா போன மழை. இப்படி அழுவுதே. இதுக்கு நேர காலம் தெரியாது. ரெண்டு வாரமா எங்க போய் தொலைஞ்சதுன்னு தெரியல்ல. இன்னைக்கு பார்த்து குடை கொண்டு வரல்ல” எப்பொழுதும் யாரையும் குறைசொல்வதும் நொந்துகொள்வதும் அவரின்

இயல்பு. தலைநிறைய சிக்கல்களைச் சுமந்துகொண்டு திரிவார். இன்று மழை அவரிடம் மாட்டிக்கொண்டது.

கொஞ்ச நேரத்தில் மழையின் வேகம் குறைந்தது. வேதா பழைய நாளிதழை மடித்துத் தலையை மறைத்தவாறு பேருந்து நிலையம் நோக்கி விரைந்தார். எனக்கு மழையில் நனைய வேண்டும் போலிருந்தது. உணவகத்தை விட்டு வெளியே வந்தேன்.

சாலையிலும் கடை வீதியிலும் ஒளிவெள்ளம் பரவியிருந்தது. குளிர்க்காற்று உடலைத் தீண்டியது. சற்றுத் தூரத்தில் என் கார் நிறுத்தப்பட்டிருந்த இடம்வரை நனைந்துகொண்டே நடந்தேன். மழையில் நனைவது தனி இன்பம். வாழ்வின் எத்தனையோ தருணங்களில் மழையில் நனைந்திருக்கிறேன்.

மழையில் நனையும்போதெல்லாம் பூரணியை நினைக்காமல் இருக்க முடியுமா? மழைநீர் பட்டு மண் வாசம் எழுவதுபோல் பூரணியின் நினைவுகள் மனத்தில் நிறைந்தன.
  
         *                          *                      *                         *                    *                   *







ஊடகத் துறையில் படித்து எப்படியாவது ஒரு பத்திரிகையின் ஆசிரியராக வர வேண்டும் என்ற என் ஆசையை வேலு மாமாதான் புரிந்துகொண்டு அதற்கு ஏற்பாடு செய்தார். வீட்டில் அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் துளியும் விருப்பமில்லை. வீட்டில் ஏதும் சிக்கலென்றால் அம்மா தன் தம்பியை அழைத்து விடுவார்.

“இவன் தாத்தாதான் பத்திரிகை, எழுத்துன்னு காலத்த வீணாக்கிட்டாரு. இவனுமா? கவர்மெண்டு வேலைன்னா பரவாயில்ல. இவனுக்கு எங்க புரியபோவுது. எங்க காலம்தான் இப்படி கித்தா மரத்தோட போராடியே கரைஞ்சு போச்சு” அப்பா கையில்  காய்ந்து பிசுபிசுத்த ரப்பர் பாலைத் தேய்த்தவாறு மாமாவிடம் கூறினார்.

“விடுங்க. இவனுக்கு அதிலெல்லாம் விருப்பமில்ல. நமக்குப் பிடிச்சா போதாது. இவனுக்குப் பிடிக்கனுமே” மாமாதான் தக்க சமயத்தில் என்னைக் காப்பாற்றினார்.  சைபர் ஜெயாவிலுள்ள தனியார் கல்லூரிக்கு என்னைக் கையோடு அழைத்துப் போய் சேர்த்து விட்டார்.

மழை பெய்து ஓய்ந்துபோன ஒரு காலைப் பொழுதில், கல்லூரி வளாகம் முழுவதும் ஈரத்தில் நனைந்த நாளில் நான் உள்ளே நுழைந்தேன். மழைக்குப் பிந்திய தூறலால் எங்கும் குடைகள் காளான்களாய் விரிந்து மலர்ந்திருந்தன. மரங்களிலும் செடிகளிலும் நீர்த்துளிகள் சொட்டிக்கொண்டிருந்தன.

முதல் நாள் பதிவு நடைபெற்றதால் கல்லூரியில் பெருந்திரளாக மாணவர்கள் கூடியிருந்தோம். பதிவுக்குப் பின் மண்டபத்தில் பாடவாரியாக விரிவுரையாளர்கள் விளக்கம் தந்தார்கள். இடைவேளையில் உணவுக்காக கெண்டீனுக்குப் போனபோது  உடன் படிக்கப்போகும் மாணவர்களின் அறிமுகம் கிடைத்தது. அனுஷா, சந்திரன், ரமேஷ், பூரணி, ராகவன் எனச் சிலர்தான் தமிழ் மாணவர்கள்.

நம்மவர்கள் எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருக்கும் இடங்களில் நமக்குள் ஒரு பிணைப்பும் நட்பும் அதிகமாக இருக்கும். அப்படித்தான் நாங்கள் நட்பில் இணைந்தோம். அவர்களில் பூரணி தனித்துத் தெரிந்தாள். ஜோகூர் ஸ்கூடாயில் வசதி படைத்த குடும்பம். ஆனாலும் அந்தப் பந்தா அறவே இல்லாமல் பூரணியால் பழக முடிந்தது. அவள் பெயரே என்னை முதலில் ஈர்த்தது.

“நீங்க நா.பார்த்தசாரதியோட குறிஞ்சி மலர் நாவல் படிச்சிருக்கீங்களா?” நூலகத்தில் ஒரு நாள் சந்தித்தபோது கேட்டேன்.

“இல்லையே பாலன்.  ஏன்?”

“அருமையான நாவல். அது உங்களைப் பற்றியது”

“என்னைப் பற்றியதா? புரியலையே. எப்படி?” பூரணி முகத்தில் கேள்விக்குறிகள்.

“பூரணிதான் நாவலின் முக்கியப் பாத்திரம். தியாகத்தின் உருவமா நா.பார்த்தசாரதி பூரணியை படைச்சிருக்கார். அவளுக்குத் துணையா அரவிந்தன். நீங்க கட்டாயம் படிக்கனும். நான் அத படிச்சு அழுதிருக்கேன்.கொஞ்ச நாளா மனசும் சரியில்ல”

“அத நான் படிக்கணுமே. எனக்குக் கிடைக்குமா?” பூரணி ஆர்வம் பொங்கக் கேட்டாள்.

குறிஞ்சி மலர் நாவல்தான் எங்கள் இருவரையும் நெருக்கமாக்கியது.  இருவரும் தமிழ்ப்பள்ளியில் படித்தவர்கள் என்பதால் நாவல் பற்றிப் பேசினோம். குறிஞ்சி மலர் பூரணி விதவைக் கோலத்தில் வந்தபோது கண்களில் நீரை வரவழைத்து விட்டது என்றாள். நா.பா.வின் வசீகரமான மொழி அவளையும் மயக்கி விட்டது என்றாள். பூரணி பேசும் அழகை நாள் முழுக்க பார்த்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும் போலிருந்தது எனக்கு.

கல்லூரியில் தீபாவளியையொட்டி தமிழ் மாணவர்கள் படைக்கும் கலை நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். அதில் இடம்பெற்ற குழு நடனத்தில் நானும் பூரணியும் சேர்ந்து ஆடினோம்.  கைகளைப் பற்றி ஆடுவதில் முதலில் எனக்குத் தயக்கம் இருந்தது. ஏதோ ஒரு புள்ளியில் நட்பு எனும் நிலையிலிருந்து நான் விலகி பூரணியை நெருங்கி வருவதை உணர்ந்தேன்.

பூரணிக்கும் அந்த நிலைதானோ? அவள் எதையும் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை. வழக்கம்போலவே கலகலப்பாகப் பேசிச் சிரித்தாள். முகத்தில் மிகையான அலங்காரப் பூச்சு இல்லாமல் இயற்கை அழகோடு மிளிரும் அவளின் அழகு தனி அழகுதான். கல்லூரியில் இடுபணி தரும்போதெல்லாம் நாங்கள் இருவரும் ஒரே குழுவில் இருப்போம்.

இரண்டு நாள் கடுமையான காய்ச்சலால் நான் கல்லூரிக்கு போகாத நாளில், விடுதியில் என்னுடன் தங்கும் ராகவனிடம் பூரணி என்னைப் பற்றிக் கவலையோடு விசாரித்ததாக அவன் வந்து சொன்னான்.

“பூரணிக்கு உன் மேலே அவ்வளவு அக்கறை. என்னமோ இருக்கு பாலன். ஐ திங்க் ஷி லைக் யு” பார்த்துப்பா. காதல்ல மாட்டிக்காதே” ராகவனுக்கு என்னைச் சீண்டுவதில் இன்பம்.

இரண்டரை வருட கல்லூரி நாள்கள் ஓடி மறைந்ததே தெரியவில்லை.  இதோ, இன்னும் ஒரு வாரம். இறுதித் தேர்வு முடிந்து எல்லாரும் விடைபெறும் காலம் நெருங்கி விட்டது. அன்று, மாலையில் கல்லூரிக்கு முன்னால் இருக்கும் பூங்காவின் சிமெண்டு பெஞ்சில் நானும் பூரணியும் அமர்ந்திருந்தோம். வானத்தை நோக்கினேன். அங்குச் சூரியனை மறைத்துக் கருமேகங்கள் சூழ்ந்திருந்தன.

என்றுமில்லாமல் பூரணியின் முகம் வாடியிருந்தது. கண்கள் கலங்கியிருந்தன. எதையோ சொல்ல வாய் துடித்தது. வரப்போகும் பிரிவை நினைந்து வருந்துகிறாளோ?




“என்னாச்சு பூரணி? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கிறே? வெளிநாட்டுல தொடர்ந்து ஜெனர்லிசம் படிக்கப் போறதா சொன்னியே...”

“நியூயோர்க் டைம்ஸ்ல என் சித்தப்பா வேல செய்யுறாருன்னு சொன்னேன்ல. அங்கே அனுப்பி வைக்க எங்க வீட்டுல ஏற்பாடு செய்யுறாங்க. எனக்கு அங்க போறதுக்கு விருப்பம் இல்ல. அங்க படிச்சிட்டு நியூயோர்க் டைம்ஸ்ல வேலைக்கு ஏற்பாடு செய்யலாம்னு சித்தப்பா சொல்றாரு. எனக்கு நம்ம நாட்டுல படிச்சு வேல செய்யத்தான் ஆசை. ஆனா..”

“நல்ல வாய்ப்புதான் பூரணி. இது எல்லாருக்கும் கிடைக்காது. இனி, உன்னை பார்க்க முடியாதுன்னு நெனச்சா எனக்கு வருத்தமா இருக்கு..என்னால் ஏமாற்றத்தை மறைக்க முடியவில்லை.

“நாம பழகுறது எப்படியோ வீட்டுல தெரிஞ்சியிருக்கு பாலன். பேசிப் பார்த்தேன். தகுதி, தராதரம்ன்னு அப்பா கடுமையா பேசுறாரு. இப்படி அப்பா எங்கிட்ட கோபமா பேசியதே இல்ல.  அப்பா அம்மா விருப்பத்த மீறி இதுவரைக்கும் நானும் நடந்தது இல்ல. முன்னமே என்னை அமெரிக்காவுக்குப் படிக்க அனுப்பியிருக்கனும்னு சொல்றாங்க. எனக்கு என்ன செய்யறதின்னு தெரியல...”   கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

என் தகுதிக்கு மீறி எதற்கும் நான் ஆசைப்பட்டது இல்லை. பூரணி வாழ்க்கையின் இடையில் நுழைந்து ஊறு செய்து அவளின் நல்ல வாய்ப்பைக் கெடுப்பதா? தகுதி, தராதரம் என்ற சொற்கள் என் தன்மானத்தை உரசிப் பார்த்தன. நான் செய்வதறியாது தவித்தேன். மனம் கனத்தது.

மழையின் தூறல் தொடங்கி எங்களை நனைக்கத் தொடங்கியது. பூரணி கையில் குடை இருந்தது. அதை விரிக்காமல் மௌனமாக இருந்தாள்.  மழைக்கு முழுமையாக ஒப்புக்கொடுத்து விட்டதுபோல் அப்படியே இருந்தோம்.

தண்ணீரில் மீன் அழுதால் தரைக்கு ஒரு தகவலும் வருவதில்லை என்று கவிஞன் பாடியதற்குச் சான்றாக இருவரும் அன்று அமர்ந்திருந்தோம். யாருக்கு யார் ஆறுதல் சொல்வது? இருவர் கண்களிலும் அரும்பிய நீர் மழை நீரோடு கலந்தது.

“குறிஞ்சி மலர் போலத்தான் வாழ்க்கையும்.  அரவிந்தன் பாதியிலேயே இறந்துபோவான்னு பூரணி எதிர்பார்த்தாளா என்ன? இரண்டு பேரும் சேர்ந்து வாழனும்னுதான் வாசகர்களும் எதிர்பார்த்திருப்பாங்க. ஆனா, இரண்டு பேரும் பிரிஞ்சாதான் நாவல் சுவையா இருக்கும்னு நா.பார்த்தசாரதி முடிவு செய்திட்டாரு”

“நம்ம வாழ்க்கையும் அப்படித்தானா?” முகத்தில் வழிந்த மழை நீரை துடைத்தவாறு பூரணி கேட்டாள்.

“நம்ம வாழ்க்கை மட்டுமல்ல. மனிதர் வாழ்க்கையே இப்படித்தான். திருப்பங்கள் நிறைஞ்சது. யாரும் எதிர்பாராதது. நாம போடற கணக்குக்கெல்லாம் விடை வேற மாதிரி வரும். அதை ஏற்பதை தவிர நமக்கு வேற வழி இல்ல” தத்துவார்த்தமாக எதையோ சொல்லி பூரணியை ஆறுதல் படுத்தினாலும் ஆழ்மனத்தில் நான் உடைந்து போயிருந்தேன்.

அருகே குடை பிடித்துப் போனவர்கள் நாங்கள் மழையில் நனைந்தவாறு அமர்ந்திருந்ததை வியப்பாகப் பார்த்தார்கள். சந்திரனும் ரமேஷும் எங்களைப் பார்த்துக் கைநீட்டி வேடிக்கையாகச் சிரிப்பது தூரத்தில் தெரிந்தது.

இதோ, இந்த மழையும் அழுகிறது. எங்கள் சோகத்தில் அதுவும் பங்கு கொள்கிறது. மழை ஏதோ இராகத்தில் குரலெடுத்துப் பாடுகிறது. அதன் சங்கீதம் ரசிக்க இங்கே யாருக்கும் நேரமில்லை. அன்று வானம் அழுது தீர்க்கும்வரை நாங்கள் இருவரும் அங்கு அமர்ந்திருந்தோம்.

             *                 *                   *                  *                  *                 *


பூரணியை மட்டுமா?  இந்த மழை நந்தினியின் நினைவுகளையும் அல்லவா என்னுள் கிளறிவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கிறது. 

அப்பொழுது, பினாங்கு அறிவியல் பல்கலைக்கழகத்தில் ஊடகத்துறையில் இளங்கலை படித்துக்கொண்டிருந்தேன். இடையில் மூன்று மாத பயிற்சிக்காக மக்கள் குரல் பத்திரிகையில் சேர்ந்தேன். அதன் ஆசிரியர் குருநாதன், வேலு மாமாவின் நீண்ட நாள் நண்பர். பத்திரிகைத் துறையில் பழுத்த அனுபவம் நிறைந்தவர்.

அவர் என்னை அன்பாக அரவணைத்துக் கொண்டார்.

“பாலன், சரியான துறையைத்தான் தேர்ந்தெடுத்திருக்கீங்க. இது சவால்மிக்க துறை. கடுமையான உழைப்பு தேவை. இங்க ஆபிஸ்ல மட்டும் இருந்தா எதையும் கத்துக்க முடியாது. பத்திரிகையாளர் சந்திப்புக்கு  வெளியே போங்க. ஒரு செய்தியை வித்தியாசமா, மாறுபட்ட கோணத்துல அணுகத் தெரியணும். சும்மா பக்கத்த நிரப்பறது மட்டும் நம்ம வேல இல்ல. வாசகர்களை சுண்டி இழுக்கும் வித்தையை கத்துக்கணும். ஆல் தெ பெஸ்ட்”. கைகுலுக்கினார்.







அவர் சொன்னபடியே அடிக்கடி சக நிருபர்களோடு பத்திரிகையாளர் சந்திப்புக்கு வெளியே சென்று செய்தி சேகரித்தேன்.  அப்படிப் போன போதுதான் நந்தினியின் அறிமுகம் கிடைத்தது. அதுவும் ஒரு மழை நாளில். அன்று காலையிலிருந்து மழை விடாமல் தூறலாக மூக்கைச் சிந்திப் பூமியை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது.

புத்ரா ஜெயாவில் உள்ள கல்வி அமைச்சில் நடந்த பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில் செய்தி சேகரித்துக்கொண்டு வெளியே வந்தபோது, மழை தீவிரமாகி வழி மறித்தது. நல்ல வேளை. நந்தினி கையில் குடையோடு வந்தாள். ஆங்கிலப் பத்திரிகையில் நிருபராக அன்றுதான் அவளைப் பார்த்தேன்.

“இந்த மழை நிக்காது. காருக்குத்தானே போகணும்? வாங்க போகலாம்” மிக இயல்பாக அழைத்தாள். எனக்குத்தான் தயக்கமாக இருந்தது. தொலைவில் இருந்த காருக்குப் போவதற்குள் இந்த மழை தெப்பமாக நனைத்துவிடும். வேறு வழியில்லை. குடையை வாங்கிக்கொண்டு அவளோடு சேர்ந்து நடந்தேன்.

மழையின் சாரல் இருவரையும் கொஞ்சம் நனைக்க பேசியவாறு நடந்தோம். செந்தூல் பகுதியில் வசிக்கும் நந்தினிக்கும் பத்திரிகைத் துறையில்தான் ஆர்வமாம். வேலையில் சேர்ந்து மூன்று மாதங்கள்தான் ஆகிறதாம். எந்தத் தயக்கமும் இன்றிக் கலகலப்பாக, வெளிப்படையாக பேசும் அவளின் இயல்பு என்னைக் கவர்ந்தது.

அன்றைய நாளைப் பின்னாளில் நினைவுகூர்ந்தபோது எழுதிய கவிதைதான் இது:

நன்றி மழையே
குடைக்குள் எங்களின்
முதல் சந்திப்பு

பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு இருக்கும்போதெல்லாம்  சந்தித்துக்கொள்வோம்; பேசுவோம். இருவருக்கும் பகிர்ந்துகொள்ள நிறைய இருப்பதாக உணர்ந்தோம். பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு இல்லாதபோது உணவகம் சென்றோம். திரையரங்கம் போனோம். ஆசைதீர பேசித் தீர்த்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கத் தூண்டியது அவளின் எழில் முகம். குழிவிழும் கன்னங்களும் சுருள் கேசமும் என்னை மாயவலையாய் வளைத்தன. என் தேடல் முடிந்தது. இனி அவளோடுதான் எஞ்சிய காலம் என நினைத்திருந்தபோது அது நிகழ்ந்தது.

அன்று தன் தோழி ஜூலியின் பிறந்தநாளைக் கொண்டாட வருமாறு நந்தினி அழைத்தாள். அவள் அழைத்த இடம் ஓர் இரவுநேர கேளிக்கை விடுதி என்றபோது மனம் துணுக்குற்றது.  அம்மாதிரி இடங்களுக்கு நான் போவதில்லை. இருந்தும் போனேன்.  

கேக் வெட்டிக் கொண்டாடுவார்கள் என்று எண்ணினேன். அதற்குப் பிறகு அங்கு அரங்கேறிய காட்சிகள் என்னை நிலைகுலையச் செய்தன. ஆண்களும் பெண்களும் மதுவருந்திவிட்டு மிக நெருக்கமாக நடனமாடத் தொடங்கினர். “வாங்க பாலன். டைம் டு எஞ்ஜோய். வாழ்க்கையை அனுபவிக்கனும். வேடிக்கை பார்க்கக் கூடாது. கம் ஓன்...” வாய் குழறியபடி நந்தினி என்னை அழைத்தாள். மற்றவர்களும் என்னையும் மதுவருந்த வற்புறுத்தினர்; மறுத்துவிட்டேன். காது பிளக்கும் இசையை என்னால் தாங்க முடியவில்லை.

சுவைபானத்தைப் பருகியவாறு  ஒளிமங்கிய இருளில் அவர்களைக் கவனித்தேன். நந்தினி போதையில் தள்ளாடியபடியே ஒருவனோடு நெருக்கமாக ஆடினாள். நான் அதிர்ந்துபோனேன். இவள் நானறிந்த நந்தினி இல்லையே! இவளுக்கு இப்படியொரு மறுபக்கமா?  கோலாலம்பூரின் இரவு வாழ்க்கைக்கு தங்களை ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டு இரையாகும் மனிதர்களா இவர்கள்? 

எல்லாவற்றையும் உதறிவிட்டு அப்பொழுதே அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.

*              *                  *               *              *                   *               *

இந்த மழை பூரணி, நந்தினி நினைவுகளைத் திரும்பத் திரும்ப ஞாபகமூட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது. அவற்றிலிருந்து மீளும் வழி தெரியாமல் தவித்தேன்.

இவற்றில் கொஞ்சம் கற்பனையைக் கலந்தால் சுவையான சிறுகதைகளாக மாற்றி வாசகர்களுக்கு விருந்தாக்கலாம். அதைத்தான் ஞாயிறு மலர் பொறுப்பாசிரியரும் எதிர்பார்க்கிறார்.  ஆனால், ரணமூட்டும் இந்த அனுபவங்களில் மீண்டும் மூழ்கியெழ மனம் முரண்டு பிடித்தது.

மனம் நிம்மதியை இழந்து தவிக்கும் தருணங்களில் எழுத்துதான் மருந்தாகி மனத்தை இலேசாக்கும். இன்றைய இரவும் அப்படித்தான். எதையாவது எழுதினால் மனத்தை அழுத்தும் பாரத்திலிருந்து விடுபடலாம். கணினித் திரை ஒளிரத் தொடங்கியது. நான் கற்பனை உலகில் நுழைந்தேன்.

               *              *                  *               *              *                   *               *


மறுநாள் சின்னராசுவிடம் என் படைப்பை நீட்டினேன்.

“பொன் ஒன்று கண்டேன். பெண் அங்கு இல்லை. என்னென்று நான் சொல்லலாகுமோ..” பாடலை முணுமுணுத்தவர் நிமிர்ந்து என்னைக் கவனித்தார். முகம் மலர்ந்தது. ஆசையாய் வாங்கினார்.

“வெரிகுட் பாலன். சொன்னபடியே எழுதிட்டீங்களே. காதல் கதைதானே? எனக்குத் தெரியும் உங்களால அருமையான காதல் கதை எழுத முடியும்னு? என்ன தலைப்பு?”

“ஆதலினால் கொலை செய்வீர்”

“என்ன பாலன், தலைப்பு பயங்கரமா இருக்கு. அப்ப இது காதல் கதை இல்லையா?” அவர் முகத்தில் ஏமாற்றம் பரவியது.

“இல்ல சார். இது திகில் கதை. வாசகர்கள் இதை ரொம்ப ரசிச்சு படிப்பாங்க. நீங்களே படிச்சுப் பாருங்களேன். உங்களுக்கும் பிடிக்கும்”

“அப்ப காதல் கதை?”

“அடுத்து காதல் கதைதான். உங்களையே மயக்குற மாதிரி ஒரு சிருங்காரக் கதை

அவர் சந்தேகம் தோய்ந்த முகத்தோடு என்னைப் பார்த்தார். என் இடத்திற்கு வந்து மாலினி தந்த சுவையான தேநீரைச் சுவைத்தவாறு  கண்ணாடிவழி வெளியே பார்த்தேன். மேகங்கள் இல்லாமல் வானம் தெளிவாய் இருந்தது. இன்று மழை வராது என்றே தோன்றியது.




Saturday, February 2, 2019

பொங்கல் தமிழ்ப்புத்தாண்டு விழா


கம்பார் கனிமொழி எழுதிய பொங்கல் தமிழ்ப்புத்தாண்டு ஓராய்வு’, தேன் தமிழ்க்கனிகள் ஆகிய இரு நூல்களின் வெளியீடு  நடனங்கள், இன்னிசை, பாப்படைப்பு, பொங்கல் சொற்பொழிவு எனப் பல்சுவை அங்கங்களோடு இன்று  பிரிக்பீல்ட்ஸ் விவேகானந்தா இடைநிலைப்பள்ளி மண்டபத்தில் நடைபெற்றது.
















Monday, January 28, 2019

நறுமண இதழ்ப்பெண்ணே!

           
               95 வருட தமிழ் நேசன் நாளிதழ் 
                       நிறுத்தப்படுகிறது





லகின் மிகப் பழமையான தமிழ் நாளிதழ்களில் ஒன்றான தமிழ் நேசன் – கடந்த 95 ஆண்டுகளாக மலேசியத் தமிழ் வாசகர்களையும்சிங்கப்பூர் தமிழ் வாசகர்களையும் மகிழ்வித்த தமிழ் நேசன் – எதிர்வரும் ஜனவரி 31-ஆம் தேதியோடு நிறுத்தப்படுகிறது என்ற தகவல் தமிழ் ஆர்வலர்களைச் சோகத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளது. இந்தத் தகவல் செல்லியல் செய்தித்தளத்தில் வெளியாகியுள்ளது.

உலகமெங்கும் அச்சில் வெளிவரும் பத்திரிகைகள் கடும் வணிகப் பிரச்சனைகள் காரணமாக மூடப்பட்டு வரும் வரிசையில் தமிழ் நேசனும் இணைகின்றது.

நீண்ட காலமாக மலேசியாவில் தமிழில் வெளிவரும் ஒரே பத்திரிகையாக விளங்கிய தமிழ் நேசன் வெளிவந்த காலகட்டத்தில் பல தமிழ் நாளிதழ்களுடன் வணிக ரீதியான போட்டியை எதிர்நோக்கினாலும்தொடர்ந்து வெற்றிகரமாக வெளிவந்து கொண்டிருந்தது.

பின்னர் 1960-ஆம் ஆண்டுகளின் காலகட்டத்தில்தமிழ் முரசு என்ற பத்திரிகையுடன் போட்டியை தமிழ் நேசன் எதிர்நோக்கியது. தமிழவேள் கோ.சாரங்கபாணியால் தொடங்கப்பட்ட தமிழ் முரசுகால ஓட்டத்தில் மலேசியாவில் நிறுத்தப்பட்டுதற்போது சிங்கையில் மட்டும்அரசாங்கத்தின் ஆதரவில் வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் ஒரே தமிழ்ப் பத்திரிகையாக வெளிவந்து கொண்டிருக்கிறது.

தமிழ் முரசு நாளிதழுக்குப் பின்னர் தமிழ் மலர் என்ற பத்திரிக்கை என்.டி.எஸ். ஆறுமுகம் பிள்ளையால் தொடங்கப்பட்டுதமிழ் நேசனுக்குப் போட்டியாக சில ஆண்டுகள் வெளிவந்தது. ஆனால்இஸ்லாம் மதத்தை தரக் குறைவாக விமர்சித்த குறித்த கட்டுரை ஒன்றை வெளியிட்ட காரணத்தால் தமிழ் மலர் உள்துறை அமைச்சால் நிறுத்தப்பட்டது.

சில மாதங்களுக்குப் பின்னர்தமிழ் மலர் நிறுவனம் “தினமணி” என்ற மற்றொரு புதிய பத்திரிகையை வெளியிட்டது. எனினும் அந்தப் பத்திரிகையும் கால ஓட்டத்தில் மூடுவிழா கண்டது.   (செல்லியல்)




Sunday, January 27, 2019

இலக்கு 5000 மாணவர்கள்



                  எஸ்.பி.எம்.
            தமிழ் இலக்கியம்




இடைநிலைப்பள்ளியில் தமிழ் இலக்கியம் தனிப் பாடமாக உள்ளதா?

ஆமாம். கடந்த அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக, எஸ்.பி.எம்.தேர்வில் தமிழ் இலக்கியம் தேர்வுப் பாடமாக இடம் பெற்று வருகிறது. தமிழ்ப்பள்ளியில் ஆறு ஆண்டுகள் பயின்று தமிழ்க்கல்வி பெற்ற மாணவர்கள் இடைநிலைப்பள்ளியில் தமிழோடு தமிழ் இலக்கியத்தையும் பயிலும் வாய்ப்பினைப் பெறுகின்றனர். ஆயினும், குறைந்த எண்ணிக்கையிலான மாணவர்கள்தாம் தமிழ் இலக்கியத்தைத் தேர்வு செய்து பயில்கின்றனர். எஸ்.பி.எம் தேர்வில் தமிழோடு இலக்கியத்திலும் சிறப்புத் தேர்ச்சியடையும் வாய்ப்பினைப் பெற்றும் பல மாணவர்கள் தமிழ்மொழியே போதும் என ஒதுங்கிக் கொள்கின்றனர்.


யூ.பி.எஸ்.ஆர். தேர்வு முடித்து  ஆண்டுதோறும் சுமார் 16 000 மாணவர்கள் இடைநிலைப்பள்ளிக்குப் போகிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் தமிழும் இலக்கியமும் பயில்வதில்லையா?

இல்லை என்பதே கசப்பான உண்மை. 16 000 என்ற  எண்ணிக்கை படிப்படியாகக் குறைந்து எஸ்.பி.எம். தேர்வில் ஏறக்குறைய 12 000 மாணவர்கள் மட்டும் தமிழ் மொழித் தேர்வுக்கு அமர்கின்றனர்.  இலக்கியம் பயிலும் மாணவர் எண்ணிக்கை அதைக் காட்டிலும் மிகவும் குறைவு. ஒரு கால கட்டத்தில் தமிழ் இலக்கிய மாணவர்கள் 500 பேர் என்ற நிலை இருந்தது.  மலேசியத் தமிழ் இலக்கிய ஆசிரியர் கழகம் (இலக்கியகம்), தன்னார்வமுள்ள தமிழாசிரியர்கள், பொது அமைப்புகள், தகவல் ஊடகங்கள் எனப் பல தரப்பினரின் முயற்சியினால் 2007இல் 4700க்கும் அதிகமான மாணவர்கள் தமிழ் இலக்கியத்தைத் தேர்வில் ஒரு பாடமாக எடுக்கும் நிலை ஏற்பட்டது. ஆனால், தற்பொழுது மாணவர்களின் எண்ணிக்கை ஒவ்வோராண்டும் குறைந்துகொண்டே வருவது வருத்தமளிக்கிறது. தமிழிலக்கிய மாணவர் எண்ணிக்கையை ஐயாயிரமாக அதிகரிக்க வேண்டுமென்பதே இலக்காகும். இவ்விலக்கை அடைய தமிழ் மாணவர்களும் தமிழாசிரியர்களும் பெற்றோர்களும் பொது அமைப்புகளும் துணைநிற்க வேண்டும்.

தமிழ் இலக்கிய மாணவர்கள் எண்ணிக்கை தொடர்ந்து குறைந்தால் என்ன ஆகும்?

நம் மாணவர்கள் தமிழும் இலக்கியமும் பயில்வதற்கான உரிமையைப் பெற்றுள்ளார்கள். அதன்வழி எஸ்.பி.எம்.தேர்வில் சிறந்த தேர்ச்சியைப் பெற்று வருகின்றனர். ஆனால், தேர்வெழுதும் மாணவர் எண்ணிக்கை சரிந்து ஐந்நூறுக்கும் குறைவு என்ற நிலையெனில் இப்பாடம் தேர்வுப் பாடப் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்படும் அபாயம் உள்ளது. இருக்கும் உரிமையை இழந்துவிட்டால் மீண்டும் அதைப் பெறுவதென்பது எளிதல்ல. மூன்றாம் படிவத்தில் தேர்வுப்பாடமாக இருந்த தெலுங்கு மொழி நீக்கப்பட்டு இன்றும் மீண்டுவர போராடி வருவதை அனைவரும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.





                                 இலக்கியப் பாட நூல்கள்
              

மாணவர்கள் ஏன் தமிழ் இலக்கியம் பயிலத் தயங்குகின்றனர்?

இந்த நிலைக்குப் பல்வேறு காரணங்கள் உள்ளன. படிவம் 4 அல்லது  5இல் கால அட்டவணையில் தமிழும் இலக்கியமும் இடம் பெறுவதில்லை. பள்ளி நேரத்திற்குப் பிறகு  பிற்பகலில் இந்த வகுப்புகள் நடைபெறும். போக்குவரத்தைக் காரணம் காட்டி இந்த வகுப்புகளைத் தவிர்க்கும்  மாணவர்கள் உண்டு. 

சில பள்ளிகளைத் தவிர்த்து, பெரும்பாலும் இடைநிலைப்பள்ளிகளில் தமிழ் இலக்கியப் பாடம் கற்பிக்கப்படுவதில்லை. அதைக் கற்பிக்க ஆசிரியர்கள் இல்லாத நிலைமையும் உண்டு. எனவே, ஆர்வமுள்ள மாணவர்கள் சுய முயற்சியில் பள்ளிக்கு வெளியே ஆசிரியரைத் தேடிப் பயில்கின்றனர். அவர்களின் ஆர்வத்துக்கும் முயற்சிக்கும் பெற்றோர்கள் துணை நிற்கின்றனர்.  தமிழ் இலக்கியம் பயிலச் சிரமம் என்ற தவறான மனப்போக்கும் மாணவரிடையே உண்டு.  தம் பிள்ளைகள் அதிகமான பாடங்கள் பயிலும் சூழலில் தமிழ் இலக்கியமும் தேவையா எனக் கேள்வி கேட்கும் பெற்றோரும் உள்ளனர்.


தற்போதைய தமிழ் இலக்கியப் பாடத்திட்டத்தில் என்னென்ன நூல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன?

கவிதை, நாடகம், நாவல் என மூன்று இலக்கிய வகைகளில் மூன்று நூல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. மலேசியத் தேர்வு வாரியம் தேர்வு செய்த 12 கவிதைகள், கு.அழகிரிசாமி எழுதிய கவிச்சக்கரவர்த்தி (நாடகம்), டாக்டர் மு.வரதராசன் எழுதிய அகல் விளக்கு (நாவல்) ஆகியனவே அந்நூல்கள். படிவம் 4, 5 ஆகிய ஈராண்டுகளிலும் இவை மட்டுமே பாட நூல்கள். மாணவர்க்கு உதவும் நோக்கில் குறைந்த அளவில் பாட நூல்கள் உள்ளன.

பாட நூல்கள் மாணவர்களுக்கு இரவலாகத் தரப்படுகின்றனவா?

ஆமாம். இலக்கியகம் முயற்சியில் ம.இ.கா. மூலம் முந்தைய அரசு 4500 பாட நூல்களைப் பள்ளிகளுக்கு வழங்கியுள்ளது. இரவல் முறையில் 2016 முதல் 2020 வரை இந்நூல்கள் பயன்பாட்டில் உள்ளன. மேலும், பொது இயக்கங்களும் பாடநூல்களை வழங்கித் தம் பங்கினை ஆற்றி வருகின்றன.





                                        வழிகாட்டி நூல்கள்


இந்தப் பாட நூல்களுக்கு வழிகாட்டி நூல்கள் உள்ளனவா?

ஒரு காலகட்டத்தில் வழிகாட்டி நூல்கள் இல்லாத நிலையில் ஆயிரக்கணக்கில் மாணவர்கள் தமிழ் இலக்கியம் பயின்றார்கள். இன்று அந்தக் குறை இல்லை.  மாணவர்களின் கைபிடித்து அழைத்துச் சென்று வழிகாட்டும் வகையில் வழிகாட்டி நூல்கள் பயன்பாட்டில் உள்ளன. இதன்வழி மாணவர்கள் நம்பிக்கையோடு தேர்வை எதிர்கொள்கின்றனர். கற்றல் கற்பித்தல் நடவடிக்கைகளுக்கும் இந்நூல்கள் துணைபுரிகின்றன.


தமிழ் இலக்கியத் தேர்வில் சிறந்த தேர்ச்சி பெற முடியுமா?

குறைவான பாட நூல்கள், நிறைவான வழிகாட்டி நூல்கள், வழிகாட்டும் ஆசிரியர்கள், தேர்வுக்குத் தயார்செய்ய தேர்வுக் கருத்தரங்குகள், ஏடுகளில் வழிகாட்டிக் கட்டுரைகள் என யாவும் மாணவர்களின் சிறந்த தேர்ச்சிக்கு வழியமைத்து வருகின்றன. ஒவ்வோர் ஆண்டும் எஸ்.பி.எம். தேர்வில் தமிழ் இலக்கியத் தேர்வின் தேர்ச்சி விழுக்காடு உயர்ந்து வருகிறது. பல மாணவர்கள் சிறந்த தேர்வு முடிவைப் பெற்று வருகின்றனர்.





தமிழ் இலக்கியம் பயில பள்ளியில் வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டால் என்ன செய்வது?

மாணவர்கள் எஸ்.பி.எம். தேர்வில் 12 பாடங்கள் வரை பதிந்துகொள்ள முடியும். பள்ளியில் பயில வாய்ப்பில்லாத பாடங்களை வெளியில் வேறு ஆசிரியரிடம் படித்துத் தேர்வுக்குத் தயாராகலாம்.  ஆனால், நான்காம் படிவம் முதலே அப்பாடங்களைப் படித்துவர வேண்டும்.  தாம் படிக்கும் ஆசிரியரிடம் கடிதத்தைப் பெற்றுப் பள்ளியில் தருவதோடு அரையாண்டுத் தேர்வு, இறுதியாண்டுத் தேர்வு போன்றவற்றுக்கும் அமர வேண்டும். மற்றப் பள்ளி இலக்கிய ஆசிரியர்கள் பள்ளிக்குத் தேர்வுத் தாள் அனுப்பி இதற்கு உதவுவார்கள்.

நான்காம் படிவத்தில் இலக்கிய வகுப்புகளில் கலந்துகொள்ளாமல் ஐந்தாம் படிவத்தில் தேர்வுக்குப் பதிந்துகொள்ள முயன்றால் பள்ளியில் அனுமதி தரமாட்டார்கள். பள்ளியின் தேர்ச்சி நிலை பாதிக்கப்படாமல் இருக்க பள்ளி நிர்வாகம் இதுபோன்ற  வரும்முன் காப்போன் நடவடிக்கை மேற்கொள்ளும்.

எஸ்.பி.எம். தேர்வில் தமிழ் இலக்கியப் பாடத்திற்குப் பதிந்துகொண்டு தேர்வுக்கு அமர்வது மாணவரின் உரிமை.  தங்கள் பள்ளியில் சிக்கலை எதிர்நோக்கும் மாணவர்கள் / பெற்றோர்கள் தங்கள் மாநில கல்வி இலாகாவின் தமிழ் மொழிப் பிரிவின் இணை இயக்குநரிடம் தொடர்பு கொண்டு தக்க ஆலோசனை பெறலாம்.

தமிழ் இலக்கியம் பயில்வதால் தமிழ் மொழித் தேர்விலும் சிறந்த தேர்ச்சி பெற முடியும் என்று கூறப்படுவது உண்மையா?

உண்மைதான். தமிழ் இலக்கியப் பாடத்தில் மாணவர்கள் பெறும் வாசிப்பு அனுபவம், எழுத்துப் பயிற்சி, அவர்களின் சொற்களஞ்சியம் பெருக்கி, மொழி ஆற்றலை மேம்படுத்தும். இதன்வழி தமிழ்மொழித் தாளிலும் சிறந்த தேர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும்.

இலக்கியம் பயில்வதால் மாணவர்களுக்கு என்ன பயன்?

இலக்கியம் பயில்வதால் மாணவர்களுக்கு நிறைய பயன்கள் விளைகின்றன. இலக்கியத்தின் நோக்கம் மனித மனங்களை இன்புறுத்துவதும் பண்படுத்துவதுமாகும். இலக்கியம் பயில்வதால் அவர்கள் தேர்வில் சிறந்த தேர்ச்சி பெறலாம். உயர்கல்வி தொடர அது துணையாய் இருக்கும். அதன் வழி நல்ல வேலை வாய்ப்பினைப் பெறலாம். இலக்கியம் பயில்வது மனமகிழ்வூட்டும் சிறந்தபொழுதுபோக்கு. இலக்கியம் பயில்வதால் இளைய தலைமுறை சமூகச் சீர்கேடுகளில் ஈடுபடமாட்டார்கள்.  இலக்கியம்வழி இனத்தின் பண்பாட்டினையும் வரலாற்றையும் அறியலாம். இலக்கியம் பயில்வதால் மாணவர்களும் படைப்பிலக்கியத்தில் ஈடுபடுவர். இப்படிப் பல நன்மைகள் உள்ளன.

மொழியைச் சீர்செய்துகொண்டு பிழையற எழுதவும் பேசவும் தமிழ்மொழிப் பாடம் உதவுகிறது. சிந்தனையைச் சீர்செய்துகொண்டு மனத்தை உயர்த்தி மனித வாழ்வு பற்றிய பார்வையை விரிவாக்கிப் பயன்மிகு வாழ்வு வாழ இலக்கியம் வழிகாட்டுகிறது.  வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளவும் எதிர்கொள்ளவும்  அதன் சிக்கல்களை ஆராயவும் இலக்கியம் துணை வருகிறது. இலக்கியத்திற்காக நாள்தோறும் லட்சக்கணக்கான பக்கங்கள் உலகில் நூல்களாக அச்சிடப்படுகின்றன. பல நாட்டு அரசுகள் இலக்கியத்திற்காக கோடிக்கணக்கில் பணத்தைச் செலவு செய்கின்றன. நம் மலேசிய அரசு, மலாய்மொழி, இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு டேவான் டான் புஸ்தாகா எனும் அமைப்பிற்கு ஆண்டுதோறும் பெருந்தொகையை ஒதுக்கீடு செய்கிறது.

இலக்கியம் வழிதான் தமிழ்மொழியின் அழகையும் அதன் ஆழத்தையும் உணர முடியும். நம் முன்னோர்களின், சமகாலப் படைப்பாளிகளின் சிந்தனைச் சேமிப்பை நாம் பெற முடியும். இலக்கியம் நம் வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக்குகிறது. இலக்கியம் இல்லாமல் வெறும் பொருளியல் இலாபத்தையே நாடிச் செல்லும் வாழ்வு உண்மையில் பொருளற்ற வாழ்வு.


இலக்கியப் பாடம் குறித்த சிக்கலுக்கும் உதவிக்கும் யாரை நாடுவது?

மாநிலந்தோறும் மாணவர்களுக்கு உதவ தமிழாசிரியர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். அவர்களைத் தொடர்பு கொண்டால் ஆங்காங்கே நடக்கும் தமிழ் இலக்கிய வகுப்புகள் குறித்த தகவல்களைப் பெறலாம். மேலும், தேர்வு வழிகாட்டிக் கருத்தரங்குகள் பற்றிய விபரம் அறிந்து அவற்றில் கலந்துகொண்டு பயன்பெறலாம்.